Πορείες – συγκεντρώσεις εν όψει της επετείου της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, το Σάββατο 6 Δεκεμβρίου

[Πορεία, 6/12, 6μμ Προπύλαια] 17 ΧΡΌΝΙΑ ΜΕΤΑ Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΩΝ ΚΥΡΙΑΡΧΩΝ

17 ΧΡΌΝΙΑ ΜΕΤΑ Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΩΝ ΚΥΡΙΑΡΧΩΝ

Δεκαεφτά χρόνια έχουν περάσει από εκείνο το Σάββατο της 6ης Δεκέμβρη που η σφαίρα του αστυνομικού Κορκονέα καρφώθηκε στην καρδιά του αναρχικού μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου μέσα στα Εξάρχεια, στη συμβολή των οδών Τζαβέλα και Μεσολογγίου. Δεκαεφτά χρόνια μετά από μια κρατική δολοφονία, προαναγγελθείσα από τα χείλη των πολιτικών προϊσταμένων της αστυνομίας που έκαναν λόγο για «νευρικούς αστυνομικούς». Δεκαεφτά χρόνια από το ξέσπασμα μιας εξέγερσης, που σε δύο μέρες είχε θέσει σε καθεστώς πολιορκίας τις ελληνικές μητροπόλεις, με επίκεντρο τα κολαστήρια θανάτου και βασανιστηρίων της ένστολης συμμορίας της ΕΛΑΣ. Δεκαεφτά χρόνια από τότε που ένα ετερόκλητο πλήθος εξεγερμένων από διαφορετικά πολιτικά, κοινωνικά και ταξικά υποστρώματα βγήκε στο προσκήνιο της ιστορίας βάζοντας φωτιά στις κουρτίνες της. Δεκαεφτά χρόνια από τότε που η λέξη εκδίκηση χαράχτηκε ανεξίτηλα στον αστικό ιστό κάνοντας τις πολιτικές ελίτ να παρακολουθούν τις εξελίξεις έντρομες και ακροδεξιές φωνές να πιέζουν να βγει ο στρατός στους δρόμους. Δεκαεφτά χρόνια από τότε που μια διαφορετική δικαιοσύνη, η δικαιοσύνη του Δρόμου, ζήτησε λογαριασμό για μια κρατική δολοφονία και ταυτόχρονα για όλες τις κρατικές δολοφονίες και βασανιστήρια που είχαν γίνει ως τότε.

Η εξέγερση του Δεκέμβρη υπήρξε κατακλυσμιαίο κοινωνικό γεγονός για την ελληνική πολιτική πραγματικότητα της μεταδικτατορικής περιόδου. Υπήρξε το μεγαλύτερο κοινωνικό και πολιτικό Συμβάν μέχρι τότε αποκαλύπτοντας συμπυκνωμένες αντιφάσεις και αντιθέσεις μιας κοινωνικής πραγματικότητας υπό το κράτος μιας συλλογικής ψευδαίσθησης μεγαλείου. Μια συλλογική ψευδαίσθηση, που πρώτα κλονίστηκε από τη βιαιότητα μιας εξέγερσης ενάντια στην αστυνομική βία και όλη την κοινωνική καταπίεση που βίωνε ο κόσμος που εξεγέρθηκε, και ύστερα από την απότομη πρόσκρουση στην πραγματικότητα της οικονομικής κρίσης, των μέτρων λιτότητας και της περαιτέρω καταστολής σε όλα τα επίπεδα.

Ο Δεκέμβρης του 2008 υπήρξε ζωντανό παράδειγμα επιτάχυνσης της ιστορίας με τρόπο που σε μια στιγμή συμβαίνουν χρόνια. Η ενέργεια που απελευθερώθηκε από την έκρηξη του Δεκέμβρη έδωσε ζωή σε δεκάδες, εκατοντάδες μικρές και μεγάλες εστίες αγώνα που δημιουργήθηκαν από τις πρώτες μέρες με κάποιες από αυτές να κρατούν λίγο και άλλες να ζουν μέχρι σήμερα. Έδωσε ζωή σε χιλιάδες σκέψεις, όνειρα και επιθυμίες ανθρώπων που συναντήθηκαν ίσως και για πρώτη φορά στους δρόμους της φωτιάς. Δεν είναι τυχαίο που 17 χρόνια μετά συνεχίζει να αποτελεί σημείο αναφοράς όλων των ανθρώπων που αγανακτούν και εξοργίζονται με την αστυνομική βία και τις δολοφονικές της πρακτικές.

Δολοφονικές πρακτικές που τα τελευταία χρόνια μέσα σε κλίμα όξυνσης του ρατσιστικού λόγου και βίας εντείνονται κυρίαρχα σε Ρομά (Σαμπάνης,Φραγκούλης, Μιχαλόπουλος), σε μετανάστες και πρόσφυγες (Πύλος), αλλά και σε οποιονδήποτε άλλον από τις υποτελείς τάξεις με εντελώς τυχαία κριτήρια (δολοφονία Κώστα Μανιουδάκη στα Χανιά). Τα μηνύματα, τα νοήματα της εξέγερσης του Δεκέμβρη δεν έχουν αξία μουσειακή, δεν ήταν ποτέ και δεν είναι ούτε σήμερα, αποστεωμένα απομεινάρια μιας άλλης εποχής. Τα ριζοσπαστικά κινήματα, ο κόσμος του αγώνα, ο αναρχικός/αντιεξουσιαστικός χώρος τα φέρουν πάντα εντός τους όχι μόνο ως σύμβολα ή τρόπαια, αλλά ως διαρκή και ζωντανά αγωνιστικά, οραματικά, προταγματικά περιεχόμενα αμφισβήτησης, αντίστασης, εξέγερσης και ταξικής και κοινωνικής χειραφέτησης. Περιεχόμενα που διαλεκτικά συναντιούνται με κάθε ξεχωριστή ιστορική συγκυρία και δίνουν στο επαναστατικό κίνημα, στις εξεγερμένες, ζωντανά αναλυτικά εργαλεία, εμπειρία στις εξεγερτικές- επαναστατικές πρακτικές, πίστη στην ιστορική δυνατότητα ανατροπής των συσχετισμών και ρήξης με τον κόσμο της ανισότητας και της εκμετάλλευσης. Η σημερινή συγκυρία, αν ιδωθεί μακροσκοπικά και τοποθετημένη πλάι σε αυτές που έχουν προηγηθεί, είναι από πολλές απόψεις μέρος μιας εποχής που συνδέεται με πολλούς τρόπους με το 2008.

Ο φετινός Δεκέμβρης μας βρίσκει σε μια συγκυρία όπου εξελίσσεται ένα νέο κύμα ολομέτωπης κατασταλτικής επίθεσης πολλαπλών μορφών. Από τη σταδιακή εφαρμογή των αυστηροποιημένων διατάξεων του ποινικού δικαίου στην ολοκλήρωση της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης με την ίδρυση ιδιωτικών σχολών, των διαγραφών και της μετατροπής των πανεπιστημίων σε αποστειρωμένα campus με διαρκή επιτήρηση και δυνατότητα αστυνομικής επέμβασης ανά πάσα στιγμή. Από τα κατεχόμενα από αστυνομικές δυνάμεις και υπό διαρκή εξευγενισμό Εξάρχεια, στην διάλυση ολοένα και περισσότερων διαδηλώσεων/συγκεντρώσεων ανεξαρτήτως κοινωνικού αιτήματος/διεκδίκησης. Από τη συγκάλυψη του κρατικού εγκλήματος στα Τέμπη στη συνεχόμενη συγκάλυψη οικονομικών σκανδάλων όπου επιδοτήσεις χάνονται σε δαιδαλώδη κανάλια βρώμικου χρήματος και κρατικών διευκολύνσεων. Από τα εργατικά ατυχήματα-δολοφονίες και την εντατικοποίηση της εργασίας (και) με τη βούλα αντεργατικών νόμων σε ένα ολοένα πιο ασφυκτικό πλαίσιο υποτίμησης των καθημερινών αναγκών διαβίωσης, μέχρι την ένταση της έμφυλης βίας με γυναικοκτονίες, βιασμούς και θύματα trafficking με κάλυψη των θεσμικών μηχανισμών και άμεση εμπλοκή της ΕΛ.ΑΣ και των κυκλωμάτων της.

Παράλληλα, κάνουν την επανεμφάνισή τους στον δρόμο φασιστικές και εθνικιστικές ομάδες που σε ένα πλαίσιο επίτασης της κρατικής καταστολής, επιτίθενται σε καταλήψεις και αυτοοργανωμένους χώρους ανα την Ελλάδα, αποδεικνύοντας για ακόμη μια φορά την παρα-κρατική τους λειτουργία. Στο κλίμα αυτό όξυνσης, ως μακρύ χέρι του κράτους συμβάλλουν ακόμη και αριστερές κομματικές οργανώσεις, όπως η ΑΡΑΣ, η οποία επιτιθέμενη και τραυματίζοντας αναρχικούς συντρόφους στο Πολυτεχνείο την 15η Νοεμβρίου, επιχείρησε σαν άλλος χωροφύλακας του κινήματος όχι μόνο να καταστείλει με φυσικό τρόπο τον αναρχικό λόγο και πράξη εντός του τριημέρου, αλλά κυρίως, να οριοθετήσει ηγεμονικά τα περιεχόμενα και να απονοηματοδοτήσει τα εξεγερτικά προτάγματα του Πολυτεχνείου. Υπηρετώντας με άλλον τρόπο και εξ ευωνύμων, την αντι-εξεγερτική κρατική πολιτική που ακολούθησε τον Δεκέμβρη και βρίσκεται ακόμη μέχρι σήμερα στο επίκεντρο των κατασταλτικών σχεδίων των κυρίαρχων υπο τον τρόμο των επερχόμενων εξεγέρσεων.

Την ίδια στιγμή, βρισκόμαστε να παρακολουθούμε σε ζωντανή μετάδοση την συντελούμενη γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Γάζα από το ισραηλινό κράτος που έχοντας τη στήριξη των ΗΠΑ και άλλων δυτικών κρατών, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, επιχειρεί ανενόχλητο σε όσα μέτωπα επιλέξει κάθε φορά. Η ολοκληρωτική ισοπέδωση πόλεων, ο αφανισμός χιλιάδων αμάχων, η πλήρης από-ανθρωποποίηση ολόκληρων πληθυσμών, τα φρικιαστικά βασανιστήρια σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και φυλακές, η πρόκληση τεχνητού λοιμού ως μέσο πολιορκίας την ίδια στιγμή που εγκληματίες πολέμου απολαμβάνουν κρουαζιέρες και ταξιδάκια αναψυχής σε χώρες πρόθυμες να τους υποδεχτούν, είναι η νέα πολεμική συνθήκη που ζούμε.

Η απειλή της παγκόσμιας πολεμικής σύρραξης πλανάται πάνω από τις κοινωνίες με όλα τα κράτη να επιδίδονται σε νέα κούρσα εξοπλισμών και την πολεμική βιομηχανία να ενισχύεται ως επίκεντρο των κρατικών πολιτικών, διαχέοντας παράλληλα τον φόβο ακόμη και ενός θερμού πυρηνικού επεισοδίου με καταστροφικές για την ανθρωπότητα συνέπειες, με φόντο τις εξελίξεις γύρω από τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Αυτός ο Δεκέμβρης μας βρίσκει όμως ταυτόχρονα και σε μια ακόμα οδυνηρή συνθήκη καθώς καλούμαστε να διαχειριστούμε το συλλογικό σοκ και πένθος από τον ένα χρόνο μετά την απώλεια του συντρόφου και αναρχικού ένοπλου αγωνιστή Κυριάκου Ξυμητήρη από πρόωρη έκρηξη σε διαμέρισμα της οδού Αρκαδίας στου Αμπελόκηπους. Έναν σύντροφο που κι αυτός με τη σειρά του υπήρξε παιδί αυτού του Δεκέμβρη, και που από τότε μέχρι και τις 31 Οκτώβρη του 2024 έδινε το παρών σε όλα τα αγωνιστικά μέτωπα της δύσκολης περιόδου που ακολούθησε και βιώνουμε μέχρι σήμερα. Ενός συντρόφου, που σε δύσκολους καιρούς πήρε δύσκολες αποφάσεις και επιλογές και βάδισε σε εξίσου δύσκολες διαδρομές της υλικής σύγκρουσης με την εξουσία και τους μηχανισμούς της. Επιλογές που έχουν βαρύ τίμημα και μεγάλο κόστος συμμετοχής, όπως τελικά καλούμαστε να συνειδητοποιήσουμε για μια ακόμα φορά.

Επιλογές στις οποίες το κράτος απαντά με εκδικητική μανία όπως διαπιστώσαμε από την κατασταλτική βεντάλια που άνοιξε με την έκρηξη στην Αρκαδίας, αρχής γενομένης με την προφυλάκιση της τραυματισμένης από την έκρηξη αναρχικής συντρόφισσας Μαριάννας Μανουρά. Ακολουθεί η- χωρίς ικανά στοιχεία να τεκμηριώσει εμπλοκή με την υπόθεση- επέκταση των διώξεων-προφυλακίσεων σε άλλα τέσσερα άτομα. Αρχικά, σε πρόσωπα του συντροφικού/φιλικού περιβάλλοντος, όπως η αναρχική Δήμητρα Ζαραφέτα και ο Δημήτρης, και αργότερα σε πρόσωπα που στο παρελθόν έχουν απασχολήσει τις αρχές όπως ο Α.Κ. και ο αναρχικός Νίκος Ρωμανός.

Αν και συνολικά αυτή η νέα κρατική σκευωρία εμπλέκει τέσσερεις διαφορετικούς ανθρώπους με την πρόωρη έκρηξη στην Αρκαδίας, στο πρόσωπο του αναρχικού Νίκου Ρωμανού το κράτος δεν εκδικείται απλά έναν άνθρωπο που απλώς είχε απασχολήσει κάπου κάποτε. Εκδικείται τον 15χρονο έφηβο που είδε το σύντροφο, φίλο και συμμαθητή του Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο να πέφτει νεκρός από σφαίρα μπάτσου στα Εξάρχεια και που κουβάλησε το φέρετρο του. Εκδικείται το 16χρονο αναρχικό που αρνήθηκε να αναγνωρίσει το τσίρκο της κρατικής δικαιοσύνης και δεν προσήλθε στη δίκη να καταθέσει.

Εκδικείται τον πολιτικό κρατούμενο που κατά την προηγούμενη εξαετή φυλάκισή του στα μπουντρούμια της δημοκρατίας αναλαμβάνοντας την ευθύνη για απαλλοτριώσεις τραπεζών, δεν αναγνώρισε το καθεστώς εξαίρεσης εναντίον του και αγωνίστηκε με το ύστατο μέσο της απεργίας πείνας. Εκδικείται τον άνθρωπο που στιγμή δε σταμάτησε μέσα κι έξω από τη φυλακή να τιμά τη μνήμη του αδερφικού του φίλου φροντίζοντας αυτή να αποκατασταθεί και να αποτυπωθεί στην επαναστατική ιστορία ως πεσόντας αναρχικός. Εκδικείται εν τέλει στο πρόσωπο του Νίκου Ρωμανού όλη εκείνη τη γενιά της εξέγερσης, που από την πρώτη στιγμή, από τα πεζούλια της οδού Μεσολογγίου έβαλε τη φωτιά που έδωσε τη μεγαλύτερη απάντηση ενάντια στην αστυνομική βία τα τελευταία 50 περίπου χρόνια.

Αυτόν τον Δεκέμβρη, λοιπόν, καλούμαστε να αντεπεξέλθουμε σε ένα διαφορετικό προσκλητήριο επαναστατικής μνήμης. Γιατί, μοιραία, στις εκδηλώσεις, στις πορείες και στα συνθήματα για τον Αλέξη θα είναι ακόμα νωπή και βαριά η απουσία του συντρόφου Κυριάκου. Όλες και όλοι μαζί θα φωνάξουμε και για τον αναρχικό σύντροφο Χρήστο Σπήλιο που για τρεις τουλάχιστον δεκαετίες ζούσε για τις στιγμές της εξέγερσης. Παρών σε όλες τις διεργασίες που- με έδρα τα Εξάρχεια- διαμόρφωσαν το εύφορο έδαφος ώστε αυτή να γίνει πραγματικότητα, παρών και σε κάθε πτυχή του αγώνα από τότε.

Αυτόν τον Δεκέμβρη θα βρεθούμε στον δρόμο για να τιμήσουμε τη μνήμη του Αλέξανδρου και όλων εκείνων που δολοφονήθηκαν από την αστυνομία. Αυτόν τον Δεκέμβρη θα βρεθούμε στον δρόμο για να τιμήσουμε τη μνήμη του αναρχικού ένοπλου αγωνιστή Κυριάκου Ξυμητήρη και όλους τους πεσόντες του κοινωνικού και ταξικού πολέμου. Κάθε Δεκέμβρης συμπυκνώνει το νόημα της αντίστασης στην κρατική βία και μας θυμίζει ότι οι εξεγέρσεις ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο είναι πάντα επίκαιρες. Μας θυμίζει ότι οι εξεγέρσεις του χθες φωτίζουν τους αγώνες και τις εξεγέρσεις του σήμερα από τη Χιλή μέχρι την Ινδονησία και το Νεπάλ, σε πείσμα της κυριαρχικής αφήγησης πως το καπιταλιστικό σύστημα είναι άτρωτο και ότι είναι αδύνατο να φανταστούμε έναν άλλον κόσμο.

Μας θυμίζει ότι τίποτα δεν τελείωσε, ότι ο αγώνας για την κοινωνική χειραφέτηση εξελίσσεται καθημερινά με πυξίδα μας την αυτοοργάνωση και την αλληλεγγύη, μέσα από ένα πολύμορφο πλέγμα αντιστάσεων, μέσα από την ακηδεμόνευτη παρουσία στους χώρους δουλειάς, τις γειτονιές, τα σχολεία και τα πανεπιστήμια, μέσα από την άμεση δράση και την ένοπλη ρήξη απέναντι στο υπάρχον, μέσα από τους αγώνες ενάντια στην εξουσία κράτους-κεφαλαίου-πατριαρχίας και όλες τις μορφές καταπίεσης.

Την 6η Δεκέμβρη κατεβαίνουμε στους δρόμους όλοι, όλες και όλα μαζί για να αγωνιστούμε για έναν κόσμο αλληλεγγύης, ισότητας και ελευθερίας, για την αναρχία.

Να απλώσουμε σε ολόκληρη τη γη τις φλόγες της εξέγερσης

Ενάντια σε κάθε έκφανση της καταστολής και σε κάθε μορφή εξουσίας

Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος-Κυριάκος Ξυμητήρης: Πάντα παρόντες στους αγώνες για την κοινωνική επανάσταση

ΠΟΡΕΙΑ 6 ΔΕΚΕΜΒΡΗ, 18.00, ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

Συνέλευση Αλληλεγγύης στους φυλακισμένους, φυγόδικους και διωκόμενους αγωνιστές και αγωνίστριες

πηγή : https://athens.indymedia.org/post/1638594/

6 Δεκέμβρη 2008 – 6 Δεκέμβρη 2025 | Για το πέρασμα από την αυθόρμητη εξέγερση στον συνεχή και οργανωμένο αγώνα για την Κοινωνική Επανάσταση την αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό

Η εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008, που ξέσπασε αμέσως μετά την κρατική δολοφονία του Αλεξάνδρου Γρηγορόπουλου στα Εξάρχεια από τους ένστολους δολοφόνους Κορκονέα και Σαραλιώτη και συντάραξε τα θεμέλια του καθεστώτος, καταδεικνύει πως η κοινωνική και ταξική αντεπίθεση και ο κοινωνικός ξεσηκωμός είναι εφικτός. Η εξέγερση του Δεκέμβρη του ’08 ήταν καθοριστική. Από τη μία έδειξε στα αγωνιζόμενα, κατώτερα, πληβειακά στρώματα της κοινωνίας ότι η αντίσταση στους θεσμούς του κράτους είναι εφικτή διαλύοντας -έστω και προσωρινά- το προσωπείο της παντοδυναμίας της εξουσίας, ριζοσπαστικοποιώντας τις συνειδήσεις σε μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων, αφήνοντας πίσω της μεγάλο πολιτικό κεφάλαιο ως παρακαταθήκη στο αναρχικό-αντιεξουσιαστικό κίνημα. Από την άλλη επεσήμανε τα όρια μιας αυθόρμητης εξέγερσης αλλά και την ανάγκη εμβάθυνσης της αυτοοργάνωσης σε όλα τα κινηματικά επίπεδα, με τη διαρκή αναρχική παρουσία στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες, με ορίζοντα πάντα την Κοινωνική Επανάσταση. Έκανε φανερό το γεγονός πως δεν αρκεί η ευκαιριακή συσπείρωση γύρω από ένα μέτωπο αγώνα, αλλά είναι αναγκαία η διάρκεια, η συνεχής συνάντηση των αγώνων από τα κάτω και η δημιουργία νέων μετώπων για την εξάπλωση της σύγκρουσης με κάθε πτυχή της κρατικής και καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Είναι δηλαδή αναγκαία η κοινωνική και ταξική οργάνωση σε ελευθεριακά σχήματα βάσης αλλά και η πολιτική οργάνωση των αναρχικών για το ξεπέρασμα της μερικής και αντανακλαστικής διαμαρτυρίας, με σκοπό της δημιουργία μιας συνολικής αναρχικής επαναστατικής πρότασης.

6 ΔΕΚΕΜΒΡΗ | ΑΝΤΙΚΡΑΤΙΚΕΣ – ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ
Αθήνα: 18.00, Προπύλαια | Θεσσαλονίκη: 18.00, Καμάρα

Αναρχική Πολιτική Οργάνωση – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων

4/12 Πάντειο 18.00

Εκδήλωση- Συζήτηση για τον Δεκέμβρη του 08, την κρατική δολοφονία του 15 χρονου αναρχικού Α. Γρηγορόπουλου και την υπόθεση των Αμπελοκήπων

6/12 Πορεία Προπύλαια 18.00

Επιτροπή αλληλεγγύης στον αγωνιστή Ν. Ρωμανό

Στον πόλεμο λεφτά στη νεολαία σφαίρες – ‘Ολοι στις διαδηλώσεις 6/12

Κάτω η κυβέρνηση των δολοφόνων της συγκάλυψης, του πολέμου και της καταστολής

Σάββατο 6/12, 18:00 Προπύλαια

17 χρόνια πριν, στις 6 Δεκέμβρη 2008, δολοφονήθηκε εν ψυχρώ ο 15χρονος μαθητής Αλέξης Γρηγορόπουλος από τους ειδικούς φρουρούς Ε. Κορκονέα και Β. Σαραλιώτη. Αυτή η δολοφονία αποτέλεσε το σημείο έκρηξης μιας κοινωνίας που έβραζε λόγω της κρίσης και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που εφαρμόζονταν. Ξέσπασε μια εξέγερση της νεολαίας ενάντια στις δυνάμεις καταστολής και την τότε κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Μαθητές και νεολαία, σε όλες τις πόλεις, με επίκεντρο την Αθήνα, πραγματοποιούσαν καθημερινά διαδηλώσεις, καταλήψεις σχολείων και πανεπιστημίων, συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής και αποκλεισμούς αστυνομικών τμημάτων. Τα κεντρικά αιτήματα ήταν αντικατασταλτικά και αντικυβερνητικά. Χιλιάδες κόσμου φώναζαν για τον αφοπλισμό της αστυνομίας και την πτώση της κυβέρνησης των δολοφόνων. Ξεγύμνωσαν τα αστικά επιτελεία και την νεοφιλελεύθερη πολιτική τους, έδειξαν το πραγματικό πρόσωπο του κρατικού μηχανισμού. Η Εξέγερση του ΄08 ήταν ένας πρόλογος για τον «παρατεταμένο κοινωνικό πόλεμο» του 2010-12 ενάντια στα Μνημόνια.

Σήμερα, η πίεση προς τους εργαζομένους και την νεολαία είναι το ίδιο και περισσότερο αφόρητη σε σχέση με τότε. Το οικονομικό κραχ που είναι έτοιμο να σκάσει (πολύ χειρότερο από το ’08), τα πολεμικά μέτωπα που είναι εξαπλωμένα σε όλο τον πλανήτη, η ακρίβεια, οι φαραωνικές ανισότητες, οι ιδιωτικοποιήσεις, έχουν φτάσει την ελληνική κοινωνία σε μια από τις δυσκολότερες στιγμές.

Το επιστέγασμα όλων αυτών, είναι το ανίκανο και βουτηγμένο στα σκάνδαλα πολιτικό προσωπικό, που μας βάζει πιο μέσα στους κινδύνους της εποχής: Η κυβέρνηση της ΝΔ μας βυθίζει όλο και πιο βαθιά στον πόλεμο. Στέλνει αμύθητα ποσά και εξοπλισμούς στην Ουκρανία και στο κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ για να ολοκληρώσει την γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού. Οι πολεμοκάπηλες δηλώσεις του Δένδια ότι δεν είμαστε προετοιμασμένοι για να δούμε «φέρετρα με Ευρωπαϊκές σημαίες», μας γυρνάει πίσω στις πιο σκοτεινές εποχές. Καταβαραθρώνει το βιοτικό μας επίπεδο επιχειρώντας να φορτώσει για άλλη μια φορά την κρίση στις πλάτες των εργαζομένων και της νεολαίας. Η πλήρης διάλυση-ιδιωτικοποίηση της δημόσιας υγείας και παιδείας προωθείται ταχύτατα, μετατρέποντας τα κοινωνικά αγαθά σε ακριβά εμπορεύματα, που μόνο όποιος έχει χρήματα θα αγοράζει (τα ιδιωτικά ψευτοπανεπιστήμια κ.ο.κ.). Τίποτε δεν θα μείνει από τον δημόσιο πλούτο που να μην έχει κλαπεί από τους φίλους του Μητσοτάκη, ούτε τα ΕΛΤΑ και το νερό. Μας εξοργίζουν με κάθε λογής σκάνδαλα όπως του ΟΠΕΚΕΠΕ και με την οφθαλμοφανή συγκάλυψη του νεοφιλελεύθερου εγκλήματος των Τεμπών.

Το μόνο που έχει απομείνει για αυτή την εχθρική κυβέρνηση απέναντι στους εργαζόμενους και την νεολαία, είναι η σκληρή καταστολή. Η γενίκευση της είναι το τελευταίο χαρτί της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Οικοδομεί ένα μαύρο Κράτος Έκτακτης Ανάγκης το οποίο θα προσπαθεί να γκρεμίσει όποιον μπαίνει εμπόδιο στα σχέδια της. Οι συμμορίες των ΜΑΤ-ΔΕΛΤΑ-ΔΡΑΣΗ εισβάλουν συνεχώς στα πανεπιστήμια, εκκενώνουν χώρους, χτυπάνε φοιτητές που αγωνίζονται καταστέλλουν κινητοποιήσεις – διαδηλώσεις και συλλαμβάνουν αγωνιστές (πχ επέτειος 7/10, συλλήψεις στο μνημείο αγνώστου στρατιώτη κ.α.). Η κυβέρνηση δημιουργεί ένα καθεστώς ποινικοποίησης σε σχολεία και σχολές με πειθαρχικές ποινές, που φτάνουν πλέον μέχρι και καταδίκες. Η δικαιοσύνη και τα δικαστήρια καταδικάζουν αγωνιστές, φτωχούς και νέους χωρίς κανένα στοιχείο (π.χ. απόφαση για τον Ρωμανό, φίλο του Αλέξη Γρηγορόπουλου) αφήνοντας στο απυρόβλητο τους υπεύθυνους για τα Τέμπη (Καραμανλή, Τριαντόπουλο κ.α.).

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΤΟΥ ’08 ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ! Η οργή των εργαζόμενων και της νεολαίας δεν θα αφήσουν την κυβέρνηση των δολοφόνων ατιμώρητοι! Μετά την 28/2 και τον αγώνα που ξεκίνησε με την απεργία πείνας στο Σύνταγμα, βρίσκεται σε αποδρομή και είναι πλήρως απονομιμοποιημένη από τους εργαζομένους και την νεολαία. Η συνεχή χρήση της καταστολής δείχνει ανάγλυφα την αδυναμία της κυβέρνησης, τον φόβο απέναντι στους αγώνες της νεολαίας και των εργαζομένων.Τα κυβερνητικά εγκλήματα, η φτώχεια, η καταστολή και η ολοένα μεγαλύτερη εμπλοκή στον πόλεμο δεν θα σταματήσουν, όμως, ούτε με λόγια στην Βουλή, ούτε με εθιμοτυπικές κινητοποιήσεις και διαμαρτυρίες. Είναι ανάγκη να οργανωθούμε σε χώρους εργασίας, γειτονιές, σχολεία, σχολές, δημιουργώντας εστίες αγώνα. Να προετοιμάσουμε την αυτοάμυνα του κινήματος απέναντι στις δυνάμεις καταστολής. Βαδίζουμε στον δρόμο του Δεκέμβρη για τις εξεγέρσεις της γενιάς μας. Να ενωθούμε εργαζόμενοι και νεολαία σε μια κεντρική σύγκρουση με το βάρβαρο καθεστώς Μητσοτάκη.

• Κάτω η Ακρίβεια και Φτώχεια. ΟΧΙ στις Ιδιωτικοποιήσεις. Αυξήσεις στους μισθούς.
• Στον δρόμο σπάμε την κρατική τρομοκρατία. Πίσω στη φυλακή οι δολοφόνοι του Αλ. Γρηγορόπουλου. Κάτω τα χέρια από το Ν. Ρωμανό. Κάτω το Κράτος Έκτακτης Ανάγκης
• Νίκη στην παλαιστινιακή αντίσταση – Αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους – Καμία συμμετοχή/βοήθεια στους πολέμους ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Σιωνιστών

ΟΚΔΕ

17 ΔΕΚΕΜΒΡΗΔΕΣ ΜΕΤΑ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΙΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΚΡΑΤΙΚΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΥ

Μετράμε 17 χρόνια από εκείνη την νύχτα που ο 15χρονος αναρχικός μαθητής Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από τους ειδικούς φρουρούς Επαμεινώνδα Κορκονέα και Βασίλη Σαραλιώτη στην διασταύρωση των οδών Μεσολογγίου και Τζαβέλλα στα Εξάρχεια. Αυτή η κρατική δολοφονία συμπυκνώνει το σύνολο της κρατικής βαρβαρότητας και της κατασταλτικής εκστρατείας που εξαπολύει ανέκαθεν η εξουσία απέναντι στα καταπιεσμένα και αγωνιζόμενα κομμάτια αυτής της κοινωνίας. Στην κοινωνική και πολιτική συνθήκη της οικονομικής κρίσης και της απόπειρας εξουδετέρωσης των κοινωνικών κινημάτων, εκείνη η νύχτα σηματοδότησε την αρχή της εξέγερσης που μένει ανεξίτηλα γραμμένη στη συνείδηση κάθε αγωνιστή, είτε την έζησε είτε όχι. Τον Δεκέμβρη του 2008 η εξέγερση ήταν μονόδρομος απέναντι σε όλα τα δεινά που βάραιναν τις ζωές των καταπιεσμένων. Δεκαεφτά χρόνια μετά, η συλλογική μνήμη της κοινωνικής εξέγερσης και της ευθείας αντιπαράθεσης με τον κρατικό μηχανισμό παραμένει ζωντανή.

Στο σήμερα, ερχόμαστε αντιμέτωποι με ένα λεπτομερώς μελετημένο σχέδιο εξόντωσης των κοινωνικών κινημάτων που αντιστέκονται στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό, πόσο μάλλον των αναρχικών αγωνιστών που στρέφουν τα πυρά τους ενάντια σε κάθε εξουσιαστική δομή. Στο κομμάτι της καταστολής των κινημάτων, παρατηρούμε τα τελευταία χρόνια δεκάδες επιχειρήσεις για την εκκένωση αναρχικών καταλήψεων, σε όλη την επικράτεια, και με ιδιαίτερη ένταση εντός των σχολών. Με πρωταρχικό θεμέλιο του κρατικού σχεδιασμού το τρίπτυχο «ΝΟΜΟΣ – ΤΑΞΗ – ΑΣΦΑΛΕΙΑ» είναι προφανές πως η επίθεση στις δομές αγώνα των αναρχικών ιεραρχείται ψηλά στην λίστα του υπουργού δημοσίας τάξης Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Ακριβώς γιατί αποτελούν τα σημεία στα οποία εδαφικοποιείται το οργανωμένο κομμάτι του αναρχισμού, η κοινωνική και ταξική αντεπίθεση και μορφοποιείται η επαναστατική προοπτική. Η κουλτούρα των καταλήψεων, που από τον Δεκέμβρη του ’08 ενσάρκωσε τα στοιχεία της κοινωνικής απεύθυνσης και αλληλεγγύης συνιστά ένα από τα σημαντικότερα κεκτημένα του αναρχικού αγώνα, το οποίο δέχεται αλλεπάλληλες επιθέσεις.

Κατ’ επέκταση αυτού, η καταστολή και η στοχοποίηση αγωνιστών συντελείται όλο και πιο απροκάλυπτα. Τα τελευταία χρόνια το ευρύτερο ανταγωνιστικό κίνημα μετρά εκατοντάδες αναίτιες συλλήψεις αγωνιστών, που στοχεύουν στην τρομοκράτηση, καθώς και την οικονομική εξόντωση τους, σε μια προσπάθεια η εξουσία να καταπνίξει την οποιαδήποτε εστία αντίστασης. Η φετινή 6η Δεκέμβρη σημαδεύεται από σειρά κρατικών σκευωριών και διώξεων κατά των αναρχικών, μέσω της ποινικοποίησης της πολιτικής τους δράσης, δείχνοντας πως ακόμη και σήμερα η εξέγερση του ’08 τρομάζει την εξουσία και τα σκυλιά της. Το κλίμα τρομοϋστερίας που έχει δημιουργηθεί με αφορμή την υπόθεση των Αμπελοκήπων στοχεύει ακριβώς στο χτύπημα οποιουδήποτε στοιχείου αναρχικής πάλης και ταυτότητας, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει το στήσιμο σαθρών κατηγορητηρίων, χωρίς κανένα βάσιμο στοιχείο, όπως έχουμε δει και σε πολλές άλλες υποθέσεις. Με τη σύλληψη μάλιστα του αναρχικού Νίκου Ρωμανού για την εν λόγω υπόθεση, το Κράτος στοχεύει ακόμη και σε συμβολικό επίπεδο την δική του εκδίκηση πάνω στους αγωνιζόμενους για τις εξεγέρσεις και τους αγώνες του χθες, σκοπεύοντας έτσι την καταστολή κάθε επαναστατικής προοπτικής στο σήμερα.

Στο επίκεντρο της κυρίαρχης αφήγησης σχετικά με την πολιτική των αναδιαρθρώσεων, βρίσκεται και το κομμάτι του ασύλου, στο οποίο ποινικοποιείται εξ’ ολοκλήρου κάθε πολιτική, συνδικαλιστική και κοινωνική δραστηριότητα των φοιτητών. Αυτό επιβεβαιώνεται από δεκάδες παραδείγματα, όπως αυτό της σύλληψης και πρωτόδικης βαριάς καταδίκης του αναρχικού φοιτητή Ζ.Μ, με αφορμή μια παρέμβαση αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη στο Πολυτεχνείο, και την, μετά από καταπάτηση του ασύλου από τις αστυνομικές δυνάμεις, εκκένωση της κατάληψης του ΦΣ της αρχιτεκτονικής του ΕΜΠ, με αποτέλεσμα 15 συλλήψεις και πειθαρχικές διώξεις από τις πρυτανικές αρχές. Στον ελλαδικό χώρο, το άσυλο διαχρονικά αποτελούσε σημείο διαμόρφωσης πολιτικής συνείδησης, κινηματικής κουλτούρας και πολιτικής ζύμωσης και για αυτόν τον λόγο τίθεται στο επίκεντρο της κρατικής επίθεσης σχετικά με τον αφανισμό των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων.

Σύμμαχοι στο Κράτος και τις πρυτανικές αρχές, με στόχο την πλήρη απονέκρωση του πανεπιστημιακού ασύλου, την απονομιμοποίησή του στα μάτια της κοινωνίας, και της καταστολής των πραγματικά επικίνδυνων πολιτικών δυνάμεων για την εξουσία, αυτών της Αναρχίας, δεν θα μπορούσαν να μην είναι και οι δυνάμεις της αριστεράς. Με την εξέγερση του Δεκέμβρη του ’08 ακόμη να μαίνεται, οι αντιδράσεις των αυτόκλητων διαμεσολαβητών και εκπροσώπων των κινημάτων κυμαίνονταν από τον διαχωρισμό των εξεγερμένων σε “καλούς”, ειρηνικούς, ιδεολόγους, κυρίως μαθητές, και “κακούς”, απείθαρχους, βίαιους, πλιατσικολόγους, μέχρι και σε υποδείξεις πως “στην πραγματική επανάσταση δεν θα σπάσει ούτε ένα τζάμι”, αποδεικνύοντας τις προτεραιότητες που έχουν θέσει οι συνομιλητές της εξουσίας, ανάμεσα στην ανθρώπινη ζωή και την ιδιοκτησία. Μάλιστα, το πιο πρόσφατο παράδειγμα προσπάθειας καταστολής και εκδίωξης των αναρχικών από τα πανεπιστήμια, χώρους στους οποίους παρεμβαίνουν και αγωνίζονται, δεν προέρχεται από το Κράτος και τις πρυτανικές αρχές, αλλά από τις δυνάμεις της επίσημης αριστεράς. Το αντι-αναρχικό πογκρόμ που διεξήγαγε ο κομματικός στρατός της ΑΡΑΣ στις 15 Νοέμβρη, εντός του τριημέρου του Πολυτεχνείου και του ασύλου, με αποτέλεσμα τραυματισμούς καισυλλήψεις από τους τραυματίες, κατέληξε στην αναγγελία της αναθεώρησης του πλαισίου του εορτασμού της εξέγερσης του Πολυτεχνείου από το 2026. Έτσι, οι δυνάμεις της επίσημης αριστεράς, για άλλη μια φορά, έκαναν την δουλειά που οι πρυτανικές αρχές και το Κράτος δεν μπορούσαν να κάνουν χωρίς αυτές.

Μέσα σε όλα αυτά, συνεχίζει και επικρατεί η γενικευμένη ακρίβεια η οποία πλήττει σταδιακά την κοινωνική βάση, στοχεύοντας στην συνολική εξάρτησή της από το ίδιο το σύστημα που την σκοτώνει. Η συνθήκη της εξαθλίωσης και της φτωχοποίησης των καταπιεσμένων συμπυκνώνει τον πραγματικό στόχο της σύγχρονης νεοφιλελεύθερης πραγματικότητας. Οι απρόσιτες τιμές των ενοικίων, των λογαριασμών και των βασικών αγαθών, ωθούν με τη σειρά τους την εργατική τάξη στην πλήρη καθυπόταξή της σε άθλιες συνθήκες εργασίας. Το κεκτημένο του 8ώρου καταργείται, η εργοδοτική αυθαιρεσία οξύνεται, ενώ η συνδικαλιστική δράση των εργατών αντιμετωπίζεται με εκδικητικές απολύσεις και απαγορεύσεις απεργιών. Το Κράτος και τα αφεντικά στενεύουν τον κλοιό μέσα από τον οποίο η κοινωνική βάση καλείται να αποδράσεικατορθώνοντας το αδύνατο. Για εμάς είναι σαφές πως η συλλογικοποίηση και η οργάνωση στα σωματεία βάσης αποτελούν μερικά από τα βασικότερα εργαλεία αγώνα για την κοινωνική και ταξική χειραφέτηση.

Δεκαεφτά χρόνια μετά, οφείλουμε να υπενθυμίσουμε στους εαυτούς μας την συλλογική μνήμη της κοινωνικής εξέγερσης του 2008, μιας εξέγερσης που ριζοσπαστικοποίησε τα πλήθη, διαμόρφωσε συνειδήσεις και εισήγαγε νέα εργαλεία αγώνα. Είναι χρέος μας να διδαχτούμε και να εμπνευστούμε από τα γεγονότα εκείνης της εποχής, επικαιροποιώντας τα στοιχεία αυτά στον κοινωνικό και ταξικό πόλεμο του σήμερα. Έχοντας το παράδειγμα του ’08, γνωρίζουμε πολύ καλά την ευθραυστότητα του κρατικού μηχανισμού, όταν αυτός έχει να αντιμετωπίσει ένα σύσσωμο κοινωνικό όλο που υψώνει αντιστάσεις και αντιπαρατίθεται μαζικά, μαχητικά, και αυτοοργανωμένα. Ωστόσο, χρειάζεται να υπογραμμίσουμε την βαρύνουσα σημασία της διάρκειας όταν οραματιζόμαστε μία τέτοια προοπτική. Διότι καθήκον μας είναι, επίσης, να είμαστε έτοιμοι να συμπληρώσουμε τα κενά ακόμη και των πιο καθοριστικών γεγονότων σαν αυτών του Δεκέμβρη. Για εμάς, μοναδική δίοδος για την ανατροπή αυτού του σάπιου Κρατικού-Καπιταλιστικού συστήματος που μας θέλει υποταγμένους, είναι η Κοινωνική Επανάσταση. Με βάση αυτόν τον ορίζοντα μαχόμαστε στις γραμμές του οργανωμένου αναρχικού αγώνα και προτάσσουμε τις αυτοοργανωμένες δομές αγώνα και την παρέμβαση σε κάθε κοινωνικό πεδίο.

Να υπερασπιστούμε τα κεκτημένα αγώνα μας απέναντι στην καταπάτησή τους, την ιστορία απέναντι στην διαστρέβλωση, και την συλλογική μνήμη απέναντι στην βαρβαρότητα της λήθης.

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΟΠΙΑ – ΕΙΝΑΙ ΖΩΝΤΑΝΗ ΣΕ ΚΑΘΕ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΑΜΕΣΗ ΑΘΩΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ΦΟΙΤΗΤΗ Ζ.Μ.

ΚΑΤΩ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ – ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

ΣΑΒΒΑΤΟ 6/12

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: 18:00 ΚΑΜΑΡΑ

ΑΘΗΝΑ: 12:00 ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ – 18:00 ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

Πρωτοβουλία Αναρχικών Φοιτητών/-τριών Αθήνας

Αναρχική Συνέλευση Φοιτητών/τριών Quieta Movere

Η εξέγερση του Δεκέμβρη φωτίζει το όραμα και τους αγώνες για την κοινωνική απελευθέρωση-Κάλεσμα στην πορεία 6/12/2025

Κάλεσμα στην πορεία 6/12/2025

Η εξέγερση του Δεκέμβρη φωτίζει το όραμα και τους αγώνες για την κοινωνική απελευθέρωση

17 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τη στιγμή που το νήμα της ζωής του 15χρόνου αναρχικού μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου κόπηκε βίαια από τις σφαίρες των μπάτσων Κορκονέα και Σαραλιώτη, την 6η Δεκέμβρη του 2008 στη συμβολή των οδών Μεσολογγίου και Κωλέττη. Μια κρατική δολοφονία που πυροδότησε τη μεγαλύτερη εξέγερση μεταπολιτευτικά στην Ελλάδα, εκλύοντας ριζοσπαστικά περιεχόμενα και δράσεις που μέχρι και σήμερα προκαλούν εφιάλτες στα σχέδια των κυρίαρχων. Αυτών που παρακολουθούσαν έντρομοι την κοινωνική αντιβία απέναντι στη βία του κράτους να εκδηλώνεται πολύμορφα σε έκταση και ένταση και εκτεινόμενη σε ευρύτερα κοινωνικά κομμάτια πέρα από τον α/α χώρο, με εκατοντάδες καταλήψεις, επιθέσεις σε αστυνομικά τμήματα, κρατικούς και καπιταλιστικούς στόχους, πορείες, με τη φωτιά των οδοφράγματων να καίει πρώτα απ’ όλα στις καρδιές των εξεγερμένων.

Η ιστορία του Δεκέμβρη και η έκρηξη που ακολούθησε στις αυτοοργανωμένες, ακηδεμόνευτες αντιστάσεις στους χώρους δουλειάς, τις γειτονιές, τα πανεπιστήμια και τα σχολεία, πρέπει να ειπώνεται ξανά και ξανά ως κληρονομιά της ιστορίας των αγώνων των αντιστεκόμενων απέναντι στην καταστολή, την εκμετάλλευση και την κυριαρχία. Ειδικά σε μια περίοδο, που ο αγώνας ενάντια στην κρατική τρομοκρατία, τις δολοφονικές πρακτικές των μπάτσων, τη θεσμική/νομική θωράκιση του κατασταλτικού οπλοστασίου που δεν εκφεύγει ποτέ από τον άξονα της μεταδεκεμβριανής αντι-εξεγερτικής πολιτικής, τα παρακρατικά δεκανίκια και τους αφομοιωτικούς μηχανισμούς επιβολής της κοινωνικής ειρήνης και εκμαίευσης της συναίνεσης, είναι πιο επίκαιρος από ποτέ:

Από το κρατικοκαπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη μέχρι τις κρατικές δολοφονίες ρομά στους δρόμους ή αυτές των μεταναστών σε χερσαία και θαλάσσια σύνορα. Από τις δολοφονιες-«ατυχήματα» στα εργασιακά κάτεργα και τη συγκάλυψη της εμφυλης βίας, των βιασμών και των γυναικοκτονιών. Από την αυστηροποίηση της ποινικής καταστολής μέχρι την εντατικοποίηση της λεηλασίας της φύσης για χάρη ντόπιων και υπερεθνικών αφεντικών. Από την καθημερινή ταξική και κοινωνική βία που βιώνουν τα εκμεταλλευόμενα κομμάτια της κοινωνίας στη γενοκτονία των Παλαιστινίων και τους διακρατικούς πολέμους, που απειλούν τις κοινωνίες ακόμη και με πυρηνικό όλεθρο. Από τα φασιστικά σκουπίδια που κάνουν την επανεμφάνισή τους με επιθέσεις σε καταλήψεις και αυτοοργανωμένους χώρους, που υφίστανται διαρκώς την κρατική πολιορκία, μέχρι την καταστολή σε διαδηλώσεις και αγώνες που αξιώνουν την επίθεση στη σάπια πραγματικότητα που κράτος και αφεντικά επιβάλλουν στους από τα κάτω. Η ανιεξεγερτικη πολιτική του κράτους, απλώνεται ως απάντηση σε κάθε πεδίο της καθημερινότητας, από τους δρόμους και τις γειτονιές του κέντρου που εξευγενίζονται και αποδίδονται σε μπίζνες και τουρίστες, μέχρι τα πανεπιστήμια. Στα τελευταία, ειδικότερα στα κεντρικά τους σημεία, λαμβάνει χώρα μια ανελέητη επίθεση με στόχο της απονέκρωση τους από κάθε εξεγερτική τους παρακαταθήκη, από κάθε νοηματοδότησή τους ως χώρους πολιτικής ζύμωσης και συγκρούσεων με τις κυρίαρχες πολιτικές, αντιμετωπίζοντάς τα μεταπολιτευτικά «βαρίδια» των εξεγέρσεων του Πολυτεχνείου ή του Δεκέμβρη. Στο φετινό τριημερο του Πολυτεχνείου, τη βρόμικη δουλειά του κράτους, δεν είδαμε να την φέρνουν εις πέρας μόνο μπάτσοι και πρυτάνεις, αλλά και οι οργανωμένες δυνάμεις της ΑΡΑΣ, με την επίθεση στις 15 Νοέμβρη απέναντι σε αναρχικούς και αναρχικές, εντός του χώρου του Πολυτεχνείου, επιχειρώντας να καταστείλουν τον αναρχικό λόγο και πράξη.

Και αυτόν τον Δεκέμβρη τις καρδιές και τους αγώνες μας θα συντροφεύει ο αναρχικός ένοπλος αγωνιστής Κυριάκος Ξυμητήρης, που έχασε τη ζωή του στην έκρηξη του διαμερίσματος στους Αμπελοκήπους στις 31/10/2024. Πλάι σε όλους τους νεκρούς του κοινωνικού και ταξικού πολέμου, σε όσους έπεσαν μαχόμενοι για έναν κόσμο ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης. Χωρίς να ξεχνάμε ποτέ τα έγκλειστα συντρόφια μας που στερούνται την ελευθερία τους στα κελιά της δημοκρατίας.

Και αυτός ο Δεκέμβρης μας θυμίζει ότι οι εξεγέρσεις δεν είναι ουτοπία, και πως το νήμα αυτών από την Ελλάδα μέχρι τη Χιλή και το Νεπάλ διαρρηγνύει το αφήγημα των κυρίαρχων ότι κανένας άλλος κόσμος δεν είναι εφικτός.

Η εξέγερση του 2008 συνιστά ορόσημο στην ιστορία των αντιστάσεων και των αγώνων των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων προς την κοινωνική και ατομική απελευθέρωση. Αποτελεί παρακαταθήκη της έμπρακτης αμφισβήτησης του κρατικού μονοπωλίου της βίας, της ριζοσπαστικοποίησης συνειδήσεων και της διάχυσης της αυτοοργάνωσης και των αδιαμεσολάβητων μορφών δράσης. Καθίσταται πολύτιμη πυξίδα του αγώνα ενάντια στην εξουσία κράτους-κεφαλαίου-πατριαρχίας, για μια απαλλαγμένη κοινωνία από κάθε μορφή καταπίεσης και εκμετάλλευσης.

Η φλόγα της εξέγερσης του Δεκέμβρη συντροφεύει ακόμη τα όνειρά μας και τους εφιάλτες κάθε εξουσίας

Τίποτα δεν τελείωσε. Μέχρι την ανατροπή του σάπιου αυτού κόσμου

Πορεία, Σάββατο 6η Δεκέμβρη, 18.00, Προπύλαια

κάλεσμα : Αναρχικό Στέκι Υπόκεντρο

ypokentro@espiv.net

ypokentro.espivblogs.net

Αραχώβης 42, Εξάρχεια

πηγή : https://athens.indymedia.org/post/1638744/

Οι Εξεγέρσεις δεν είναι ουτοπία – 17 χρόνια μετά ο Δεκέμβρης δείχνει τον δρόμο της ταξικής αντεπίθεσης!

Οι Εξεγέρσεις δεν είναι ουτοπία – 17 χρόνια μετά ο Δεκέμβρης δείχνει τον δρόμο της ταξικής αντεπίθεσης! [6/12 Όλοι/ες στους δρόμους | Διαδήλωση 6μμ Προπύλαια]

«Λίγη ώρα μετά τη δολοφονία του Αλέξη, ξεσπούν μαζικές συγκρούσεις με την αστυνομία σε όλο το κέντρο της Αθήνας, πραγματοποιούνται επιθέσεις σε τράπεζες και καταστήματα πολυεθνικών εταιριών, ενώ καταλαμβάνονται το Πολυτεχνείο, η ΑΣΟΕΕ και η Νομική. Λίγο πριν, είχε καεί το ΑΤ Ακροπόλεως και η Ερμού. Στην Θεσσαλονίκη καίγονται τα Α.Τ. Λευκού Πύργου και Άνω Πόλης ενώ επίθεση από πολύ κόσμο δέχεται η διμοιρία που φυλάει το Τούρκικο Προξενείο.Τις πρώτες δύο μέρες, Σάββατο και Κυριακή, συγκρούσεις πραγματοποιούνται στη Θεσσαλονίκη, την Ξάνθη, την Αλεξανδρούπολη, την Κομοτηνή, τα Γιάννενα, το Αγρίνιο, την Πάτρα, τη Σπάρτη, το Βόλο, τα Χανιά, το Ηράκλειο, τη Μυτιλήνη, την Κοζάνη, τις Σέρρες, τη Λάρισα, τη Λαμία, τη Κόρινθο, την Κέρκυρα, τη Ζάκυνθο, την Ηγουμενίτσα… Ο κατάλογος των πόλεων δεν έχει τέλος. Την Κυριακή στην Αθήνα, μια διαδήλωση χιλιάδων πορεύεται με λύσσα προς τη ΓΑΔΑ. Συγκρούεται σε κάθε μέτρο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας και καταφέρνει να φτάσει από το Μουσείο μέχρι το Εφετείο. To θράσος και ο εγκληματικός χαρακτήρας της αστυνομίας αποτυπώνεται εύγλωττα όταν ένας Ματάς σημαδεύει με το υπηρεσιακό του όπλο τους διαδηλωτές. Όλο το βράδυ τα Εξάρχεια μετατρέπονται σε πεδίο μάχης. Στη Θεσσαλονίκη πραγματοποιείται μαζική διαδήλωση που καίει για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες ώρες τα Α.Τ. Λευκού Πύργου και Άνω Πόλης. Το σύνθημα “Δεν είπαμε ακόμα την τελευταία λέξη… Αυτές οι νύχτες είναι του Αλέξη”, δονεί ολόκληρη την περιοχή.

Τη Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου η εξέγερση γενικεύεται. Μαθητές και μαθήτριες σε όλη την Ελλάδα πραγματοποιούν διαδηλώσεις, καταλαμβάνουν τα σχολεία τους και επιτίθενται σε τουλάχιστον 20 ΑΤ. Το βράδυ πραγματοποιούνται μεγαλειώδεις διαδηλώσεις σε διάφορες πόλεις, όπου πολλές χιλιάδες συγκρούονται μέχρι το πρωί με την αστυνομία, ενώ καταστρέφονται τράπεζες και πολυτελή καταστήματα. Τις επόμενες τρεις εβδομάδες, η εξέγερση συνεχίζεται με ένταση, μαζική συμμετοχή, πλατιά σύνθεση υποκειμένων και πρωτόγνωρη πολυμορφία δράσεων και αντιδομών. Καταλαμβάνονται δημοτικά κτίρια στον Αγ. Δημήτριο, το Χαλάνδρι, τη Ν. Φιλαδέλφεια, τη Ν. Σμύρνη, τα Πετράλωνα και το Περιστέρι. Η Εθνική Λυρική Σκηνή στην Ακαδημίας και το κτήριο της ΓΣΕΕ στην Πατησίων. “Τα Χριστούγεννα αναβάλλονται. Έχουμε εξέγερση”. Στη Θεσσαλονίκη καταλαμβάνονται τα γραφεία του Δικηγορικού Συλλόγου, η Σχολή Θεάτρου στο κέντρο της πόλης, η δημοτική βιβλιοθήκη Άνω Πόλης αλλά και το Πολιτιστικό Κέντρο της Τούμπας.

Περιγράφοντας τον Δεκέμβρη, δεν μπορούμε να μη θυμηθούμε πιο συγκεκριμένα: Την επίθεση με μολότοφ στα δικαστήρια της Ευελπίδων κατά τη διάρκεια της μεταφοράς των δολοφόνων. Τις συγκρούσεις που ξέσπασαν στη Νέα Σμύρνη μετά την κηδεία του Αλέξη και τους πυροβολισμούς (στον αέρα) των Ζητάδων, ακριβώς απέναντι από τους εξεγερμένους. Αλλά και την αστεία δίωξή τους από τον εισαγγελέα για “άσκοπους πυροβολισμούς”. Την παραίτηση των Υπουργών Εσωτερικών και Δημόσιας Τάξης, που δεν έγιναν δεκτές από τον Πρωθυπουργό. Αλλά και τη χυδαιότητα του Υπουργού Παιδείας, ο οποίος συνέχισε ατάραχος την έξοδο του σε νυχτερινό κέντρο το βράδυ της 6ης Δεκέμβρη, παρά το γεγονός ότι είχε ενημερωθεί για τη δολοφονία ενός 15χρονου μαθητή. Τα 700 σχολεία και τις 200 πανεπιστημιακές σχολές σε όλη την χώρα που βρίσκονταν υπό κατάληψη τη δεύτερη εβδομάδα της εξέγερσης. Τους μετανάστες 2ης γενιάς που βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή των συγκρούσεων. “Αυτές οι μέρες είναι για την εκμετάλλευση που συνεχίζεται για 18 χρόνια. Είναι για τους αγώνες που δεν ξεχάστηκαν στους κάμπους στο Βόλο, τα ολυμπιακά έργα, την Αμαλιάδα. Είναι για τον ιδρώτα και το αίμα των γονιών μας, για την μαύρη εργασία, τα ατελείωτα ωράρια. Είναι για τα παράβολα, τα πρόστιμα, τα ένσημα που πληρώνουμε και δεν θα μας αναγνωριστούν ποτέ. Είναι για τα χαρτιά που θα κυνηγάμε μια ζωή σαν να είναι λαχείο. 18 χρόνια βουβής οργής είναι πολλά”, έγραφε τότε το Στέκι Αλβανών Μεταναστών. Δεν μπορούμε να μη θυμηθούμε την πρόταση που κατατέθηκε στον Πρωθυπουργό για την κήρυξη της χώρας σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, την απαγόρευση συγκεντρώσεων και τη συμμετοχή του στρατού στη διασφάλιση της δημόσιας τάξης. Τα ΕΚΑΜ που φρουρούσαν το ΑΤ Εξαρχείων και τη Βουλή, αλλά οπισθοχωρούσαν κάτω από τον πετροπόλεμο στα Προπύλαια. Τον εμπρησμό και την ολοκληρωτική καταστροφή του παραρτήματος περιβάλλοντος και διαχείρισης απορριμμάτων του ΥΠΕΧΩΔΕ ως ένδειξη αλληλεγγύης στον αγώνα των κατοίκων της Λευκίμμης. Την επίθεση περισσότερων από 100 συντρόφων στην έδρα της ΥΜΕΤ στην Καισαριανή. Τον εμπρησμό του κτηρίου του (μηχανισμού φακελώματος των τραπεζών) ΤΕΙΡΕΣΙΑ. Τους πυροβολισμούς ενάντια στα ΜΑΤ έξω από το στρατόπεδο τους στο Γουδί και τα Εξάρχεια από τον “Επαναστατικό Αγώνα”. Την κατάληψη των στούντιο της ΕΡΤ την ώρα που μίλαγε ο πρωθυπουργός στη Βουλή και το πανό που ανέβηκε: “Σταματήστε να κοιτάτε, βγείτε όλοι στους δρόμους”.

Η εξέγερση του Δεκέμβρη άφησε πίσω της γκρεμίσματα. Εκείνες τις μέρες οι διαχωρισμοί, τα ψέματα και οι στρατοί του κεφαλαίου δεν μπορούσαν να σταθούν στα πόδια τους. Για τρεις εβδομάδες, κατέρρευσε κάθε ψευδαίσθηση κοινωνικής ειρήνης. Η συναίνεση αποδείχτηκε ακόμα ένας μύθος και η κοινωνική νομιμοποίηση του καθεστώτος δέχτηκε βαριά πλήγματα. Η λαϊκή αντι-βια έγινε πολύτιμο βίωμα χιλιάδων εξεγερμένων, το κρατικό μονοπώλιο στη βία έσπασε. Η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία στάθηκε δίπλα στους εξεγερμένους, έστω και παθητικά. Ένα ετερόκλητο πλήθος κόσμου από τις γραμμές των καταπιεσμένων συναντήθηκε στους δρόμους της εξέγερσης. Μέσα από τη σύγκρουση με το κράτους και τους μηχανισμούς εξουσίας, μαθητές, φοιτητές, εργάτες, γυναίκες, ντόπιοι και μετανάστες κατάργησαν στην πράξη τους μεταξύ τους διαχωρισμούς, και μετατράπηκαν σε ένα νέο υποκείμενο, αφηρημένο μεν, αλλά απόλυτα πραγματικό, σε εξεγερμένους. Η συντροφικότητα και η αλληλεγγύη συγκρότησε, απροσδόκητα, μια νέα ποιότητα κοινωνικότητας και σχέσεων. Ένα υλικό αντι-παράδειγμα ενός νέου κόσμου, ενάντια στην ιδιώτευση και τον κοινωνικό κανιβαλισμό, που μπορεί και πρέπει να ανατείλει. Το “τέλος της ιστορίας” μετρήθηκε στα οδοφράγματα και βρέθηκε λειψό. Αν “οι εξεγέρσεις δεν είναι ουτοπία”, ποιος μπορεί να υποστηρίξει ότι η κοινωνική επανάσταση αποτελεί μονάχα αντικείμενο μελέτης ενός μακρινού παρελθόντος; Η προοπτική νίκης σάρωσε τις μεταμοντέρνες και νεοφιλελεύθερες ιδεολογίες της ήττας. Ο κόσμος του αγώνα, αλλά και πλατιά κοινωνικά κομμάτια, οπλίστηκαν με δύναμη, ελπίδα και αυτοπεποίθηση. Το όραμα ενός κόσμου απαλλαγμένου από τα δεσμά της εκμετάλλευσης και της φτώχειας επανέρχεται δυναμικά στις συζητήσεις και τα σχέδια. Στην πράξη αποδείχθηκε ότι τα πάντα βρίσκονται σε μια σταθερή και μόνιμη διεργασία αλλαγής, κίνησης και ανάπτυξης, ότι το ξέσπασμα εξεγέρσεων -ακόμα και μέσα στην καρδιά της ΕΕ και σε μια εποχή όπου όλα φαινόντουσαν να κινούνται μέσα σε προκαθορισμένα πλαίσια- αποτελεί ιστορική νομοτέλεια, αφού η διαρκής πάλη των τάξεων μέσα στην κοινωνία συνιστά την εσωτερική ώθηση της κίνησης και της εξέλιξης. Και αυτό είναι, σίγουρα, το μεγαλύτερο επίτευγμα του Δεκέμβρη» [Χρήστος Πολίτης- Εισήγηση Ταξικής Αντεπίθεσης, Δεκέμβρης 2017]

Η εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 αποτελεί τη μεγαλύτερη κοινωνική εξέγερσή μετά το 1973. Εισέβαλε με βία στην ιστορία και καθόρισε τη σύγχρονη Ελλάδα, φέρνοντας με εκρηκτικό τρόπο στην επιφάνεια όλες τις αντιφάσεις, τις αντιθέσεις και τα αδιέξοδα του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού. Ακριβώς για αυτό δεν αποτέλεσε το προγραμματισμένο ραντεβού ενός πολιτικού χώρου, αλλά είχε όλα τα χαρακτηριστικά της αυθόρμητης και αυτόνομης κοινωνικής κίνησης, η οποία συμπύκνωσε, με τρόπο αστάθμητο και ταυτόχρονα μοναδικό, την αντίδραση στις ποικιλώνυμες ταξικές επιβολές εναντίον της νεολαίας, του προλεταριάτου, της κοινωνίας. Ειδικότερα ο Δεκέμβρης ήταν η απάντηση στη νέου τύπου καταστολή απέναντι στη νεολαία, η απάντηση στις αστικές στρατηγικές στην παιδεία, την εργασία, τον δημόσιο χώρο, η απάντηση στις σαρωτικές καπιταλιστικές και πολιτικές αναδιαρθρώσεις της περιόδου, η απάντηση για το προλεταριακό -και σε αξιοσημείωτο βαθμό νεανικό- αίμα που κρυβόταν πίσω από τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης της “ισχυρής Ελλάδας” της ΟΝΕ και του ΝΑΤΟ, η απάντηση στο χυδαίο ηθικό και αξιακό εποικοδόμημα που ορθωνόταν στην κούφια κοινωνική ευημερία και ειρήνη των καταναλωτικών δανείων και των φουσκών του χρηματιστηρίου.

Ως τέτοια ήταν μια απάντηση κοινωνική, νεολαιίστικη, ταξική, αντικαπιταλιστική, αντικρατική. Μια απάντηση απέναντι στο εφιαλτικό παρόν και παράλληλα μια πολιτική κατάθεση μπροστά στο μέλλον που ενστικτώδικα αντιλαμβανόταν ότι ερχόταν. Και ακριβώς επειδή ήταν έτσι τροφοδότησε με έμπνευση, δύναμη, ορμή -και εδώ είναι η καθοριστική συμβολή του Δεκέμβρη- τον κύκλο αγώνων της καθεαυτής περιόδου της κρίσης 2010 -2012, οι οποίοι χωρίς αυτόν δεν θα είχαν πάρει την ένταση και τη δυναμική που έλαβαν.

Ο αυθόρμητος χαρακτήρας της εξέγερσης δεν αναιρεί φυσικά την επιρροή και το ρόλο των οργανωμένων πολιτικών κομματιών είτε πριν το ξέσπασμα της εξέγερσης, είτε κατά τη διάρκεια της. Τα πολιτικά χαρακτηριστικά του αναρχικού κινήματος, που είχε την βασική πολιτική πρωτοβουλία τον Δεκέμβρη του 2008, δεν θα μπορούσαν να μην επηρεάσουν το εύρος, τη δυναμική και τα αποτελέσματα του Δεκέμβρη. Η ενεργή συμμετοχή των αναρχικών, ειδικά, τη δεκαετία 1998-2008 σε σημαντικές κοινωνικές και ταξικές μάχες (αντιφασιστικοί αγώνες, μαθητικό κίνημα, Εξάρχεια, εξεταστικά 1998, συλλήψεις 17Ν το 2002, απεργίες σωματείων βάσης, επίσκεψη Κλίντον το 1999, αντιπολεμικές κινητοποιήσεις, διεθνιστική αλληλεγγύη, σύνοδος κορυφής της ΕΕ στη Θεσσαλονίκη και κίνημα αλληλεγγύης στους 7 το 2003, σαμποτάζ συστημάτων επιτήρησης, φοιτητικές κινητοποιήσεις 2006-2007, μαζική απεργία πείνας στις ελληνικές φυλακές το 2008, κ.α) βάθυνε τη σύνδεση τους με την επαναστατική πολιτική. Τα γρήγορα αντανακλαστικά του κινήματος και η ζωντάνια του, η αυτοθυσία του, η σταθερή σύγκρουση με τον ρεφορμισμό και η μαχητικότητα του είχαν σαν αποτέλεσμα να αποκτήσει πλέον συσσωρευμένη εμπειρία στις πρακτικές άμεσης δράσης, μαζικότητα, σταθερή παρουσία σε αρκετές πόλεις και σημαντική πρωτοβουλία κινήσεων. Η έμπρακτη προπαγάνδα και η δράση του (με στόχο Αστυνομικά Τμήματα, δυνάμεις καταστολής, υπουργεία, τράπεζες, εφορίες, κομματικά γραφεία, κάμερες κλπ) τα προηγούμενα χρόνια της εξέγερσης είχε καταδείξει, δυναμικά, τους υπεύθυνους της εκμετάλλευσης και της αδικίας.

Ασφαλώς οι απαντήσεις του Δεκέμβρη ήταν μερικές, ατελείς. Δεν υπήρξε ενότητα και συγκέντρωση δυνάμεων, δοκιμάστηκαν διαφορετικοί, αποκομμένοι και ανεξάρτητοι μεταξύ τους σχεδιασμοί, με αποτέλεσμα όλος εκείνος ο πρωτόγνωρος πλούτος των πρακτικών να μην συγκλίνουν στο ίδιο σημείο, να μην εξυπηρετούν ένα κοινό και συνολικό σχέδιο. Άρα και να μην μπορούν να διεκδικήσουν τα μεγαλύτερα δυνατά πολιτικά αποτελέσματα. Φυσικά δεν απαξιώνουμε την αξία της πολύμορφης δράσης του 2008, γιατί έτσι θα απαξιώναμε την ίδια την αξία της εξέγερσης. Xρέος μας όμως σήμερα είναι να κατανοήσουμε γιατί αυτός ο πλούτος των πρακτικών (από τις συγκεντρώσεις και τις διαδηλώσεις μέχρι τη συνεχή παραγωγή εντύπων, αφισών και εκπομπών σε κινηματικά ραδιόφωνα, από τις συγκρούσεις και τις οδομαχίες μέχρι τις εμπρηστικές και ένοπλες επιθέσεις, από τα κατειλημμένα κέντρα αγώνα και την κατειλημμένη ΓΣΕΕ μέχρι τις παρεμβάσεις στα τηλεφωνικά κέντρα του ΟΤΕ και από τα σαμποτάζ των ακυρωτικών μηχανημάτων στο ΜΕΤΡΟ και τον ΗΣΑΠ μέχρι την απαλλοτρίωση των super market) δεν αξιοποιήθηκε πολιτικά στο βαθμό που θα μπορούσε και θα όφειλε. Έλειψαν όμως και τα κατάλληλα αναλυτικά εργαλεία που θα μας βοηθούσαν να κατανοήσουμε την πολυπλοκότητα, τον αντικειμενικό νομοτελειακό χαρακτήρα και τη διαλεκτική της εξέγερσης. Έλειψαν και τα αναλυτικά εργαλεία για τη σχέση των επαναστατικών δυνάμεων, των ταξικών αγώνων και των κοινωνικών κινημάτων. Έτσι, λίγα χρόνια μετά, στις αντιμνημονιακές ταραχές του 2010-2012 δεν μπορέσαμε, παρότι ο σπόρος της Εξέγερσης του Δεκέμβρη ήταν φανερός σε όλη την γκάμα των πολιτικών και κινηματικών πρακτικών της περιόδου – να εκμεταλλευτούμε προς όφελος της επαναστατικής διαδικασίας και των λαϊκών συμφερόντων τις “αντικειμενικές συνθήκες” που είχαν διαμορφώσει η καπιταλιστική κρίση και οι μνημονιακές πολιτικές.

Ελλείψεις κι αδυναμίες αν μη τι άλλο ολοφάνερες και σήμερα, όπως φάνηκε και στις πρόσφατες μεγάλες κινητοποιήσεις για τα Τέμπη και την Παλαιστίνη, όπου και εκεί τα μείζονα ζητήματα της πολιτικής και ταξικής οργάνωσης, της σύνδεσης των μορφών πάλης, της σύνθεσης της τακτικής με τη στρατηγική, της σχέσης του αυθόρμητου με το συνειδητό και βέβαια αυτό της συγκρότησης μιας ρεαλιστικής επαναστατικής πολιτικής πρότασης γειωμένης στα πραγματικά επίδικά της κοινωνικής πλειοψηφίας τέθηκαν εμφατικά στο επίκεντρο.

Σήμερα, 17 χρόνια μετά, και ακόμα πιο βαθιά εντός της δίνης της μεγαλύτερης κρίσης στην ιστορία του καπιταλισμού και των νέων ακόμα πιο ολοκληρωτικών μορφών κρατικής καταπίεσης, ταξικής εκμετάλλευσης και ιμπεριαλιστικών πολέμων που αυτή γεννά, η Εξέγερση του Δεκέμβρη επιμένει να δείχνει φωτεινά το δρόμο! Να δείχνει την άλλη τάση, την ιστορική τάση του προλεταριάτου και των λαών, την τάση των δυνάμεων της κοινωνικής και ταξικής απελευθέρωσης, την τάση εκείνη που ασφυκτιά κάτω από τον πολυποίκιλο ακρωτηριασμό των καπιταλιστικών παραγωγικών σχέσεων, την τάση εκείνη που πολεμά ως όρο ύπαρξης της πλέον για νέες παραγωγικές σχέσεις και σύγχρονες κοινωνικές-εργατικές ανάγκες, σε μη εκμεταλλευτική βάση, με κοινωνικοποιημένα μέσα παραγωγής χωρίς ατομική ιδιοκτησία και κράτος.

Σήμερα, 17 χρόνια μετά τη δολοφονία του αναρχικού μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλου και με το αίμα ζεστό από την καθημερινή αστυνομική βία, τις εκατοντάδες εργατικές δολοφονίες, τους χιλιάδες θανάτους μεταναστών στα σύνορα και τα αμέτρητα επεισόδια πατριαρχικής βίας, αλλά και με τις μνήμες νωπές από τις κοινωνικές ταξικές ανατάσεις όπως η πρόσφατη λαϊκή έκρηξη για το καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη ∙ σήμερα που καταφανώς εγκαθιδρύεται τοπικά και παγκόσμια ένα ασφυκτικό καθεστώς στυγνής ταξικής εκμετάλλευσης, κρατικού ολοκληρωτισμού και ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας, αλλά και πρωτοφανών λαϊκών αντιστάσεων ως απάντηση όπως ο αγώνας του Παλαιστινιακού λαού ∙ στις 6 Δεκεμβρίου κατεβαίνουμε μαχητικά στους δρόμους για να τιμήσουμε την εξέγερση και να περιφρουρήσουμε τα νοήματά της. Όχι βέβαια ως μια απόπειρα προσαρμογής των χαρακτηριστικών της στις σημερινές συνθήκες, ούτε ως μια μουσειακού τύπου μνήμη αποκομμένη από τη σύγχρονη πραγματικότητα, αλλά ως διαλεκτική υπέρβαση της, δηλαδή ως ζώσα ιστορία, ως οργανικό μέρος της «κίνησης που καταργεί την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων».

6 Δεκέμβρη Όλοι/ες στους δρόμους | Διαδήλωση 6μμ Προπύλαια

κάλεσμα : Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστ(ρι)ών)

πηγή : https://athens.indymedia.org/post/1638758/

Κείμενο – κάλεσμα για την 6η Δεκέμβρη – Όλοι και όλες στους δρόμους!

17 χρόνια μετά την δολοφονία του αναρχικού μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και της εξέγερσης του Δεκέμβρη του ’08

Όσα χρόνια και αν περάσουν, η 6η Δεκέμβρη είναι και θα μείνει χαραγμένη στη λαϊκή μνήμη ως μία ημέρα απόδοσης φόρου τιμής στον αναρχικό μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλο, ως μία ημέρα που πυροδότησε την λαϊκή οργή απέναντι στην αδικία της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και στα διαρκή εγκλήματα του κεφαλαιοκρατικού συστήματος.

Υπό το πρίσμα του «ιστορικού χρόνου» τα 17 χρόνια που μας χωρίζουν από εκείνη την μεγαλειώδη εξέγερση του 2008 είναι πραγματικά ελάχιστα. Όμως, ενώ ο ποσοτικός χρόνος μιας 17ετίας είναι ιστορικά ανεπαίσθητος, ο ποιοτικός ολοένα και μετατρέπει τα όσα συνέβησαν εκείνες τις μέρες του Δεκέμβρη σε γεγονότα μιας άλλης, μακρινής εποχής.

Η εξέγερση του Δεκέμβρη αποτέλεσε την κορυφαία, αλλά ταυτόχρονα και την έσχατη έκφραση της κοινωνικής/ταξικής σύγκρουσης στην μεταπολιτευτική εποχή όπως την γνωρίσαμε. Με μπροστάρισσα τη νεολαία και τα πιο περιθωριοποιημένα κομμάτια της εργατικής τάξης γρήγορα πήρε πανελλαδικό χαρακτήρα και αγκαλιάστηκε από τις εργαζόμενες μάζες και τον λαό.

Εκείνες τις μέρες ο λαός μας έζησε να θρυμματίζεται η «κοινωνική ειρήνη» σε όλη την επικράτεια από τις διαδηλώσεις, τις συγκρούσεις και τις καταλήψεις, και να αμφισβητεί στην πράξη το μονοπώλιο βίας του αστικού κράτους επιστρέφοντας ένα μέρος της αντιβίας που του αναλογεί, στοχεύοντας κρατικούς και καπιταλιστικους στόχους. Απάντησε στην κρατική βία και την ταξική υποτίμηση που συνόδευαν την τότε υφέρπουσα οικονομική κρίση και τα συμφέροντα των αστών, δίχως όμως να καταφέρει να μετατρέψει τον μαχητικό αυθορμητισμό σε συνειδητή οργάνωση ενάντια στα αστικά συμφέροντα. Ο κρότος του Δεκέμβρη, πέρα από αυτά, προετοίμασε το έδαφος για τους επόμενους ξεσηκωμούς του λαού και άνοιξε έναν νέο ιστορικο κύκλο, που ξεκίνησε περίπου έναν χρόνο αργότερα, με την παταγώδη κατάρρευση του ύστερου μεταπολιτευτικού κοινωνικού συμβολαίου του «εκσυγχρονισμού» και της «ευδαιμονίας», με την υπογραφή του 1ου μνημονίου το 2010.

Και είναι ακριβώς αυτή η αδιάρρηκτη ιστορική σχέση, η οποία ανάμεσα σε πολλά ακόμα, μετατρέπει τη συλλογική μνήμη σε όπλο. Η εμβάθυνση και η κατανόηση του ιστορικού πλαισίου μέσα στο οποίο συνέβη ο Δεκέμβρης, τα όσα προηγήθηκαν και τα όσα ακολούθησαν μέσα στους συγκεκριμένους συσχετισμούς εκείνης της περιόδου, αποτελούν προϋπόθεση για την υπεράσπιση της εξέγερσης, όχι απλά ως ένα συλλογικά «εσωτερικευμένο βίωμα», αλλά ως ιστορικό κεκτημένο των κοινωνικών/ ταξικών δυνάμεων αντίστασης, το οποίο μπορούμε να το μετατρέψουμε σε εργαλείο για τη συνέχιση και αναβάθμιση του ταξικού πολέμου.

Όμως, ταυτόχρονα με την κατανόηση του Δεκέμβρη στην ιστορική -άρα και πραγματική- του διάσταση ως γεγονός, η υπεράσπιση της μνήμης αφορά και την θεμελιώδη υποχρέωση των επαναστατικών κινημάτων να εξιστορούν, να ανιχνεύουν και να απολογίζουν την ιστορία τους, για την επίτευξη της πολιτικής σφυρηλάτησης και συγκρότησης τους μέσα από το ιστορικό φορτίο των γεγονότων που τα διαμόρφωσαν.

Μπορεί να έχουν περάσει 17 χρόνια από τον Δεκέμβρη του ’08, όμως οι συνθήκες φτωχοποίησης για τον λαό και το επίπεδο της καταστολής έχουν οξυνθεί σε δραματικό βαθμό.

Τότε ήταν η συγκάλυψη του Κορκονέα, σήμερα είναι η υστερία των «τρομο-σεναρίων» και η λάσπη ενάντια στον Κυριάκο Ξυμητήρη και τους υπόλοιπους προφυλακισμένους συντρόφους της υπόθεσης των Αμπελοκήπων, ώστε οι έφοδοι, οι παρακολουθήσεις και οι συλλήψεις να εμφανίζονται ως «δικαιολογημένες».

Η υπόθεση του Βασίλειου Μάγγου, ο οποίος έχασε τη ζωή του έπειτα από τον άγριο ξυλοδαρμό και τον βασανισμό του από αστυνομικές δυνάμεις, αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα του πώς μπορεί να λειτουργήσει η κρατική καταστολή. Στην προκειμένη περίπτωση, η αστυνομία εμφανίστηκε να ενεργεί ως εκτελεστικό όργανο των επιλογών του αστικού κράτους και της τοπικής εξουσίας, αναλαμβάνοντας έναν ρόλο που θύμιζε «security» της εταιρείας ΑΓΕΤ-Lafarge.

Οι εν ψυχρώ δολοφονίες Ρομά, οι οποίοι ως μέρος των πιο υποβαθμισμένων και περιθωριοποιημένων λαϊκών στρωμάτων, βιώνουν συστηματική απαξίωση, αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς η αστυνομική αυθαιρεσία «νομιμοποιείται» κοινωνικά και θεσμικά. Αντίστοιχα, οι βασανισμοί που οδηγούν σε θάνατο μέσα σε αστυνομικά τμήματα, καθώς και τα pushbacks στα σύνορα της «Ευρώπης-φρούριο», συνιστούν μορφές κρατικής βίας που εφαρμόζονται ακριβώς επειδή οι πληττόμενες ομάδες θεωρούνται ταξικά, κοινωνικά και πολιτισμικά κατώτερες. Όλες αυτές οι πρακτικές δεν αποτελούν τυχαία περιστατικά, αλλά κομμάτια μιας ευρύτερης κατασταλτικής στρατηγικής που στοχεύει στη διαχείριση και πειθάρχηση του ταξικά χαμηλού και πολλαπλά καταπιεσμένου αυτού κομματιού της κοινωνίας προς όφελος ντόπιων και παγκόσμιων αστικών συμφερόντων.

Παράλληλα, η κατάργηση του ασύλου, οι εκκενώσεις στεκιών στα πανεπιστήμια, η καταδίκη σε 14 μήνες φυλάκιση του αναρχικού φοιτητή Ζ.Μ., που έγραφε συνθήματα ενάντια στο κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ, η ψήφιση του νόμου για τα πειθαρχικά και, συνάμα, η δημιουργία πειθαρχικών συμβουλίων με σκοπό την καταγγελία «παράνομων» δράσεων και κινητοποιήσεων εντός του πανεπιστημίου, έχουν ως στόχο την ποινικοποίηση της πολιτικής και συνδικαλιστικής δράσης στα ΑΕΙ και την περιφρούρηση της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, με στόχο τη δημιουργία ενός επιχειρηματικού πανεπιστημίου, ενταγμένου πλήρως στις ανάγκες της αγοράς.

Οι βίαιες επιθέσεις της αστυνομίας σε διαδηλώσεις, ο ασφυκτικός κλοιός που δημιουργείται από τα ΜΑΤ στα μπλοκ, οι εκατοντάδες συλλήψεις, όπως αυτές των 112 στην περσινή πορεία της 6ης Δεκέμβρη, συνθέτουν μια όλο και πιο επιθετική στρατηγική καταστολής. Την ίδια στιγμή, οι αντισυνδικαλιστικοί νόμοι που επιχειρούν να φακελώσουν τα σωματεία, η ποινικοποίηση της απεργιακής περιφρούρησης και οι επανειλημμένες απόπειρες ουσιαστικής απαγόρευσης απεργιών, σε συνδυασμό με τον νέο Ποινικό Κώδικα του 2024, ολοκληρώνουν ένα «άρτιο» θεσμικό πλαίσιο που ενισχύει την κρατική αυθαιρεσία. Όλα τα παραπάνω συγκροτούν ένα περιβάλλον όπου η καταστολή δεν αποτελεί απλώς περιστασιακή επιλογή, αλλά μέρος μιας συνολικότερης πολιτικής που εντείνεται κάθε φορά που προωθούνται αντιλαϊκά μέτρα. Πρόκειται για έναν συνδυασμό νομοθετικών, επιχειρησιακών και επικοινωνιακών πρακτικών, που στοχεύει να αποθαρρύνει τους λαϊκούς αγώνες και να περιορίσει την κοινωνική αντίσταση πριν ακόμη αυτή εκδηλωθεί.

Η καταστολή, ωστόσο, δεν μπορεί να γίνει αντιληπτή ξέχωρα από την αστική ατζέντα και επίθεση των τελευταίων 15 και πλέον χρόνων στη νεολαία, την εργατική τάξη και τον λαό. Υπάρχει μία διαλεκτική σχέση μεταξύ της φτωχοποίησης και της αφαίμαξης του λαού, με τον τρόπο που η αστική εξουσία επιβάλλει, δια της βίας και της τρομοκρατίας, τις πολιτικές που την υπηρετούν. Και αν η κρίση και η -πάση θυσία- υπεράσπιση των μνημονιακών πολιτικών της προηγούμενης δεκαετίας κορύφωσαν την αστυνομική βία και το ξεχείλωμα των τρομονόμων, έτσι ώστε να καμφθούν οι ταξικοί και λαϊκοί αγώνες που ξέσπασαν, σήμερα γίνονται στο όνομα της «ανάπτυξης», με την καταστολή να συνεχίζει να οξύνεται με αμείωτη ένταση.

Ανάπτυξη, στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος, σημαίνει βελτίωση της κερδοφορίας των καπιταλιστών, που για εμάς μεταφράζεται σε ακρίβεια στα είδη πρώτης ανάγκης, σε αυξήσεις των ενοικίων, σε πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας, σε ιδιωτικοποιήσεις, σε υποβάθμιση της δημόσιας υγείας και παιδείας, αλλά και μιας σειράς υποδομών και υπηρεσιών κοινωνικής πρόνοιας και προστασίας. Η καπιταλιστική ανάπτυξη μεταφράζεται σε χαμηλούς μισθούς και πλημμελή μέτρα ασφαλείας που στέλνουν δεκάδες εργάτριες και εργάτες κάθε χρόνο στον τάφο ή στα νοσοκομεία, ξεχειλωμένα ωράρια και εντατικοποίηση της εργασίας μας, πλήρη απελευθέρωση των απολύσεων και εργασιακή επισφάλεια για την πλειοψηφία της εργατικής τάξης, καθώς και αυξημένα όρια συνταξιοδότησης.

Από την πολιτική της αντιεξέγερσης και το πλέον αδιαμφισβήτητο μονοπώλιο της κρατικής βίας, έως τις εργοδοτικές και τις μαζικές δολοφονίες που προκύπτουν από την επιλεκτική κρατική αδιαφορία ή ανεπάρκεια, με χαρακτηριστικότερα παραδείγματα τα Τέμπη και την Πύλο, η εποχή που ζούμε καθορίζεται από τη συνολική επίθεση του κεφαλαίου στην τάξη μας και στη νεολαία της. Μια επίθεση που δεν είναι αποκομμένη από τη γενικότερη πολιτική του ελληνικού κράτους και του κεφαλαίου, την ώρα που αυτά οργιάζουν, σε πλήρη σύμπλευση με την ιμπεριαλιστική στρατηγική ΗΠΑ-ΝΑΤΟ και ΕΕ. Η πολεμοκάπηλη αυτή στρατηγική σφιχτά δεμένη με τα ΝΑΤΟϊκά σχέδια, καθώς και η καπιταλιστική ηγεμονία, αποτελούν τις αιτίες της εκμετάλλευσης και της εξαθλίωσης της κοινωνικής πλειοψηφίας και των λαών όλου του κόσμου.

Η στρατηγική που επιδιώκει τη μετατροπή της χώρας σε κομβικό σταυροδρόμι ανεφοδιασμού του ΝΑΤΟ και σε ενεργό παράγοντα στον πόλεμο στην Ουκρανία, συνοδεύεται από μια ευρύτερη προετοιμασία για πολεμική σύρραξη, με τρανταχτό παράδειγμα το πρόγραμμα Rearm Europe, που απαιτεί 800 δισ. για τη λειτουργία του, δαπάνες που θα φορτωθούν στις πλάτες του λαού. Αυτοί που μας τραβάνε σε πολέμους και συμμετέχουν στη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού για τα δικά τους συμφέροντα, αυτοί που οπλίζουν το όπλο της κρατικής βαρβαρότητας όταν στοχεύει την τάξη μας, είναι ο εχθρός και βρίσκεται μέσα στην ίδια μας τη χώρα, μέσα στο ΝΑΤΟ, μέσα στην ΕΕ.

Διδασκόμενοι από την 6η ΔΕΚΕΜΒΡΗ… ΝΑ ΣΠΕΙΡΟΥΜΕ ΤΗ ΔΙΚΙΑ ΜΑΣ ΑΝΟΙΞΗ

Αν λοιπόν, η εξέγερση του Δεκέμβρη αποτέλεσε για το αντίπαλο ταξικό στρατόπεδο το σχέδιο επί χάρτου για την «στρατηγική της αντιεξέγερσης», το ίδιο οφείλει να γίνει και για το δικό μας στρατόπεδο και την δική μας επαναστατική στρατηγική. Γιατί κίνημα χωρίς μνήμη είναι κίνημα χωρίς προοπτική, γιατί ο Δεκέμβρης δεν είναι μια μακρινή ενατένηση του παρελθόντος, ούτε μια ανεκπλήρωτη ευχή του μέλλοντος. Είναι η ζωντανή μας ιστορία, είναι η πρόκληση του παρόντος και του μέλλοντος, είναι η παρακαταθήκη για τις εξεγέρσεις που ήδη κυοφορεί η εποχή μας, τις εξεγέρσεις που μπορούν να ξεσπάσουν και θα ξεσπάσουν.

Κόντρα στα δεινά που φορτώνει ο καπιταλισμός στις πλάτες της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, η απάντηση που δόθηκε με μία συγκεκριμένη μορφή τον Δεκέμβρη, συνεχίζει να δίνεται από τις απεργίες και τους ξεσηκωμούς, όπως αυτές για τη δολοφονία των Τεμπών, από τους αγώνες των εργαζομένων σε μια σειρά από κλάδους, μεταξύ αυτών στη δημόσια υγεία και εκπαίδευση, από τις κινήσεις ενάντια στην γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού, από την μοριακή δουλειά και οργάνωση στους χώρους εργασίας και φοίτησης, με σκοπό την μαζικοποίηση και την ταξική κατεύθυνση των συλλογικών φορέων, αλλά και στις γειτονιές μας στα πλαίσια συλλογικοποίησης των αναγκών μας.

Μόνο μέσα από την οργανωμένη ταξική πάλη ενάντια στο κεφάλαιο, το κράτος του και τους ένστολους δολοφόνους τους, μέσω της ταξικής οργάνωσης και της μαζικής λαϊκής αυτοάμυνας, οι αγώνες της τάξης μας θα καταστούν νικηφόροι.

ΑΛΕΞΗΣ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΡΩΝ!

ΤΟ ΑΙΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΕΡΟ – Η ΜΝΗΜΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΚΟΥΠΙΔΙ

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ, ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΛΑΪΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ

Αθήνα | στηρίζουμε την πορεία στις 18.00 στα Προπύλαια

Θεσσαλονίκη | 18.00 Καμάρα

Διαρκής Αγώνας ☆ για την ταξική απελευθέρωση

ΣΕΚ στις σχολές

Δρόμοι Αντίστασης στα Νότια | Η καταστολή δεν μας σταματά – Αυτοί με την φασιστικοποίηση – Εμείς με τους αγώνες μας

Δεκέμβρης 2008: Δολοφονείται από σφαίρα αστυνομικού ο μαθητής Αλέξης Γρηγορόπουλος. Έχουν αρχίσει ήδη από τότε να πυκνώνουν τα σύννεφα της επίθεσης κεφαλαίου – ιμπεριαλιστών ενάντια στα δικαιώματα του λαού. Γι’ αυτό και μια ολόκληρη γενιά εξεγείρεται ενάντια σε κατασταλτικούς μηχανισμούς – κυβέρνηση και ιμπεριαλιστές!

17 χρόνια μετά, πως είναι τα πράγματα;

H φτώχεια θερίζει. Στέγαση, νερό, ηλεκτρικό και υγεία έχουν γίνει «είδη πολυτελείας».

Η εργασία μετατρέπεται σε σύγχρονη δουλεία. Κάθε εργαζόμενος ξέρει καλά τι σημαίνει 13ωρο – 6ήμερο, ωράριο «πατίνι» και πλήρης εργοδοτική ασυδοσία.

Αμφισβητείται το ίδιο το δικαίωμα στη ζωή. Ούτε καν αυτή η «μισή» ζωή που ζούμε δεν είναι εγγυημένη. Αντιθέτως οι ιμπεριαλιστές και τα τσιράκια τους μας λένε ευθέως πλέον, πως αν απαιτηθεί, θα πρέπει να πεθάνουμε και να πολεμήσουμε για τα δικά τους συμφέροντα.

Η διέξοδος βρίσκεται στην πάλη

Έναν χρόνο πριν, στις 28 Φλεβάρη, βιώσαμε μια από τις μεγαλύτερες απεργίες στην ιστορία της χώρας που συντάραξε τις καρδιές των λαϊκών ανθρώπων και των νέων, την απεργία των Τεμπών. Ο φόβος του συστήματος για τη συνέχιση και την αναβάθμιση των αγώνων μας είναι εμφανής.

Να υπερασπιστούμε το δικαίωμα μας να αντιδράμε!

Κυβέρνηση – αστικά κόμματα – μηχανισμοί του κράτους προσπαθούν να μας τρομοκρατήσουν. Έχουν φτιάξει κάθε λογής αστυνομίες, μέχρι και αστυνομία «ΜΕΤΡΟ», την ίδια στιγμή που μας λένε πως για τα δικαιώματα μας «λεφτά δεν υπάρχουν». Στέλνουν τα ΜΑΤ να δείρουν μέχρι και αγρότες τρίτης ηλικίας που αγωνίζονται δίκαια ενάντια στις πολιτικές κυβέρνησης – ΕΕ που τους ξεκληρίζουν. Κυνηγούν με drones μαθητές για ένα graffiti και επιβάλουν ποινές φυλάκισης σε φοιτητές για τον ίδιο λόγο, ενώ τους απειλούν με διαγραφές από τα πανεπιστήμια για την πολιτική τους δράση.

Έχουν βάλει στο μάτι τον συνδικαλισμό, ιδιαίτερα στον χώρο της εκπαίδευσης, όπου χιλιάδες καθηγητές διώκονται πειθαρχικά επειδή δεν είναι σύμφωνοι με το μέτρο της αξιολόγησης. Παράλληλα, η αγωνίστρια εκπαιδευτικός και συναγωνίστρια μας Χρύσα Χοτζόγλου βρίσκεται σε αργία με την απειλή απόλυσης επειδή «τόλμησε» -άκουσον άκουσον- να κινητοποιηθεί κατά της αξιολόγησης στον χώρο εργασίας της!

Είναι πιο αναγκαίο από ποτέ να βρεθούμε συλλογικά στον δρόμο και να υπερασπιστούμε τα δημοκρατικά και συνδικαλιστικά μας δικαιώματα, κόντρα στην πολιτική της φασιστικοποίησης. Αν δεν το κάνουμε εμείς, δεν θα μας σώσει κανένας κοινοβουλευτικός ή μη σωτήρας.

ΔΙΝΟΥΜΕ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΙΣ
ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ:

• ΣΑΒΒΑΤΟ 6 ΔΕΚΕΜΒΡΗ, 6ΜΜ ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ
• ΠΕΜΠΤΗ 11 ΔΕΚΕΜΒΡΗ, 7ΜΜ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ
στην κινητοποίηση ενάντια
σε διώξεις- πειθαρχικά- διαγραφές φοιτητών-
συλλήψεις- καταστολή

dromoiantistasis-dy.blogspot.com
dromoi_antistasis

Δρόμοι Αντίστασης στα Νότια

Παρουσία φαρμακείων δρόμου στην πορεία της 6 Δεκέμβρη [ΑΘΗΝΑ-ΘΕΣ/ΝΙΚΗ]

Οι δολοφονικές επιθέσεις της αστυνομίας στις διαδηλώσεις αφορούν κάθε αγωνιζόμενο άνθρωπο και κάθε συλλογικό σώμα.

Τα χτυπήματα της ΕΛΑΣ στις πορείες για την Παλαιστινιακή αντίσταση στις 07/10 , στην πορεία στη μνήμη του Κυριάκου Ξυμητήρη στις 31/10 για την υπεράσπιση στην υπόθεση των Αμπελοκήπων (όπου μάλιστα ασφαλίτες ζητούσαν και φωτογράφιζαν παραπεμπτικά τραυματιών στο εφημερεύον νοσοκομείο), η ρίψη δακρυγόνων μέσα στο νοσοκομείο ΑΤΤΙΚΟΝ σε υγειονομικούς που διαμαρτύρονταν στις 16/10 καθώς και το όργιο αστυνομικής καταστολής σε εκπαιδευτικούς, γονείς και παιδιά Δημοτικού έξω από τα γραφεία της Δευτεροβάθμιας Διεύθυνσης στην Αττική, στις 25/10, η άγρια καταστολή στις πρόσφατες κινητοποιήσεις των αγροτών, έχουν ως σκοπό όχι μόνο να κάμψουν κάθε κοινωνική αντίσταση αλλά και να προβάλλουν μια εικόνα παντοδυναμίας των κατασταλτικών μηχανισμών.

Το κράτος αυξάνει την καταστολή σε όλα τα δυνατά επίπεδα: από τη νομική καταστολή στο πλαίσιο της πρακτικής εφαρμογής του νέου ποινικού κώδικα από μαζικές συλλήψεις και αβάσιμες κατηγορίες, προληπτικές προσαγωγές και κρατήσεις, μέχρι τη χρήση φυσικής βίας χωρίς όρια.

Από τη μεριά μας, ως αυτοοργανωμένες συλλογικότητες για την υγεία των από τα κάτω, θεωρούμε την οργάνωση δομών/ομάδων πρώτων βοηθειών και περίθαλψης, ως κάτι απαραίτητο για την παρουσία στον δρόμο. Επιλέγουμε με βάση την ανάγκη να αναβαθμίσουμε τα μέσα και την αυτοάμυνα μας αλλά και την προστασία των συλλογικών σωμάτων γύρω μας , την περαιτέρω πλαισίωση και συγκρότηση των ομάδων Πρώτων Βοηθειών/φαρμακείων δρόμου ως μία πράξη άμυνας και αντίστασης στο μέτρο των δυνατοτήτων μας και καλούμε όλους/όλες να ενισχύσουν αυτή την προσπάθεια.

Από τη διανομή μασκών, τη φροντίδα σε περίπτωση επιθέσεων με δακρυγόνα έως την αντιμετώπιση τραυματισμών σε πρώτο επίπεδο, κάθε παρουσία συμβάλλει στη συνολική ζωτικότητα και δύναμη του συλλογικού σώματος, και στη συνέχιση του αγώνα.

Σε αυτό το πλαίσιο δηλώνουμε την παρουσία μας στη διαδήλωση της 6ης Δεκέμβρη.

Θα είμαστε ΕΚΕΙ έτοιμοι να συνδράμουμε στο πλαίσιο των δυνάμεων μας άμεσα σε κάθε πιθανή ιατρική ανάγκη.

Επίσης, καλούμε όσους εργάζονται στον χώρο της Υγείας να πράξουν το ίδιο: να προσφέρουν την απαραίτητη ιατρική κάλυψη στις διαδηλώσεις και να καταγγείλουν την επικινδυνότητα των πρακτικών της ΕΛΑΣ τόσο για την Υγεία όσο για την ίδια την Ζωή των ανθρώπων!

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας!

Αθήνα: Αυτοοργανωμένη Δομή Υγείας Εξαρχείων: Σε περίπτωση ανάγκης καλέστε: 6994346705 (ΑΔΥΕ)

Δομή Υγείας Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας: θα βρισκόμαστε στο μπλοκ της Συνέλευση Αλληλεγγύης στους φυλακισμένους, φυγόδικους και διωκόμενους αγωνιστές και αγωνίστριες

Θεσσαλονίκη: ΚΙΑ: Πίσω από το κοινό μπλοκ ΕΚΧ Σχολείο Και Αντιεξουσιαστικής Κίνησης, καλέστε: 6972257171, 694 846 5867

Κάλεσμα στις διαδηλώσεις τιμής, μνήμης και αγώνα της 6ης Δεκέμβρη, 17 χρόνια από τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και την εξέγερση που ακολόυθησε

📌 Αθήνα: 18:00, Προπύλαια (στηρίζουμε το μπλοκ της ”Επιτροπής Αλληλεγγύης στον αγωνιστή Νίκο Ρωμανό”)

📌 Καλαμάτα: 19:00, Πλατεία 23ης Μαρτίου

📌 Ηράκλειο Κρήτης: 19:00, Λιοντάρια

Να ετοιμαστούμε για τους νέους Δεκέμβρηδες…

17 χρόνια πέρασαν από τη δολοφονία του 15χρονου αναρχικού μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Ο θάνατός του σηματοδότησε μια νέα περίοδο στην ελληνική ιστορία. Μια περίοδο που ξεκίνησε με την εξέγερση της νεολαίας και στο πλάι της την εξέγερση σημαντικού μέρους της κοινωνικής βάσης.

Η εξέγερση του 2008 ακολουθήθηκε από την οικονομική κρίση και τους αντιμνημονιακούς αγώνες. Από την ανάθεση στον Σύριζα και την κοινωνική ήττα που σημαδεύει κάθε ανάθεση σε καθεστωτικές δυνάμεις από την αυγή της ιστορίας. Η εξέγερση ακολουθήθηκε τα επόμενα χρόνια από φτώχεια, από απώλεια δικαιωμάτων, από αγώνες που δεν τελεσφόρησαν, που έμειναν ανολοκλήρωτοι.

Βρισκόμαστε σήμερα σε μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο. Οικονομική κρίση και ολοκληρωτική άνθιση της πολεμικής οικονομίας, κλιματική αλλαγή, ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι και εξοπλισμοί, γενοκτονία στην Παλαιστίνη. Έχουμε πάνω από το κεφάλι μας τον δεξιό πόλο του δικομματισμού που στις σημερινές συνθήκες φλερτάρει με τον φασισμό και δε διστάζει να ξεχειλώσει κάθε όριο αστικής δημοκρατίας για να εξασφαλίσει τον κοινωνικό έλεγχο ανεξάρτητα από την κοινωνική συναίνεση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο νόμος για την «προστασία» του Άγνωστου Στρατιώτη, με την κυβέρνηση να ορίζει εντελώς αυθαίρετα άβατο μέσα στο αστικό κέντρο, και μάλιστα μπορστά από τη Βουλή, την καρδιά της εξουσίας και το συμβολικό κέντρο κάθε κοινωνικής διαμαρτυρίας στην Ελλάδα από το 1843 και μετά. Για άλλη μια φορά, η ΝΔ προσπαθεί απεγνωσμένα και γεμάτη αντιφάσεις να διαχειριστεί επικοινωνιακά με εκδικητικούς όρους την ήττα της από την επιτυχημένη απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι.

Το κράτος φοβάται, κι όταν τα τέρατα φοβούνται, αφού πρώτα μαζευτούν, μετά γίνονται αδίστακτα.

Για να το πούμε απλά, οι σημερινές συνθήκες ευνοούν «δολοφονίες δεκαπεντάχρονων από την αστυνομία» περισσότερο από κάθε άλλη φορά από το 2008 και μετά.

Και όλα προμηνύουν ότι το μέλλον είναι ακόμα σκοτεινότερο.

Όχι μόνο γιατί ο εχθρός βαδίζει μπροστά. Αλλά και γιατί εμείς, η κοινωνική βάση, μετά από τόσες ήττες και ματαιώσεις, πισωπατάμε. Τι έχουμε όμως να περιμένουμε από μια τέτοια νοοτροπία; Μήπως θα φιλοτιμηθεί η εξουσία; Μήπως να περιμένουμε τον επόμενο Σύριζα και να τρέξουμε στις κάλπες;

Αν κάτι άφησε πίσω της η εξέγερση του 2008 είναι η συλλογική γνώση του τι φοβάται η εξουσία. Φοβάται τον ανεξέλεγκτο κόσμο στον δρόμο. Φοβάται την λαϊκή οργή, όπως τη φοβήθηκε και στις πρόσφατες παλλαϊκές διαδηλώσεις για το έγκλημα στα Τέμπη και για ακόμα μια φορά μαζεύτηκε. Φοβάται τη νεολαία όταν βγαίνει από τα καλούπια και τους καθεστωτικούς μηχανισμούς. Αν κάτι πρέπει να θυμόμαστε από το 2008, πέρα από την μνήμη ενός αδικοχαμένου παιδιού, είναι ο κρύος ιδρώτας των ανθρώπων κράτους και του κεφάλαιου. Είναι τα χαμηλωμένα μάτια πολιτικών και δημοσιογράφων που «συνιστούσαν αυτοσυγκράτηση».

Ο φετινός Δεκέμβρης βρίσκει έναν χρόνο τώρα τον αγωνιστή Νίκο Ρωμανό έγκλειστο στα κελιά της «δημοκρατίας» μαζί με άλλες αγωνίστριες και αγωνιστές ως εμπλεκόμενους με την υπόθεση της έκρηξης στο διαμέρισμα της οδού Αρκαδίας στους Αμπελόκηπους, που είχε ως αποτέλεσμα τον ακαριαίο θάνατο του αναρχικού αγωνιστή Κυριάκου Ξυμητήρη. Ο Νίκος Ρωμανός, σύμβολο της εξεγερμένης γενιάς του ’08 και των αγώνων που ακολούθησαν τη δολοφονία του φίλου του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου που δολοφονήθηκε μπροστά στα μάτια του, βρίσκεται κλεισμένος εδώ και έναν χρόνο στη φυλακή για μισό αποτύπωμα σε πλαστική σακούλα. Και αυτό είναι ό,τι χρειάζεται να ξέρει κανείς για το κράτος και την κυβερνητική μαφία, που εδώ και δύο χρόνια έχει βαλθεί να συγκαλύψει με κάθε τρόπο το έγκλημα στα Τέμπη, ενώ τώρα τρέχει να μαζέψει τα ασυμμάζευτα για τις κλεμμένες επιδοτήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Η εξέγερση για τη δολοφονία του αναρχικού μαθητή Γρηγορόπουλου δεν είναι μια λάμψη από το παρελθόν. Είναι ένα εργαλείο στα χέρια μας για το πως πρέπει να αντιδρούμε απέναντι στο σύστημα. Και οι λόγοι για τους οποίους τελικά έσβησε είναι ένα μάθημα για τις βέβαιες εξεγέρσεις του μέλλοντος. Του κοντινού μέλλοντος.

Τιμούμε αυτή τη μέρα μνήμης και ως μέρα ελπίδας. Ελπίδας ότι η σιγή του νεκροταφείου που το κράτος νομίζει ότι εξασφάλισε τα τελευταία χρόνια, με εξαίρεση λίγες εκλάμψεις αυτοπεποίθησης και ορμής της κοινωνικής βάσης, είναι μια φενάκη. Οι ζωντανοί είναι εδώ και αργά η γρήγορα θα δώσουν τις απαντήσεις που πρέπει.

Την 6η Δεκέμβρη, καθένας και καθεμιά, και πάνω από όλα η νεολαία, πρέπει να βγει στον δρόμο. Αυτή είναι άλλωστε η αξία των επετείων, η αξία της μνήμης. Είναι η επανεπιβεβαίωση αυτών που ανακαλούν, είναι η σφραγίδα που δείχνει ότι οι εξεγέρσεις δεν είναι μουσειακά εκθέματα αλλά ένας ζωντανός σπόρος που μπορεί να αργεί, αλλά κάποια στιγμή φυτρώνει και σε μια ριπή χρόνου γίνεται δέντρο.

Όλοι και όλες την 6η Δεκέμβρη στον δρόμο.

Ετοιμαζόμαστε για τους νέους Δεκέμβρηδες.

Ρουβίκωνας

πηγή : https://www.facebook.com/share/1CwkKc19jf/
πηγή : email που λάβαμε στις 5 Δεκεμβρίου 20h

Πορεια 6 Δεκέμβρη

Αυτές οι μέρες είναι του Αλέξη

ΠΟΡΕΙΑ 6 ΔΕΚΈΜΒΡΗ 19:00 ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟ

Καλούμε σε πορεία για τα 17 χρόνια από την δολοφονία του αναρχικού μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλου και την εξέγερση του ’08 που ακολούθησε.

Μια εξέγερση που δημιούργησε ρωγμή ενάντια στο κράτος και το σύστημα.

17 Δεκέμβρηδες μετά ο Αλέξης συνεχίζει να ζει μέσα από τους αγώνες του σήμερα ενάντια στο κράτος δολοφόνο.

Ελευθεριακό Σχήμα Σχολών Αλεξανδρούπολης