Συγκέντρωση και unplugged συναυλία για το δικαίωμα στη στέγαση στο πλαίσιο του αγώνα ενάντια στην έξωση του ζευγαριού ηλικιωμένων στην Καππαδοκίας 64 αλλά και ενόψει της Ευρωπαϊκής Ημέρας Δράσης για τη Στέγη , την Τετάρτη 11/11, 18.30, Πάρκο Νίκου Παπάζογλου (Πρώην Άγιος Θεράποντας), Κάτω Τούμπα.
Καλούν οι: Ένωση Ενοικιαστ(ρι)ών Θεσσαλονίκης και η Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό
Ένωση Ενοικιαστ(ρι)ών Θεσσαλονίκης
Unplugged συναυλία για το δικαίωμα στη στέγη | Τετάρτη 11 Νοεμβρίου, 18:30 | Πάρκο Νίκου Παπάζογλου, Κάτω Τούμπα
Την Τετάρτη 11 Νοεμβρίου, στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ημέρας Δράσης για τη Στέγη, η Ένωση Ενοικιαστ(ρι)ών Θεσσαλονίκης διοργανώνει ανοιχτή unplugged συναυλία για το δικαίωμα στη στέγη, στις 18:30, στο πάρκο Νίκου Παπάζογλου (Αγίου Θεράποντα), στην Κάτω Τούμπα!
Από τη Μαδρίτη ως την Αθήνα και από τη Σουηδία ως την Αλβανία, βγαίνουμε στους δρόμους και στις πλατείες, σε αλληλεγγύη με την πανισπανική απεργία και τις ευρωπαϊκές κινητοποιήσεις για τη στέγη και το κόστος ζωής.
Με μουσική, συνθήματα και συλλογική παρουσία στη γειτονιά, δίνουμε ζωή στον δημόσιο χώρο και διεκδικούμε το δικαίωμα να συνεχίσουμε να ζούμε στα σπίτια και στις πόλεις μας!
🎶 Unplugged συναυλία για το δικαίωμα στη στέγη
Συμμετέχουν
– Παραβάτες
– Παράζαλ Band
– Γλέντι με χάλκινα από τις 19:00
📅 Τετάρτη 11/11, στις 18:30
📍 Πάρκο Νίκου Παπάζογλου (Αγίου Θεράποντα), Κάτω Τούμπα
Η συναυλία πραγματοποιείται στην ίδια γειτονιά όπου τις προηγούμενες ημέρες δόθηκε ένας σημαντικός αγώνας ενάντια στην έξωση του ηλικιωμένου ζευγαριού. Η αναβολή της έξωσης μέχρι τις 19 Ιανουαρίου αποτελεί μια πρώτη ουσιαστική νίκη της οικογένειας, των σωματείων ενοικιαστ(ρι)ών, των εργατικών σωματείων, των συλλογικοτήτων, της γειτονιάς και της κοινωνίας της Θεσσαλονίκης. Μια νίκη που μας δίνει δύναμη να συνεχίσουμε, γιατί ο αγώνας για την οριστική προστασία της κατοικίας δεν έχει τελειώσει!
Τα δυσβάσταχτα ενοίκια, οι πλειστηριασμοί, οι εξώσεις, οι καταχρηστικές πρακτικές των εκμισθωτών και η τουριστικοποίηση των γειτονιών μας δεν είναι ανεξάρτητα προβλήματα. Είναι διαφορετικές πλευρές της ίδιας στεγαστικής κρίσης, που απειλεί όλο και περισσότερους ανθρώπους με εκτοπισμό από τα σπίτια και τις γειτονιές τους.
Η στεγαστική κρίση δεν έπεσε από τον ουρανό. Είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών που μετατρέπουν την κατοικία από κοινωνικό αγαθό σε επενδυτικό προϊόν. Οι πλειστηριασμοί, η συγκέντρωση ακινήτων σε επενδυτικά χαρτοφυλάκια, η κερδοσκοπία και η τουριστικοποίηση βάζουν τα κέρδη πάνω από τις στεγαστικές ανάγκες των ανθρώπων.
Ως Ένωση Ενοικιαστ(ρι)ών Θεσσαλονίκης απαιτούμε:
– Πλαφόν στα ενοίκια τώρα!
– Δημόσια και κοινωνική κατοικία για όλους και όλες!
– Προστασία από τις εξώσεις και τις καταχρηστικές πρακτικές!
– Ουσιαστική προστασία της πρώτης κατοικίας!
– Ουσιαστικό περιορισμό της βραχυχρόνιας μίσθωσης και κατάργηση της Golden Visa!
– Τέλος στην κερδοσκοπία και την τουριστικοποίηση των γειτονιών μας!
Την Τετάρτη βγαίνουμε στον δρόμο με μουσική, μαζί με όσους και όσες αγωνίζονται σε ολόκληρη την Ευρώπη!
Καλούμε τους κατοίκους της Θεσσαλονίκης, τα εργατικά σωματεία, τις συλλογικότητες και κάθε άνθρωπο που πλήττεται από τη στεγαστική κρίση να συμμετάσχουν στη συναυλία. Δεν θα ανεχτούμε άλλες αυξήσεις, άλλες εξώσεις και νέα νομοσχέδια σε βάρος μας!
ΝΑ ΠΕΣΟΥΝ ΤΑ ΕΝΟΙΚΙΑ, ΝΑ ΣΩΘΟΥΝ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ!
Η ΣΤΕΓΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ!
Οριζόντια Κίνηση – Για την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό
ΜΕ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΑΓΩΝΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ
Η ΣΤΕΓΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ – ΟΧΙ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ
Στηρίζουμε την συγκέντρωση για το δικαίωμα στην στέγαση |Ημέρα δράσης: Τετάρτη 11/11, 18:30, Πάρκο Ν.Παπάζογλου, Κάτω Τούμπα
Από το πρωί της Δευτέρας 2/11 και για μια εβδομάδα περίπου, στην Κάτω Τούμπα, στην οδό Καππαδοκίας 64, δόθηκε ένας σκληρός συλλογικός αγώνας με κύριο στοιχείο του την κοινωνική και ταξική αλληλεγγύη. Εκατοντάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας, εργαζόμενοι, φοιτήτριες, συνταξιούχοι, φίλαθλοι αθλητικών ομάδων, μετά από καλέσματα σωματείων, πολιτικών οργανώσεων και συλλογικών φορέων της πόλης, συγκεντρώθηκαν ξανά και ξανά, κάθε μέρα και για πολλές ώρες, έξω από την οικία ηλικιωμένου ζευγαριού με σοβαρά θέματα υγείας, που κινδύνευε να πεταχτεί στον δρόμο από την μια στιγμή στην άλλη, αφού οι τράπεζες και τα κοράκια των funds έβγαλαν στο σφυρί το σπίτι τους κοψοχρονιά.
Ο κύριος Λαοκράτης και η κυρία Γεωργία είχαν μπει εγγυητές σε δάνειο του γιου τους για άλλο σπίτι, το οποίο ο τελευταίος δεν κατάφερε να ξεπληρώσει. Η τράπεζα επέλεξε με δόλο να βγάλει πρώτα στο σφυρί το σπίτι στην Καππαδοκίας σε εξευτελιστική τιμή, ώστε να έχει διπλό όφελος. Ο νέος ιδιοκτήτης, ένα μεσιτικό γραφείο, θέλησε να αδειάσει το σπίτι γρήγορα από τους μέχρι πρότινος ιδιοκτήτες του ώστε να το εκμεταλλευτεί, παρά τα αιτήματα για αναβολή της έξωσης μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης ακύρωσης του πλειστηριασμού. Μάλιστα, επιχείρησε να αλλάξει τις κλειδαριές στα μουλωχτά, παρουσία δικαστικού επιμελητή. Εν τέλει, ήταν η συνεχής μαζική κινητοποίηση έξω από το σπίτι και η κοινωνική αλληλεγγύη που πίεσαν ώστε, τουλάχιστον, η έξωση να αναβληθεί και το ζευγάρι να παραμείνει στο σπίτι μέχρι τις 8 του Γενάρη.
Η υπόθεση αυτή είναι μόνο ένα από τα εκατοντάδες παρόμοια καθημερινά περιστατικά, όπου άνθρωποι της τάξης μας πετιούνται στον δρόμο, αφού οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας έχουν πάρει φωτιά. Άνθρωποι που πείστηκαν -μέσα και από τις υποσχέσεις των τραπεζών- να πάρουν στεγαστικό δάνειο σε μια άλλη περίοδο, αρκετές φορές ακόμη και πριν από το ξέσπασμα της κρίσης και από την μια μέρα στην άλλη έχασαν τις δουλειές τους ή τους πετσοκόφτηκαν οι μισθοί και άρα αδυνατούν να ξεχρεώσουν. Ακόμη και μια καθυστερημένη δόση είναι αρκετή για τις τράπεζες και τα funds ώστε να βάλουν χέρι στα σπίτια των φτωχών ανθρώπων.
Ταυτόχρονα, για όσους και όσες ζουν στο ενοίκιο, τα πράγματα είναι εξίσου άσχημα. Οι τιμές των ενοικίων έχουν εκτοξευθεί και το κόστος στέγασης καλύπτει πλέον το μεγαλύτερο μέρος των εισοδημάτων ενός νοικοκυριού. Το ζήτημα ξεκινάει από τους μικρούς και μεσαίους ιδιοκτήτες σπιτιών που, σε συνεργασία με τα μεσιτικά γραφεία, προσπαθούν να αποκομίσουν όσο μεγαλύτερο κέρδος γίνεται από τους ενοικιαστές, ενώ χιλιάδες άνθρωποι καθημερινά ψάχνουν να βρουν ένα σπίτι να μείνουν και επεκτείνεται στα μεγάλα funds, κυρίως από χώρες του εξωτερικού -με τα ισραηλινά να κατέχουν όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας- αγοράζουν ολόκληρα κτίρια και τα μετατρέπουν σε AirBnB και άλλα σχήματα βραχυχρόνιας μίσθωσης, ανεβάζοντας ακόμη περισσότερο τις τιμές και αυξάνοντας την έλλειψη των διαθέσιμων κατοικιών. Σε αυτό συμβάλει και η λεγόμενη golden visa, δηλαδή η παροχή άδειας παραμονής στην χώρα σε όσους πραγματοποιήσουν μεγάλες επενδύσεις σε ακίνητα. Εξαιτίας όλων των παραπάνω, αλλάζει ο χαρακτήρας ολόκληρων γειτονιών, οι οποίες χάνουν το ανθρώπινο πρόσωπό τους και μεταμορφώνονται σε τουριστικά και επενδυτικά hubs, ενώ η στέγη πλέον παύει να αποτελεί δικαίωμα και ανάγκη και μετατρέπεται σε εμπόρευμα.
Φυσικά δεν ξεχνάμε πως η πλειοψηφία όσων νομοθέτησαν διαχρονικά για όλα τα παραπάνω, είτε δεξιοί, είτε κεντρώοι, είτε “αριστεροί”, ζουν πλουσιοπάροχα και κατέχουν, μερικές φορές, ακόμη και δεκάδες σπίτια. Δεν θα μπορούσαν ποτέ -και δεν θέλουν άλλωστε- να έχουν καμία σχέση με τα προβλήματα των απλών ανθρώπων της τάξης μας και ούτε έχουν καμία έγνοια για αυτά.
Για εμάς η μοιρολατρία και η αποδοχή της ήττας, του ξεσπιτώματος των φτωχών ανθρώπων και γενικότερα μιας ζωής ρημαγμένης, δεν αποτελεί επιλογή. Από τις κινητοποιήσεις των χιλιάδων Ισπανών ενάντια στην έξωση της ηλικιωμένης Μαρικάρμεν Αμπασκάλ στην Μαδρίτη μερικούς μήνες πριν, μέχρι και την -μερική έστω- νίκη του κινήματος αλληλεγγύης προς τους συνανθρώπους μας στην Κάτω Τούμπα, επιβεβαιώνονται όλα όσα πιστεύουμε: Ο αγώνας ενάντια σε όσους μας εκμεταλλεύονται και μας καταπιέζουν δεν είναι μάταιος, είναι αναγκαίος. Και πρέπει να είναι συλλογικός και μαζικός. Μόνο έτσι θα κερδίσουμε τις ζωές μας πίσω.
Συλλογικός, αδιαμεσολάβητος αγώνας, λοιπόν, σε κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας: Στους εργασιακούς μας χώρους, τις σχολές μας, τις γειτονιές μας. Να χτίσουμε όλοι και όλες μαζί την κοινωνική και ταξική δύναμη που μπορεί να χαλάσει τα σχέδια των καταπιεστών και των εκμεταλλευτών μας. Μέχρι ένας άλλος κόσμος αλληλεγγύης, ισότητας, ελευθερίας να μην φαντάζει πια ουτοπία.
