Τον Μάρτιο του 2023 άτομα με κοινά πολιτικά χαρακτηριστικά και διάθεση για συνδιαμόρφωση, αποφασίσαμε στο χώρο που υπήρχαμε ως φοιτητά, να συλλογικοποιηθούμε και να δημιουργήσουμε μία Πρωτοβουλία Φοιτητ(ρι)ών στο Πανεπιστήμιο Κρήτης . Αφορμή στάθηκε η κρατική δολοφονία στα Τέμπη και όλες οι κινητοποιήσεις που ακολούθησαν, αλλά βασικό αίτιο ήταν το γεγονός πως δεν μπορέσαμε να ταιριάξουμε στις γραμμές και τα καλούπια των κομματικοποιημένων συλλόγων και ποτέ δεν μας δόθηκε η ευκαιρία να εκφραστούμε με τον τρόπο μας για όσα μας προβληματίζουν στις σχολές μας.
Μετά από περίπου 2 χρόνια πολιτικής ζύμωσης και δράσης καταλάβαμε ότι μας συνδέουν πολλά περισσότερα από τη φοιτητική μας ιδιότητα. Υπάρχει ένα κοινό πλαίσιο στο οποίο όλα έχουμε μεγαλώσει, έχουν οικοδομηθεί οι προσωπικότητες μας και η πολιτική μας ταυτότητα. Μεγαλώσαμε στην περίοδο της “κρίσης” και των μνημονίων. Την περίοδο που τα νοσοκομεία έκλειναν το ένα μετά το άλλο και ο κόσμος στιβάζοταν στους διαδρόμους. Είδαμε τους δικούς μας να χάνουν τις δουλειές τους, να μην μπορούν να πληρώσουν το νοίκι και το ρεύμα και να υπολογίζουν ακόμα και το τελευταίο ευρώ για να βγει ο μήνας. Ζήσαμε την ποδοπάτηση των κινημάτων “των αγανακτισμένων” και την κατάρρευση της “ελπίδας για αλλαγή” από μια αριστερή εξουσία, αλλά και την άνοδο της ακροδεξιάς, τα κλειστά σύνορα, τα πογκρόμ σεμετανάστ(ρι)ες, τα νεκρά παιδιά στον Έβρο και το Αιγαίο. Ταυτόχρονα, ήμασταν πιτσιρίκια όταν οι μπάτσοι σκότωσαν τον Αλέξη Γρηγορόπουλο και τον Ζακ, και φοιτητά όταν δολοφόνησαν τον Μάγγο, τον Σαμπάνη, τον Φραγκούλη, τον Μιχαλόπουλο και τον Κώστα Μανιουδάκη. Ζήσαμε και ζούμε τις εγκληματικές πολιτικές του κράτους και του κεφαλαίου στα Τέμπη και την Πύλο αλλά και κάθε φορά που χύνεται το αίμα των καταπιεσμένων, επειδή το κράτος αρνείται να προστατέψει τις ζωές και τις ανάγκες των πολλών, αλλά προστατεύει τις ζωές και τις περιουσίες των λίγων (Μάτι, σεισμοί Αρκαλοχωρίου, πλημμύρες στη Θεσσαλία, πυρκαγιές κάθε καλοκαίρι, σεισμοί στη Σαντορίνη…)
Η περίοδος που ωριμάσαμε πολιτικά συμπίπτει με την περίοδο που αυξήθηκε αισθητά στην κοινωνία η ορατότητα για τα ζητήματα της έμφυλης καταπίεσης και βίας, σεξουαλικότητας και ταυτότητας φύλου.Η δολοφονία της Zackie-oh, οι γυναικοκτονίες της Ελένης Τοπαλούδη και της Κυριακής Γρίβα (έξω από το Α.Τ.)-που ανήκουν στην τραγικά μακράλίστα των δολοφονημένων αδελφών μας-, οι υποθέσεις trafficking της Ηλιούπολης και του 12χρονου κοριτσιού στον Κολωνό, οι δολοφονίες μεταναστριών από τα αφεντικά ή το λιμενικό, το λιντσάρισμα 2 νέων queer ατόμων στην Αριστοτέλους, ο βιασμός στο Α.Τ. Ομόνοιας, η υπόθεση του παιδοβιαστή Λιγνάδη (φίλου υψηλά ιστάμενων της κυβέρνησης) είναι κάποια μόνο από τα γεγονότα που βαραίνουν την συλλογική μας μνήμη και μας γεμίζουν με οργή. Αυτά, σε συνδυασμό με τα δικά μας καθημερινά βιώματα -τα σεξιστικά αστεία (στην δουλειά,στις παρέες, στην οικογένεια), τις μητέρες μας που όταν σχολούσαν ξεκινούσαν δεύτερη απλήρωτη βάρδια στο σπίτι, τις φορές που γυρνούσαμε στο σπίτι σφίγγοντας τα κλειδιά στο χέρι μας · μας κάνουν λιανό τι εστί ετεροπατριαρχία και ποια η σχέση της με το κράτος και τον καπιταλισμό. Όσο λοιπόν ακόμα διαμορφωνόταν η πολιτική μας ταυτότητα, τα “από τα κάτω” φεμινιστικά και queer κινήματα μας έδωσαν τα εργαλεία να μιλήσουμε οι ίδιες, με τα δικά μας λόγια για την καταπίεση που δεχόμαστε και να απαντήσουμε σε αυτή, οικοδομώντα ςδίκτυα αλληλεγγύης και αγώνα. Τα κεκτημένα των κινημάτων αυτώνείναι πολλά και τα βιώνουμε στο πετσί μας: από το πως συζητάμε και κάνουμε πράξη την συναίνεση και την έμπρακτη αλληλεγγύη στις επιζώσες, το πως αντιλαμβανόμαστε εμείς και η ευρύτερη κοινωνία τηνρευστότητα του φύλου και τη κοινωνική υπόσταση αυτού, στο πόσοάμεσα απαντάμε και υπερασπιζόμαστε συλλογικά τις εαυτές/α μας στο δρόμο, στην ανάδειξη της αλληλοδιαπλοκής των συστημάτων που μας καταπιέζουν και της ανάγκης για διαθεματικούς αγώνες για την καθολική ανατροπή τους. Στο παρόν, η από κοινού χρήση των φεμινιστικώνεργαλείων μας επέτρεψε να αποβάλουμε κάποια πατριαρχικά κατάλοιπα από εμάς και τις κοινότητές μας, και μας έχει κάνει σαφές πόσο δρόμο έχουμε ακόμα να διανύσουμε για να είμαστε όλα πραγματικά ελεύθερα.
Σε όλα αυτά, θα ήταν αδύνατο να ξεχάσουμε την περίοδο της πανδημίας του covid-19. Μας έκλεισαν στα σπίτια μας, μας απέκλεισαν από τις φίλες και τις παρέες μας και μας ανάγκασαν να ζούμε σε ένα κλίμα καθημερινής τρομοκρατίας και φόβου. Όσο στα κανάλια, αδιάκοπα, ακούγαμε για την ατομική ευθύνη και την απαγόρευση των συναθροίσεων ως το μόνο εργαλείο για την προστασία των δικών μας, εκείνοι που κατείχαν θέσεις εξουσίας έκαναν δεξιώσεις και πάρτι, επιδεικνύοντας την ταξικότητα του ιού, απ’ τον οποίο οι πλούσιοι και οι μπάτσοι μάλλον δεν κολλάνε. Φάνηκε λοιπόν, ότι ο ιός προτιμάει τους φτωχότερους ημεδαπούς ή μετανάστες, ενώ τελικά δεν προσβάλλει ούτετους τουρίστες και τους επενδυτές που γέμισαν για ακόμα μια χρονιά ταξενοδοχεία και τα μαγαζιά. Είδαμε ανθρώπους να χάνουν τη δουλειά τους και να προσπαθούν να επιβιώσουν με επιδόματα και ψίχουλα, ενώ πληρώναμε πανάκριβα τα αλλεπάλληλα rapid test, τα μοριακά test καιόλα τα μέσα προστασίας που είχαν κριθεί απαραίτητα (μάσκες,αντισηπτικά…). Οποιαδήποτε παράβαση εννοείται ότι την πληρώναμεπάρα πολύ ακριβά (300€ πρόστιμο για τα μηνύματα και τις μάσκες,μερικές χιλιάδες για μαζώξεις και αρκετό ξύλο από τους “προστάτες” για παραδειγματισμό και επιμόρφωση, ακόμα κι αν το “παράπτωμα” που διέπραξες ήταν απλά να κάτσεις σε ένα πάρκο), αποδεικνύοντας για άλλημια φορά ότι κράτος και κεφάλαιο αξιολογούν τις ζωές μας μόνο ως μέσα αύξησης των κερδών τους. Ταυτόχρονα απέλυσαν υγειονομικούς που δεν συμμορφώθηκαν στις εντολές, έκλεισαν ΜΕΘ και άφησαν τον ιδιωτικό τομέα να αλωνίζει στην υγεία ανενόχλητος. Γέμισαν τα πάρκα,τις πλατείες μας και τις γειτονιές μας με κάθε λογής μπάτσους για να μας δέρνουν και να μας ελέγχουν και ώθησαν την κοινωνία στον κανιβαλισμό, όπου ο ένας κατέδιδε τον γείτονα του επειδή δεν ακολουθούσε πλήρως τους εξαναγκασμούς που μας επέβαλαν.Εκμεταλλεύτηκαν πλήρως τον φόβο των ανθρώπων και τις απώλειες μας, μας τρομοκράτησαν (τα ΜΜΕ μετρούσαν συνέχεια τους νεκρούς και μας τους υπενθύμιζαν ανελλιπώς), απαγόρευσαν τις διαδηλώσεις και έκαναντα πάντα για να μας φιμώσουν. Όλα αυτά εννοείται ήταν η αφορμή για να συνεχιστεί με ακόμα μεγαλύτερη ένταση η ολομέτωπη επίθεση που δεχόμαστε.
Ζούμε καθημερινά ένα καθεστώς τρομοκρατίας, καταστολής και επιτήρησης. Τις εκκενώσεις των καταλήψεών μας, τα ψαχτήρια στα πάρκα μας και τα ντου στα πάρτι, στα λάιβ και τα καφενεία που κοινωνικοποιούμαστε και αράζουμε. Ζούμε την πλήρη κατάργηση του ασύλου, τις διαγραφές φοιτητ(ρι)ών λόγω πολιτικών φρονιμάτων, τους μπάτσους στα Πανεπιστήμια. Τα λοκ-ντάουν, τις κάμερες και την παρακολούθηση κάθε πτυχής της ζωής μας, τις διώξεις αγωνιστ(ρι)ών με ψευδή κατηγορητήρια και τον βασανισμό των έγκλειστων συντροφιών μας.
Τέλος, είναι αδύνατον να στρέψουμε τα μάτια μας μακριά από τον εκτοπισμό , το απαρτχάιντ και τη γενοκτονία που συντελείται εδώ και 77συναπτά χρόνια από το κράτος του Ισραήλ, ενάντια στις Παλαιστίνιες και τους Παλαιστίνιους. Το αφήγημα του δυτικού πολιτισμού και των υποτιθέμενων ανθρωπιστικών αξιών του καταρρέει κάθε φορά που δολοφονείται ένα παιδί, που βομβαρδίζεται ένα νοσοκομείο, που γίνεται στόχος ένα σχολείο, που δολοφονείται ένας δημοσιογράφος, που το κράτος του Ισραήλ εμποδίζει την ανθρωπιστική βοήθεια να φτάσει στη Λωρίδα της Γάζας. Για την Παλαιστίνη δεν μιλάμε, ούτε μιλούσαμε ποτέ,για πόλεμο. Η κανονικοποίηση όσων συμβαίνουν από την παγκόσμια ελίτ αλλά και ο ενεργός της ρόλος στην τροφοδότηση της στρατιωτικής μηχανής που αποσκοπεί στην επέκταση της κυριαρχίας της Δύσης και στη κερδοφορία, μας γεμίζει απέχθεια και οργή. Η γενοκτονία που βλέπουμεσε ζωντανή μετάδοση τους τελευταίους 21 μήνες μας φέρνει αντιμέτωπες με το γεγονός ότι οι ζωές των μη δυτικών λαών εξαρτώνταιαπό το διεθνές πολιτικό τοπίο και τις εξωτερικές πολιτικές των Ιμπεριαλιστών με τρόπους που η πολιτική πραγματικότητα που βιώνουμε εμείς δεν αρκεί για να τους συλλάβουμε πλήρως. Ο παλαιστινιακός λαός απαντά στην αλλεπάλληλη βία και καταπίεση υπερασπιζόμενος την ζωή και αξιοπρέπεια του με όλα τα μέσα: με το να παραμένει στον τόπο του και να μάχεται για τη διατήρηση του κοινωνικού ιστού και της συνέχειας της ύπαρξης του και με τον ένοπλο αγώνα, μέσα τα οποία στηρίζουμε στην ολότητά τους. Θέλουμε η πολιτική μας πυξίδα να μας οδηγεί στο δρόμο της έμπρακτης διεθνιστικής αλληλεγγύης στον αγώνα του παλαιστινιακού λαού. Όσον αφορά τους δικούς μας τόπους, δίνουμε από κοινού αγώνες με όσα παλεύουν ενάντια στην στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας, στην ολοένα αυξανόμενη επιβολή, την καταστολή και επιτήρηση και στην αύξηση των πολεμικών εξοπλισμών. Ενάντια στους μακελάρηδες αυτού του κόσμου,ενάντια στον φόβο, την τρομοκρατία, τον θάνατο, γινόμαστε ο εσωτερικός εχθρός που δεν πατάσσεται.
Συνειδητοποιώντας όλα αυτά, προέκυψε οργανικά ότι δεν μπορούμε και δεν θέλουμε να περιορίσουμε τις δράσεις μας μόνο μέσα στους τοίχους και τους φράκτες των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, αλλά ήρθε η ώρα να διευρύνουμε τους ορίζοντες της πολιτικής μας ύπαρξης και απεύθυνσης.Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι θέλουν να αποκόψουν το Πανεπιστήμιο απότην κοινωνία, να το αποστειρώσουν από οτιδήποτε αντιδραστικό και ελευθεριακό και να δημιουργήσουν καριερίστες-ρομπότ για να ταιριάζουν ολοκληρωτικά στον κορπορετίστικο κόσμο τους. Κι εμείς απότη μεριά μας αναγνωρίζουμε ότι το Πανεπιστήμιο είναι κομμάτι της κοινωνίας και ότι δεν είμαστε μόνο φοιτητά, αλλά και αναρχικά υποκείμενα. Δεν βιώνουμε τον κόσμο αποκλειστικά από μια σκοπιά καθώς αποτελούμαστε από ένα παζλ κοινωνικών ρόλων και ταυτοτήτων(φοιτητές, εργαζόμενες, queer…) και για αυτό δεν μπορούμε παρά να είμαστε κομμάτι ποικίλων κοινωνικών αγώνων. Όσους φραγμούς κι αν θέλουν να μας βάλουν, θα μας βρίσκουν πάντα εκεί για να τους σπάμε. Αρνούμαστε να μπούμε σε τερτίπια ταυτοτικών πολιτικών που μας επιβάλλονται από το κράτος. Δεν έχουμε σειρά προτεραιότητας στις ταυτότητές μας, άρα ούτε και στους αγώνες που επιλέγουμε να δίνουμε. Είμαστε κομμάτι του ανταγωνιστικού κινήματος και θέλουμε να υπάρχουμε ενεργά σε αυτό, από το Πανεπιστήμιο και το κέντρο των αστικών πόλεων μέχρι και τα χωριά της ενδοχώρας, επιλέγοντας εμείς τους τόπους και τους χρόνους δράσης μας.
Στον κόσμο της οργανωμένης σήψης, του κοινωνικού κανιβαλισμού, της ρουφιανιάς και του συμβιβασμού, εμείς διαλέγουμε την άλλη πλευρά του αγώνα, της αντίστασης, της αξιοπρέπειας και της αλληλεγγύης. Προτάσσουμε τις αξίες μας οπλίζοντας τις αρνήσεις και τις αντιστάσεις μας, δίνοντας αγώνες καθημερινά. Πρωταρχικός στόχος μας είναι η παρέμβαση στην κοινωνική βάση αλληλεπίδραση με ανθρώπους που αντιμετωπίζουμε κοινά προβλήματα και ανησυχίες και από διαφορετικά μετερίζια προσπαθούμε να αλλάξουμε την καθημερινότητά μας. Δεν πιστεύουμε σε ευκαιριακές λύσεις και συμβιβασμούς. Οι διεκδικήσεις που κάνουμε, ακόμα και στο πλαίσιο αιτηματικών αγώνων,αποσκοπούν στην βελτίωση των καθημερινών συνθηκών διαβίωσής μας,στην κατανόηση της αξίας του αδιάλειπτου αγώνα και στην συλλογικοποίηση των αντιδράσεων μας. Δεν θέλουμε να είμαστε μέρος ενός αποκλειστικά αντιδραστικού κινήματος αλλά ενός ανταγωνιστικού κινήματος με κοινωνικό όραμα και προοπτική και για αυτό ταυτόχρονα οικοδομούμε τις δομές για την κοινωνία που ονειρευόμαστε. Επιδιώκουμε την επικοινωνία και τον συντονισμό με κομμάτια του ευρύτερου αντιιεραρχικού και αντιεξουσιαστικού κινήματος για να δώσουμε από κοινού τους αγώνες που έρχονται σε τοπικό αλλά και ευρύτερο πεδίο. Προτάσσουμε τους ταξικους και κοινωνικούς αγώνες εργατριών, μεταναστριων, φοιτητών, μαθητριών, ανέργων, αστέγων και όλων των κομματιών αυτής της κοινωνίας. Αδυνατούμε να αντιληφθούμε μονοθεματικούς αγώνες που παραλείπουν βασικά στοιχεία καταπίεσης που δεχόμαστε και παλεύουμε για ένα κίνημαπολυτασικό, αντιφασιστικό, αντιπατριαρχικό-queer και πρωτίστως αντιεξουσιαστικό.
Αντιλαμβανόμαστε την αλληλεγγύη ως βασικό όπλο των λαών ενάντια στη βία της εξουσίας και την εκμετάλλευση που βιώνουμε και δεν βάζουμε όρια και σύνορα σε αυτήν, θεωρώντας τον διεθνισμό ως αναγκαίο χαρακτηριστικό των αγώνων που αποσκοπούν στην ολική απελευθέρωση όλων μας. Από την Τσιάπας του Μεξικό, τη Ροζάβα, τηΓάζα, μέχρι τις πόλεις μας, ενάντια στο ζόφο των καιρών, ενάντια στα σχέδια κράτους και κεφαλαίου, ενάντια στην απαξίωση των ζωών μας, η οργάνωση στη βάση και οι διαρκείς και συνεπείς αγώνες είναι μονόδρομος. Για την ολική καταστροφή του συμπλέγματος εξουσιας και την ανοικοδόμηση μίας κοινωνίας αλληλεγγύης και ελευθερίας.
Για μια εξεγερσιακή προοπτική βασισμένη στην οργανωμένη κοινωνική αντεπίθεση.
Κι ας μην νικήσουμε ποτέ θα πολεμάμε πάντα!! “Βασίλης Μάγγος”
Κυριάκος Ξυμητήρης ένας από μας, σύντροφος για πάντα στους δρόμους της φωτιάς
Λευτεριά στη Μαριάννα, τη Δήμητρα, τον Δημήτρη, τον Νίκο και τον Α.Κ.
Λευτεριά σε όσα είναι στα κελιά
Πύλος Τέμπη Νόβι Σαντ Παλαιστίνη δεν υπάρχει ειρήνη χωρίςδικαιοσύνη
Λευτεριά στην Παλαιστίνη
Αντιεξουσιαστική ομάδα στο Ηράκλειο API NERE
