Πανεκπαιδευτικές πορείες – διαδηλώσεις, την Πέμπτη 5/11

Την Πέμπτη 5/11, σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις, θα πραγματοποιηθούν πανεκπαιδευτικές διαδηλώσεις ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και την υποβάθμιση της δημόσιας παιδείας. Μετά τις μαζικές κινητοποιήσεις της 21ης Οκτωβρίου, μαθητ(ρι)ές, φοιτητ(ρι)ές, σύλλογοι εκπαιδευτικών, οργανώσεις και συλλογικότητες κατεβαίνουν μαζικά στους δρόμους και διαδηλώνουν με βασικά αιτήματα την υπεράσπιση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας, την μείωση του αυξημένου κόστους σπουδών και στέγασης, καθώς και την άμεση πρόσληψη μόνιμων εκπαιδευτικών με αξιοπρεπείς μισθούς και συνθήκες εργασίας.

Καλέσματα:

• Αθήνα, στις  11.00 και 12.00, στα Προπύλαια
• Θεσσαλονίκη, στις 12.00, στο Άγαλμα Βενιζέλου
• Πάτρα, στις 12.00, στη πλατέια Βασ. Γεωργίου
• Χανιά, στις 12.00, στη πλατεία Αγοράς
• Γιάννενα, στις 12.00, στη Περιφέρεια Ηπείρου
• Λάρισα, στις 12.00, στη πλατεία Ελευθερίας
• Ξάνθη, στις 12.00, στη πλατέια Δημοκρατίας

Πανελλαδικά Καλέσματα:

Πρωτοβουλία Αναρχικών Φοιτητών/-τριών Αθήνας

Το μέλλον κατακτιέται στους δρόμους.
Όλοι/όλες στις Πανεκπαιδευτικές Διαδηλώσεις

Πανεκπαιδευτική διαδήλωση την Πέμπτη 5/11-
Αθήνα: 12.00, Προπύλαια
Θεσσαλονίκη: 12.00, Άγαλμα Βενιζέλου

Για να καταλάβουμε τους νέους νόμους γύρω από την εκπαίδευση που έχουν ψηφιστεί τα τελευταία χρόνια θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι δεν μιλάμε για αποσπασματικές πολιτικές διαφόρων κυβερνήσεων ή διαφόρων υπουργών, αλλά για ένα ενιαίο κρατικό σχέδιο, την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, η οποία οργανώνεται και εκτελείται σε βάθος χρόνου. Η ίδια η δομική αντίληψη του νεοφιλελευθερισμού η οποία και υποδαυλίζει την κρατική επίθεση που βιώνουμε, βρίσκεται στο ότι κάθε κοινωνική σχέση και δραστηριότητα (εκπαίδευση, υγειονομική περίθαλψη, ψυχαγωγία κλπ.) πρέπει να αναδιαρθρωθεί και να μεταστραφεί με τέτοιο τρόπο ώστε αυτή να γίνεται προς όφελος του Κεφαλαίου και υπό τον έλεγχο του Κράτους.

Έτσι, βλέποντας τα μέτρα τα οποία έχουν ψηφιστεί μόνο τα τελευταία χρόνια γύρω από το κοινωνικό αγαθό της παιδείας και βάζοντας τα σε μια σειρά, μπορούμε εύκολα να κατανοήσουμε τα συμφέροντα που υπηρετούν και τον ρόλο που επιτελούν. Ξεκινώντας από την δευτεροβάθμια εκπαίδευση, μια σειρά μέτρων από την Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής η οποία άφησε εκτός πανεπιστημίων δεκάδες χιλιάδες μαθητών, η εντατικοποίηση των μαθημάτων και τα νέα σχέδια περί εθνικού απολυτηρίου και τριπλών πανελλαδικών εξετάσεων, μια μετά από κάθε τάξη του Λυκείου, δημιουργούν μια συνθήκη ολοένα και εντονότερου ανταγωνισμού μεταξύ των μαθητών/-τριών για την εισαγωγή τους στο πανεπιστήμιο, την ίδια ώρα που στην τριτοβάθμια τμήματα πανεπιστημίων κλείνουν ή συγχωνεύονται, οι θέσεις των εισακτέων μειώνονται ενώ η φοιτητική μέριμνα -ιδιαιτερα όσων αφορά το ζήτημα της στέγασης και της σίτισης- ολοένα και υποβαθμίζεται γεγονός που συχνά καθιστά αδύνατη τη μετακίνηση των φοιτητών/-τριών σε άλλες πόλεις για να σπουδάσουν. Σαν επιστέγασμα της συνθήκης αυτής, οι διαγραφές φοιτητών, έρχονται για να πετάξουν εκτός πανεπιστημίων εκατοντάδες χιλιάδες φοιτητές/-τριές . Το αποτέλεσμα είναι πως ένα συνεχώς αυξανόμενο κομμάτι της νεολαίας ουσιαστικά μένει εκτός πανεπιστημίων -με κριτήρια άμεσα και απροκάλυπτα ταξικά. Από το σώμα αυτό των νεολαίων που πετάχτηκαν εκτός πανεπιστημίου, το πιο υποβαθμισμένο ταξικά κομμάτι θα εκτοπιστεί πλήρως από την εκπαιδευτική διαδικασία, ενώ όσοι είναι σε θέση να πληρώσουν θα έχουν την ευκαιρία να σπουδάσουν σε κάποιο από τα νεοϊδρυθέντα ιδιωτικά πανεπιστήμια.

Σημαντικό είναι να δούμε και τον ρόλο που παίρνει το δημόσιο πανεπιστήμιο εν μέσω αυτής της διαδικασίας. Πιο συγκεκριμένα, τόσο ο ανταγωνισμός με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, η υποχρηματοδότηση όσο και οι συνειδητές πολιτικές αποφάσεις κράτους και πρυτανικών αρχών οδηγούν τα πανεπιστήμια να μετατραπούν και τα ίδια σε επιχειρήσιες που θα λειτουργούν σύμφωνα με τους νόμους των αγορών, περιορίζοντας από τη μια τα έξοδα και τις “σπατάλες”, και ανοίγοντας τις πόρτες στο ιδιωτικό κεφάλαιο από την άλλη. Έτσι, το δημόσιο χρήμα που θεωρητικά ενισχύει την ακαδημαϊκή έρευνα χρησιμοποιείται εντέλει για τις ερευνητικές ανάγκες ιδιωτικών εταιρειών. Στη σημερινή συγκυρία, που πλέον η κυρίαρχη μπίζνα στην Ευρώπη είναι η πολεμική βιομηχανία και που το σύνολο των δυτικών κρατών επανεξοπλίζονται, προετοιμαζόμενα για τους πολέμους που έρχονται, μέσω στοχευμένων κονδυλίων και της εμπλοκής του στρατού και της πολεμικής βιομηχανίας στην έρευνα το πανεπιστήμιο μετατρέπεται σε ένα πολεμικό εργαστήρι το οποίο θα φτιάχνει “έξυπνα” ντροουν και οπλικά συστήματα. Στο σύγχρονο Πανεπιστήμιο που ετοιμάζουν κράτος και αφεντικά λοιπόν θα απευθύνεται ολοένα και λιγότερο στα πιο υποβαθμισμένα στρώματα της κοινωνίας, ενώ όσοι καταφέρουν τελικά να ενταχθούν σε αυτό θα σπουδάζουν ουσιαστικά σε ένα εργαστάσιο παραγωγής του εξειδικευμένου προσωπικού που χρειάζεται η αγορά εργασίας.

Όμως ο ρόλος της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης είναι διττός, και δεν περιορίζεται απλώς σε οικονομικά κίνητρα, αλλά κρύβει βαθύτερες στοχεύσεις.

Το Πανεπιστήμιο σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης και ως κληρονομιά της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου είχε καθιερωθεί στην κοινωνική συνείδηση ως ένας χώρος ασύλου, ένας χώρος δηλαδή μέσα στον οποίο μπορεί να ανθίσει η ελεύθερη πολιτική σκέψη και πράξη, ένας χώρος που μπορεί να αποτελέσει το έδαφος στο οποίο θα γεννηθούν, θα οργανωθούν και θα δωθούν αγώνες που δεν αφορούν διεκδικήσεις στείρα φοιτητικές αλλά που μπορούν να εκφράσουν ευρύτερα κοινωνικά κομμάτια -τα κομμάτια αυτά της κοινωνίας τα οποία δεν βρήκαν έκφραση εντός του πολιτικού κατεστημένου. Έτσι η ιδεολογική και κατασταλτική επίθεση στα πανεπιστήμια, η καταστολή εντός του ασύλου, η προσπάθεια να απαγορευτεί η διεξαγωγή του τριημέρου του Πολυτεχνείου από τον πρύτανη Χατζηγεωργίου, χρησιμοποιώντας ως πρόσχημα το δολοφονικό πογκρόμ που οργάνωσε την περσινή χρονιά η συμμορία της ΛΑΕ/ΑΡΑΣ/ΕΑΑΚ εναντίον των Αναρχικών, η εκκένωση κατειλημμένων πολιτικών χώρων, οι συλλήψεις και οι καταδίκες φοιτητών/-τριών που αγωνίζονται εντός του -με χαρακτηριστικό παράδειγμα την υπόθεση του συντρόφου μας Ζ.Μ που καταδικάστηκε σε 14 μήνες φυλάκιση χωρίς αναστολή για ένα σύνθημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη- έχει ένα βαθύτερο κίνητρο, το να στερήσει από την κοινωνία και τα κινήματα της ένα βασικό πεδίο μέσα στο οποία αυτά μπορούσαν να αναπαραχθούν και να δράσουν, να καταστείλει μια εστία μέσα στην οποία ξεπετάχτηκαν αγώνες που έβαλαν τον ίδιο τον κόσμο του κράτους και του καπιταλισμού στο στόχαστρο, στο πλαίσιο μιας ευρύτερης προληπτικής αντιεξεγερτικής πολιτικής του κράτους που σαν στόχο έχει να ανακόψει εν τη γεννέσει τις αντιστάσεις που θα μπορούσαν να αναπτυχθούν εναντίον του.

Από τη μεριά μας ως αναρχικοί και αναρχικές, φοιτητές και φοιτήτριες, θα πρέπει να κάνουμε τη στόχευση μας ξεκάθαρη. Υπερασπιζόμαστε την παιδεία πρωτίστως ως ένα κοινωνικό αγαθό, ένα αγαθό δηλαδή που θα πρέπει να γεννιέται, να αναπτύσεται και να επιστρέφει στην ίδια την κοινωνία. Εν μέσω της ίδρυσης των πρώτων ιδιωτικών πανεπιστημίων και της κλιμάκωσης της καταστολής σε πρωτόγνωρα μεγέθη, ο αγώνας μας δε θα πρέπει να στοχεύει ούτε σε ένα απλώς κρατικό ή ιδιωτικό πανεπιστήμιο, ούτε σε κάποια συντεχνιακά αιτήματα, αλλά να παλέψει για μια νέου τύπου παιδεία που θα μπορεί να υπάρξει μόνο μέσα σε μια νέου τύπου κοινωνία: μία ελευθεριακή παιδεία σε μια ελευθεριακή κοινωνία. Μέσα από την παρέμβασή μας στις σχολές και τους φοιτητικούς συλλόγους να προτάξουμε τον αδιαμεσολάβητο αγώνα και να ορίσουμε το εύρος του, ενάντια στην γραφειοκρατική λογική των κυρίαρχων δυνάμεων της αριστεράς, συνδέοντάς τον με ευρύτερα κοινωνικά κομμάτια, έτσι ώστε να ανοίξει ο δρόμος για ευρύτερες απαιτήσεις που συμπεριλαμβάνουν το σύνολο της καθημερινότητας και του φυσικού κόσμου.
Να πιάσουμε το νήμα από τις εξεγέρσεις που εξελίσσονται σε όλη την Ευρώπη – Γαλλία, Βέλγιο, Αλβανία, Ισπανία – όπου σύσσωμη η κοινωνική βάση, με αιχμή τους μαθητές και τους φοιτητές, έχει βγεί στους δρόμους, έρχεται καθημερινά αντιμέτωπη με σφοδρή καταστολή και εκατοντάδες συλλήψεων ενώ προβαίνει σε καταστροφές κρατικών και καπιταλιστικών στόχων. Διεκδικώντας αξιοπρεπείς συνθήκες ζωής δίχως το άγχος της ακρίβειας, της φτώχειας και της εκμετάλλευσης ενώνοντας τον αγώνα τους μαζί με αυτόν της νεολαίας που πρωτοστάτησε στις τελευταίες διαδηλώσεις για ποιοτικότερη εκπαίδευση δίχως ταξικούς αποκλεισμούς, καλύτερες υποδομές και επαρκές προσωπικό. Θέτοντας τους στόχους ενός φοιτητικού κινήματος που θα είναι πραγματικά ακηδεμόνευτο, επικίνδυνο, και επαναστατικό.

ΟΥΤΕ ΚΡΑΤΙΚΗ, ΟΥΤΕ ΙΔΙΩΤΙΚΗ
ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΗ

ΠΑΥΣΗ ΚΑΘΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ ΜΕ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ

ΑΜΕΣΗ ΑΘΩΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ΦΟΙΤΗΤΗ Ζ.Μ.

Attack στα ΑΕΙ

Την Τέταρτη 21/10 σε όλη τη χώρα δεκάδες χιλιάδες μαθητές-φοιτητές-εκπαιδευτικοί βγήκαν στους δρόμους να διαδηλώσουν.

Αντλούμε έμπνευση από τις κινητοποιήσεις σε Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία και σε όλο τον κόσμο και συνεχίζουμε κι εμείς τις κινητοποιήσεις μας για μόρφωση-δουλειά-ζωή όπως μας αξίζουν!

Ήρθε η ώρα να συνεχίσουμε τον αγώνα μας και να ξαναβγούμε στους δρόμους στις 5 Νοέμβρη οργανώνοντας τις κινητοποιήσεις μας μέσα από τους συλλόγους μας και τις γενικές μας συνελεύσεις.

Αγωνιστικές Κινήσεις

Η νεολαία σε όλο τον κόσμο συνεχίζει να βρίσκεται στον δρόμο και να αγωνίζεται για τα δικαιώματά της. Ενάντια στην πολιτική του συστήματος που θέλει να τσακίσει τα δικαιώματά μας, που φέρνει ταξικούς φραγμούς και που μόνο φτώχεια, ακρίβεια και πολέμους υπόσχεται για το μέλλον μας.

Οι φοιτητές αντιμετωπίζουμε καθημερινά την επίθεση αυτή που στόχο έχει να μας αποκλείσει απ΄τις σχολές μας και να μας ετοιμάσει για το μαύρο μέλλον που έρχεται. Με ταξικούς φραγμούς που γίνονται όλο και πιο σκληροί όπως η ΕΒΕ, οι διαγραφές, η αναθεώρηση του άρθρου 16 αλλά και τα απλησίαστα νοίκια και σουπερμάρκετ που αναγκάζουν πολλούς από εμάς να δουλεύουμε παράλληλα με τις σπουδές. Το σύστημα θέλει να είμαστε υποταγμένοι και αναλώσιμοι, ενώ κάθε αντίδραση σε αυτή την κατάσταση αντιμετωπίζεται με καταστολή, τρομοκρατία και πειθαρχικές διώξεις.

Η διέξοδος της μαζικής πάλης που ακολουθεί η αγανακτισμένη νεολαία στην Ευρώπη και όχι μόνο εμπνέει και τους δικούς μας αγώνες. Ο ξεσηκωμός αυτός δεν σταματά και δεν τρομοκρατείται. Επιμένει στους δρόμους και εμείς παλεύουμε στο πλευρό του αγωνιζόμενου λαού και νεολαίας για τα δικαιώματα και το μέλλον μας.

Απαντάμε με αγώνες μέσα απ’τα συλλογικά μας όργανα. Στις 5/11 κατεβαίνουμε ξανά στον δρόμο να παλέψουμε ενάντια στους ταξικούς φραγμούς, στις διαγραφές, στα πειθαρχικά και στον πόλεμο.

Αναλυτικά τα καλέσματα ανά πόλη:

Αθήνα:

Φοιτητικοί σύλλογοι Αθήνας – Συντονιστική Επιτροπή Μαθητών Αθήνας

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

Θεσσαλονίκη:

Φοιτητικοί Σύλλογοι Θεσσαλονίκης – Συντονιστική Επιτροπή Μαθητών Θεσσαλονίκης

Νέο αγωνιστικό ραντεβού την Πέμπτη 5 Νοέμβρη, στις 11 π.μ., στο Άγαλμα Βενιζέλου, δίνουν φοιτητές και μαθητές της Θεσσαλονίκης, συνεχίζοντας τον αγώνα τους για δημόσια και δωρεάν παιδεία και συντονίζοντας την πάλη τους με τους φοιτητές και μαθητές στη Γαλλία που κλιμακώνουν τις κινητοποιήσεις τους μαζί με τους εργαζόμενους.

Η Συντονιστική Επιτροπή Μαθητών Θεσσαλονίκης καλεί τους μαθητές να πάρουν αποφάσεις για καταλήψεις και αποχές την Πέμπτη και να συμμετέχουν μαζικά στην Μαθητική – Φοιτητική Πορεία. Επίσης, τους καλεί με δράσεις ενημέρωσης να  αναδείξουν τα αιτήματά τους και να κάνουν πανό στα σχολεία και στις γειτονιές, συνθήματα με τσάντες στα προαύλια, γκράφιτι σε τοίχους και να μοιράσουν το πλαίσιο της Συντονιστικής στις πλατείες και στις τάξεις.

Στο κάλεσμά της μεταξύ άλλων αναφέρει: «Σε όλη την Ευρώπη, οι μαθητές και οι μαθήτριες διεκδικούμε το δικαίωμά μας για δωρεάν, δημόσια Παιδεία! Είναι κοινές οι πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των κυβερνήσεων που αντιμετωπίζουν τις ζωές μας ως κόστος, που δεν δίνουν λεφτά για τα σχολεία μας, με αποτέλεσμα να έχουμε κενά σε καθηγητές και επικίνδυνες κτιριακές υποδομές, και που δημιουργούν την αφόρητη ακρίβεια, με την οποία δυσκολεύονται οι οικογένειές μας καθημερινά να τα βγάλουν πέρα.

Οι ίδιες πολιτικές είναι που δίνουν λεφτά σε ΝΑΤΟϊκούς εξοπλισμούς για την πολεμική προετοιμασία και στους λίγους, για να αυξάνουν τα κέρδη τους σε βάρος των πολλών.

Δεν αφήνουμε το μέλλον μας στην τύχη του, δεν μένουμε αμέτοχοι για όσα μας στερούν οι πολιτικές των Κυβερνήσεων, των Υπουργείων και της ΕΕ! Οργανωνόμαστε, συντονιζόμαστε και συνεχίζουμε να παλεύουμε ενωμένοι για το σχολείο και την κοινωνία που ονειρευόμαστε!».

Απαιτεί:

• «Να γίνουν όλοι οι απαραίτητοι έλεγχοι των σχολικών κτιρίων. Χρηματοδότηση και άμεσο σχέδιο αποκατάστασης τους όπου υπάρχουν προβλήματα. Σύγχρονα εργαστήρια, αθλητικοί χώροι, σχολικές εκδηλώσεις
• Προσλήψεις όλων των εκπαιδευτικών σε όλες τις ειδικότητες και προσωπικού υποστήριξης (ψυχολόγων, νοσοκόμων, κοινωνικών λειτουργών) σε όλα τα σχολεία. Ενισχυτική διδασκαλία για όλα τα μαθήματα και για όσους το έχουν ανάγκη!
• Να παρθεί πίσω η Υπουργική Απόφαση που βάζει εμπόδια στις εκδρομές. Ασφαλείς, ποιοτικές και δωρεάν εκδρομές για όλους.
• Κανένα σχολείο να μη μείνει χωρίς θέρμανση! Να μην υπάρξει σχολείο χωρίς λεωφορείο!
• Ούτε σκέψη για Τριπλές Πανελλαδικές και κατάργηση του άρθρου 16!
• Μείωση των τιμών στα κυλικεία και να δίνονται δωρεάν σνακ στους μαθητές.
• Καμία σκέψη για αποβολή και καταστολή σε μαθητές και σχολεία που αγωνίζονται!».

Αυτόνομη Παρέμβαση στους Ηλεκτρόλογους και τους Μηχανολόγους

Το τελευταίο διάστημα έχουν αρχίσει να ξεσπούν μεγάλες πορείες με εξεγερτικά χαρακτηριστικά σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Με συμμετοχή κυρίως μαθητών και φοιτητητών, ο κόσμος έχει ξεχυθεί στους δρόμους σε πολλές πόλεις της Γαλλίας, της Αλβανίας, της Ιταλίας και άλλων χωρών, ενάντια στη συνεχή υποτίμηση των ζωών του, στην ολοένα εντεινόμενη ακρίβεια, στην υποχρηματοδότηση των Πανεπιστημίων, στη γενικότερη πολεμική πρετοιμασία και την συμμετοχή των χωρών αυτών σε ενεργές πολεμικές συρράξεις. Τα περιεχόμενα αυτά αγγίζουν προφανώς και εμάς.

Μέσα στο γενικευμένο κλίμα πολεμικής προετοιμασίας στην Ευρώπη, αλλά και παγκοσμίως, τα πανεπιστήμια της Ελλάδας δεν θα μπορούσαν να λείπουν. Βλέπουμε το τελευταίο διάστημα να ξεπηδούν ερευνητικά προγράμματα που αναφέρονται σε αυτόνομα εναέρια συστήματα και γίνονται σε συνεργασία με την Ελληνική πολεμική βιομηχανία. Εκδηλώσεις που είτε διοργανώνει το ΑΠΘ, είτε απλά τις φιλοξενεί, με θέματα όπως η οικονομία του πολέμου και η εδραίωση start-up που θα κατασκευάζουν UAV. Με λίγα λόγια, το πανεπιστήμιο δεν θέλει να χάσει το μερίδιό του από την χρηματοδότηση της πολεμικής έρευνας, ενώ δεν διστάζει να μιλήσει ανοιχτά για αυτή.

Επειδή κάποιοι πρέπει να δουλέψουν και να παράξουν έρευνα για πολεμικούς σκοπούς, αυτό σημαίνει ότι πέρα από τις παραπάνω συνεργασίες, το πανεπιστήμιο πρέπει να παράξει και το αντίστοιχο εργατικό δυναμικό. Γι’ αυτό βλέπουμε την εντατιποκοίηση των σπουδών να επιβάλλεται όλο και περισσότερο, ενώ από πέρυσι βλέπουμε τα πιο αυστηρά κομμάτια του νόμου Κεραμέως – Χρυσοχοίδη να εφαρμόζονται. Οι διαγραφές έχουν γίνει πραγματικότητα και τα πειθαρχικά συμβούλια είναι γεγονός. Οι διαγραφές αποτελούν καθαρά ταξικό μέτρο, αφού δεν λαμβάνουν υπόψιν το γεγονός ότι πολλά φοιτητά αναγκάζονται να δουλεύουν παράλληλα με τις σπουδές τους, κάτι που κάνει την αποφοίτηση εντός του ν+2(ή +3) να φαντάζει σχεδόν ακατόρθωτη. Θέλουμε να τονίσουμε παράλληλα, ότι η εναντίωσή μας στο ανώτατο όριο φοίτησης δεν αφορά μόνο την παράλληλη εργασία των φοιτητριών, αλλά θεωρούμε σημαντική την ύπαρξη ελεύθερου χρόνου. Δεν μας νοιάζει να είμαστε παραγωγικά ούτε για το πανεπιστήμιο ούτε για τον καπιταλισμό. Θέλουμε να μην ζούμε με το άγχος της διαγραφής, να μην ξημεροβραδιαζόμαστε στο διάβασμα, να ζούμε με τους δικούς μας όρους.

Για να καταφέρει το κράτος να επιβάλλει όλα τα παραπάνω, προσπαθεί να καταστείλει κάθε αντίσταση που ξεπηδάει εντός των πανεπιστημίων. Από εκκενώσεις στεκιών και καταλήψεων φοιτητικών συλλόγων, μέχρι τις προσαγωγές και τις συλλήψεις σε event εντός των πανεπιστημίων, από την εγκατάσταση καμερών μέχρι την επιβολή του καινούργιου ωραρίου που θέλει το κάμπους άδειο μετά τις 10, ο στόχος είναι ακριβώς αυτός, η καταστολή κάθε φωνής αντίδρασης.

Ενάντια λοιπόν στις διαγραφές φοιτητών, τα πειθαρχικά συμβούλια, την απονέκρωση των πανεπιστημίων, τον πόλεμο και την έρευνα για τον στρατό, τις γυναικοκτονίες, τις επαναπροωθήσεις στα σύνορα, τις εκκενώσεις καταλήψεων, τις αστυνομικές αυθαιρεσίες, στην υποτίμησή μας στο όνομα της “ανάπτυξης” θα βρισκόμαστε την Πέμπτη και κάθε φορά στον δρόμο.

ΤΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΔΕΝ ΛΥΝΕΤΑΙ ΜΕ ΝΟΜΟΥΣ

Ή ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ Ή ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ, ΓΑΛΛΙΑ, ΑΛΒΑΝΙΑ Ο ΕΧΘΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΑ

Πορεία Πέμπτη 5/11 στις 12:00 στο Αγαλμα Βενιζελου

Κομμουνιστική Απελευθέρωση-νΚΑ Θεσσαλονίκης

νΚΑ: Τώρα μιλάμε εμείς! Στον δρόμο για την ανατροπή!

Μαθητές, φοιτητές, εκπαιδευτικοί βγαίνουμε στον δρόμο την Πέμπτη 5 Νοέμβρη και συμμετέχουμε στα πανεκπαιδευτικά συλλαλητήρια πανελλαδικά!

Το μεγάλο απεργιακό συλλαλητήριο με χιλιάδες μαθητές, φοιτητές και εκπαιδευτικούς στις 21 Οκτώβρη ήταν μόνο η αρχή.

Η νεολαία σε όλη την Ευρώπη πρωτοστατεί σε μεγαλειώδεις αγώνες για την παιδεία, τη στέγαση, για το μέλλον της. Οι εξεγέρσεις της νεολαίας δείχνουν ένα άλλο δρόμο, αυτόν που οι αγώνες μπορούν εν τέλει να δημιουργήσουν πραγματικές ρωγμές στο σύστημα το οποίο φαίνεται εύθραυστο απέναντι στη μαχητικότητα των κινημάτων που ξεσπούν.

Όσο το κεφάλαιο και αυτό το σάπιο σύστημα μας στερούν το μέλλον μας, η νέα γενιά, βγαίνουμε μπροστά για να διεκδικήσουμε τις ανάγκες μας. Η κυβέρνηση κάνει ξεκάθαρο ποιες είναι οι προτεραιότητες της και σίγουρα δεν είμαστε εμείς. Όσο δίνονται δισεκατομμύρια σε πολεμικούς εξοπλισμούς, εμείς φοβόμαστε μην μας πέσει κάποιος σοβάς στο κεφάλι μας στο σχολείο ή δεν βρίσκουμε δωμάτιο στις εστίες στο πανεπιστήμιο.

Να διεκδικήσουμε συλλογικά, λεφτά για τις ανάγκες μας, για σύγχρονη, δημόσια και δωρεάν παιδεία, για μορφωτικά δικαιώματα για όλους, για μια παιδεία χωρίς ταξικούς φραγμούς! Να ανατρέψουμε τις πολιτικές που μας τσακίζουν τη ζωή.

Με οργανωμένο, πολιτικό πανεκπαιδευτικό κίνημα να αγωνιστούμε με απεργίες, γενικές συνελεύσεις και διαδηλώσεις!

ΟΛΟΙ/ΟΛΕΣ/ΟΛΑ στην πορεία στη Θεσσαλονίκη στις 12:00 στο Άγαλμα Βενιζέλου

Πάτρα:

Ελευθεριακό Σχήμα Πανεπιστημίου Πατρών

Πανεκπαιδευτική πορεία – Πέμπτη 5/11, 12:00, Πλατεία Γεωργίου

Η επίθεση που εξαπολύουν το κράτος και το κεφάλαιο απέναντι στο σύνολο των πτυχών της κοινωνικής ζωής είναι εξαιρετικά εντεταμένη και διαμορφώνει μία βάρβαρη καθημερινότητα για τα κατώτερα ταξικά στρώματα. Οι διαγραφές που είδαμε να εφαρμόζονται σε πρώτη φάση ξεπέρασαν τις 300.000 πανελλαδικά, ενώ στο πανεπιστήμιο Πατρών οι φοιτητές που διαγράφησαν έφτασαν σχεδόν τους 20.000. Σε συνέχεια αυτού, έρχονται να προστεθούν και αυτές των πενταετών σχολών, με τις λίστες να αναμένεται να ανακοινωθούν μέχρι το τέλος της χρονιάς. Επιπλέον στην φαρέτρα των νομοσχεδίων του πανεπιστήμιου, έρχεται να προστεθεί το νέο νομοσχέδιο για την ασφάλεια στα πανεπιστήμια, που περιλαμβάνει σχέδια εφαρμογής μέτρων όπως κάμερες και τουρνικέ στους πανεπιστημιακούς χώρους. Το νομοσχέδιο αυτό δεν έρχεται σε κενό χρόνο από το κράτος, έρχεται στοχευμένα να χτυπήσει την οργάνωση και συλλογική δράση των φοιτητών στα πανεπιστήμια και αποσκοπεί στην τρομοκράτηση των φοιτητών, την καταστολή οποιασδήποτε φωνής αντίστασης και ποινικοποίησης των πολιτικών και συνδικαλιστικών δράσεων σε αυτά.

Η αδιάκοπη εκπαιδευτική αναδιάρθρωση που συντελείται όλο και εντονότερα τα τελευταία χρόνια επιβεβαιώνει τον ρόλο που έχει το πανεπιστήμιο, να αναπαράγει δηλαδή το κεφάλαιο με υλικοτεχνικούς όρους και να νομιμοποιεί ιδεολογικά την εκμεταλλευτική φύση του καπιταλιστικού συστήματος στους φοιτητές/μελλοντικούς εργαζόμενους. Από τη μια τους εφοδιάζει με τις απαραίτητες γνώσεις για την αγορά εργασίας και από την άλλη λειτουργεί ως ιδεολογικός μηχανισμός τοποθετώντας τους μέσα σε ένα σκληρό πλαίσιο πειθάρχησης και εντατικοποίησης, σφυρηλατημένους με τις αξίες του ανταγωνισμού, της εξατομίκευσης και του κανιβαλισμού, ώστε να είναι έτοιμοι να πλαισιώσουν την παραγωγή μέσα σε αυτές τις συνθήκες του σύγχρονου εργασιακού μεσαίωνα, της ανασφάλιστης και μαύρης εργασίας και την περαιτέρω κατακρεούργηση των εργατικών κεκτημένων. Νόμοι κομβικής σημασίας για αυτόν τον σχεδιασμό αποτελούν ο νόμος Γαβρόγλου, ο νόμος Κεραμέως-Χρυσοχοΐδη, που περιλαμβάνει την ίδρυση της πανεπιστημιακής αστυνομίας, η ΕΒΕ, οι διαγραφές, τα πειθαρχικά, η εξίσωση πτυχίων μεταξύ ιδιωτικών κολλεγίων και δημοσίων πανεπιστημίων αλλά και ο νόμος Πιερρακάκη, που έχει ανοίξει τον δρόμο για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων.

Οι διαγραφές αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα του σχεδιασμού του κεφαλαίου για τα πανεπιστήμια. Το βασικό αφήγημα το οποίο αναπαράγεται, περί «οικονομικής επιβάρυνσης» των τμημάτων και των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων από τους δήθεν «αιώνιους φοιτητές», αναιρείται από την ίδια την πραγματικότητα μιας και είναι ευρέως γνωστό πως μετά το πέρας των ν+2 ετών σπουδών παύουν να ισχύουν τα «προνόμια» των φοιτητών. Παρ’ όλες τις νέες τροποποιήσεις που εισήγαγε το Υπουργείο Παιδείας (παράταση 2 εξαμήνων σε όσους έχουν ολοκληρώσει το 70% των μαθημάτων ή των αντίστοιχων ECTS και αποτελούν ενεργοί φοιτητές ) είναι εμφανέστατη η στόχευση του νομοσχεδίου αυτού. Στην πραγματικότητα, αποσκοπείται η θετική αξιολόγηση του εκάστοτε τμήματος καθώς βασικό κριτήριο αυτής αποτελεί ο αριθμός των εγγεγραμμένων φοιτητών και με βάση αυτή καθορίζεται και η χρηματοδότησή του, μείωση της οποίας θα οδηγήσει είτε σε συγχώνευση ή ακόμα και σε οριστικό κλείσιμο του. Το νομοσχέδιο αυτό παράλληλα παρέχει τη δυνατότητα χορήγησης πιστοποιητικών των συγκεντρωμένων ECTS στους φοιτητές που διαγράφονται, ανοίγοντας έτσι διάπλατα τις πόρτες των δρομολογημένων ιδιωτικών πανεπιστημίων, για να ολοκληρώσουν το εναπομείναν κομμάτι των σπουδών τους, εάν βέβαια μπορούν να καλύψουν τα υπέρογκα κόστη των διδάκτρων. Δημιουργείται ουσιαστικά ένα νέο πελατολόγιο για τα επερχόμενα ιδιωτικά πανεπιστήμια τα οποία η κυβέρνηση επιχειρεί να νομιμοποιήσει με τη συνταγματική αναθεώρηση του άρθρου 16.

Το μέτρο των διαγραφών βλέπουμε επίσης να πηγαίνει χέρι-χέρι με αυτό των πειθαρχικών, σαν μέσο καταστολής των αγώνων που ξεδιπλώνονται μέσα στις σχολές ενάντια στις αντιεκπαιδευτικές πολιτικές κράτους-κεφαλαίου. Επίσης, το κράτος φαίνεται να «επενδύει» στην θωράκιση έναντι των επερχόμενων αγώνων, με ένα επιπλέον αντιδραστικό νομοσχέδιο που περιλαμβάνει μια σειρά αυταρχικών και κατασταλτικών μέτρων, με διατάξεις όπως η συγκρότηση Πειθαρχικών Συμβουλίων μέσα στα πανεπιστήμια, η ελεγχόμενη είσοδος, η άρση της φοιτητικής ιδιότητας όσων συλλαμβάνονται εντός πανεπιστημίων ακόμα και οριστική διαγραφή τους από τα τμήματα στα οποία φοιτούν.

Ταυτόχρονα, χαρακτηριστικό παράδειγμα της απόπειρας του κράτους να δημιουργήσει ένα πανεπιστήμιο ολοένα και λιγότερο «φιλόξενο» για τους φοιτητές των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων, αποτελεί η Ιατρική Πατρών στην οποία έχει ιδρυθεί ξενόγλωσσο προπτυχιακό πρόγραμμα με δίδακτρα, ύστερα από την έγκριση που έλαβε την περσινή χρονιά από τη Σύγκλητο του Πανεπιστημίου.

Παράλληλα, έρχεται να προστεθεί η βία της ακρίβειας που όλοι μας βιώνουμε καθημερινά, με τις ανατιμήσεις των προϊόντων και τις απλησίαστες τιμές στα σούπερ μάρκετ, την αύξηση των λογαριασμών και των ενοικίων, να αποτελούν διαχρονικό βάρος της κοινωνικής πλειοψηφίας, που ενώ δουλεύει ολοένα και περισσότερο, δεν παύει να βλέπει την ίδια της την επιβίωση ως άθλο. Το παραπάνω έχει ως επακόλουθο μόνο το φετινό έτος, από τους 4.881 επιτυχόντες, οι 266 να μην ενεγράφησαν με 350 να μην έκαναν ούτε την αρχική δήλωση, με τις απλησίαστες τιμές ενοικίων να τελούν σημαντικό παράγοντα.

Μέσα στο πανεπιστήμιο, βλέπουμε τις ανάγκες μας να απαξιώνονται και το όλο και αυξανόμενο κόστος φοίτησης να μετακυλίεται συνεχώς στις πλάτες μας. Το καθεστώς αυτό, επισφραγίζεται από την αυστηροποίηση των κριτηρίων για τους φοιτητές που δικαιούνται μέριμνα, με χαρακτηριστικά παραδείγματα: τον καθημερινό έλεγχο καρτών σίτισης που εμποδίζει την ελεύθερη διανομή φαγητού όταν δεν πληρούνται τα κριτήρια, και την παραχώρηση δωματίου, στις κατά τα άλλα άθλιων συνθηκών διαβίωσης εστίες, σε ελάχιστους φοιτητές, πολλοί από τους οποίους απειλούνται και με εξώσεις, αν δεν εξοφλήσουν χαράτσι των 200 ευρώ ή αν δεν θεωρούνται «ενεργοί φοιτητές» συμφώνα με τις νέες διατάξεις. Τη «λύση» στο ζήτημα της στέγασης των φοιτητών έρχονται να δώσουν οι ιδιωτικές εστίες ισραηλινών εταιριών που έχουν δρομολογηθεί για τον Οκτώβρη του 2026 και του 2027, με τα σχέδια να περιλαμβάνουν τη δημιουργία υπερπολυτελών εγκαταστάσεων με δωμάτια, γυμναστήρια, καφετέριες κλπ. Την στιγμή που το κράτος-δολοφόνος του Ισραήλ διεξάγει γενοκτονία στην Παλαιστίνη φυλακίζοντας, βομβαρδίζοντας και σκοτώνοντας καθημερινά αμάχους, οι «επενδυτές» του εξαπλώνονται σε όλη την Ελλάδα κερδοφορώντας μέσω των ξενοδοχείων, των airbnbs μέχρι και μέσω φοιτητικών εστιών, την ίδια στιγμή που ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια ολοένα και εντεινόμενη στεγαστική κρίση. Μια επίσης δυσβάστακτη οικονομική επιβάρυνση για τους φοιτητές αποτελεί η καθημερινή παρουσία στις σχολές, η οποία όλο και εντείνεται ύστερα από τις αλλεπάλληλες αυξήσεις των τιμών των εισιτηρίων. Συνολικά η μετακίνηση, από βασική κοινωνική ανάγκη έχει μετατραπεί εξολοκλήρου σε εμπόρευμα. Το κράτος, λοιπόν, μέσα από μια σειρά μεθοδεύσεων και ρυθμίσεων, με σκοπό να αποσχίσει ολοκληρωτικά το ρόλο του από την παροχή φοιτητικής μέριμνας, εφαρμόζει την πάγια πλέον τακτική των ΣΔΙΤ (Συμπράξεων Δημόσιου – Ιδιωτικού Τομέα), ανοίγοντας τον δρόμο για την επέλαση των εργολάβων, όπως στην περίπτωση της σίτισης και την καθαριότητας, ενώ την ίδια στιγμή το πανεπιστήμιο επιλέγει να δαπανήσει λεφτά για την διεξαγωγή φεστιβάλ και εκδηλώσεων (βλ. WelcometoUp Festival), «καλωσορίζοντας» τους φοιτητές σε ένα περιβάλλον που αποδεικνύεται όχι και τόσο φιλόξενο.

Μέσα σε όλη αυτή τη συνθήκη που περιγράφεται και αναλογιζόμενοι την επίθεση που δεχόμαστε, είναι αναγκαίο εμείς οι ίδιοι οι φοιτητές να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και να αγωνιστούμε για τα συμφέροντά και τις ανάγκες μας, κόντρα στην όξυνση των ταξικών φραγμών, κόντρα στην αποστείρωση των πανεπιστήμιων και την ποινικοποίηση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων εντός και εκτός σχολών, να στήσουμε τα δικά μας αναχώματα. Με όργανα λήψης αποφάσεων τις γενικές συνελεύσεις, όπλα τις συντονισμένες – στη βάση – καταλήψεις διαρκείας και τις μαζικές διαδηλώσεις και όχημα τον ακηδεμόνευτο και μαχητικό φοιτητικό – ταξικό συνδικαλισμό, να μετατρέψουμε τις σχολές σε ζωντανά κέντρα αγώνα, σε τόπους συλλογικής συζήτησης, ζύμωσης, αμφισβήτησης και αντίστασης. Απέναντι στην κουλτούρα της ηττοπάθειας, του ατομικισμού και της ανάθεσης να προτάξουμε την πίστη στον συλλογικό αγώνα, την αλληλεγγύη και την αυτό-οργάνωση, έχοντας ως πυξίδα μας τους αγώνες του παρελθόντος, από το Πολυτεχνείο του 73′, τις δυναμικές κινητοποιήσεις το 06′-07′ με το νόμο Γιαννάκου, και το ’11 με το νόμο Διαμαντοπούλου, αλλά και εμπνεόμενοι από της πρωτοφανούς μαζικότητας διαδηλώσεις για το κρατικό καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών των προηγούμενων ετών, μέχρι και τις πανελλαδικές κινητοποιήσεις αλληλεγγύης στο μαχόμενο παλαιστινιακό λαό, να αναγνωρίσουμε και στο σήμερα το ενδεχόμενο οικοδόμησης δυναμικών αγώνων.

ΚΑΜΙΑ ΜΕΤΑΚΥΛΙΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΤΟΥΣ ΦΟΙΤΗΣΗΣ ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΜΑΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ, ΤΙΣ ΔΙΑΓΡΑΦΕΣ, ΤΗΝ ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ

ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΙ ΣΧΟΛΕΣ ΜΑΣ ΕΣΤΙΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ

ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ – ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ – ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ