Το κείμενο που δημοσίευσε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στις 25 Αυγούστου:
Τα τελευταία οκτώ χρόνια εργάστηκα ως ανεξάρτητος συνεργάτης (stringer) για το ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters. Οι φωτογραφίες μου που κάλυπταν ιστορίες στις πεδινές επαρχίες έχουν δημοσιευτεί από τους New York Times, το Al Jazeera και άλλα μέσα ενημέρωσης στη Βόρεια Αμερική, την Ασία, την Ευρώπη και αλλού. Πλέον, είναι αδύνατο για μένα να διατηρήσω οποιαδήποτε σχέση με το Reuters, δεδομένου του ρόλου του στη δικαιολόγηση και διευκόλυνση της συστηματικής δολοφονίας 245 δημοσιογράφων στη Γάζα. Χρωστάω στους συναδέλφους μου στην Παλαιστίνη τουλάχιστον αυτό — και πολλά περισσότερα.
Όταν το Ισραήλ δολοφόνησε τον Anas Al-Sharif, μαζί με ολόκληρο το συνεργείο του Al Jazeera στη Γάζα στις 10 Αυγούστου, το Reuters επέλεξε να δημοσιεύσει τον εντελώς αβάσιμο ισχυρισμό του Ισραήλ ότι ο Al-Sharif ήταν μέλος της Χαμάς — ένα από τα αμέτρητα ψέματα που μέσα όπως το Reuters έχουν πιστά αναπαράγει και “νομιμοποιήσει”. Η προθυμία του Reuters να αναπαράγει την προπαγάνδα του Ισραήλ δεν προστάτευσε ούτε τους δικούς του δημοσιογράφους από τη γενοκτονία του Ισραήλ. Άλλοι πέντε δημοσιογράφοι, μεταξύ των οποίων και ο εικονολήπτης του Reuters Hossam Al-Masri, ήταν ανάμεσα στους 20 ανθρώπους που σκοτώθηκαν σήμερα το πρωί σε άλλη μία επίθεση στο νοσοκομείο Nasser. Ήταν αυτό που αποκαλείται «διπλό χτύπημα» (“double tap”): το Ισραήλ βομβαρδίζει έναν πολιτικό στόχο, όπως ένα σχολείο ή νοσοκομείο, περιμένει να φτάσουν διασώστες, γιατροί και δημοσιογράφοι, και μετά ξαναχτυπά.
Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης φέρουν άμεση ευθύνη για τη δημιουργία των συνθηκών που επιτρέπουν αυτά τα εγκλήματα. Όπως είπε ο Jeremy Scahill από το Drop Site News, «κάθε μεγάλο μέσο – από τους New York Times και την Washington Post, μέχρι το AP και το Reuters – λειτουργεί σαν ιμάντας μεταφοράς της προπαγάνδας του Ισραήλ, απολυμαίνοντας εγκλήματα πολέμου και απανθρωποποιώντας τα θύματα, εγκαταλείποντας τους συναδέλφους τους και την υποτιθέμενη δέσμευσή τους στην αληθινή και ηθική δημοσιογραφία».
Με το να αναπαράγουν τις γενοκτονικές ψευδείς αφηγήσεις του Ισραήλ χωρίς να εξετάζουν αν έχουν κάποια αξιοπιστία — εγκαταλείποντας συνειδητά την πιο βασική υποχρέωση της δημοσιογραφίας — τα δυτικά μέσα ενημέρωσης έχουν καταστήσει δυνατή τη δολοφονία περισσότερων δημοσιογράφων σε δύο χρόνια σε αυτή τη μικροσκοπική λωρίδα γης απ’ όσους σκοτώθηκαν στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τους πολέμους στην Κορέα, το Βιετνάμ, το Αφγανιστάν, τη Γιουγκοσλαβία και την Ουκρανία μαζί — για να μην αναφέρουμε τον λιμό ενός ολόκληρου πληθυσμού, τη σφαγή παιδιών και τον θάνατο ανθρώπων με φωτιά.
Το γεγονός ότι το έργο του Anas Al-Sharif κέρδισε Πούλιτζερ για το Reuters δεν ήταν αρκετό για να τους ωθήσει να τον υπερασπιστούν όταν οι ισραηλινές δυνάμεις κατοχής τον έβαλαν σε «λίστα εξόντωσης» δημοσιογράφων που κατηγορούνταν ότι είναι μέλη της Χαμάς ή της Ισλαμικής Τζιχάντ. Δεν τους ώθησε να τον υπερασπιστούν όταν απηύθυνε έκκληση στα διεθνή μέσα ενημέρωσης για προστασία, αφού εκπρόσωπος του ισραηλινού στρατού δημοσίευσε βίντεο που έδειχνε ξεκάθαρα την πρόθεση να τον δολοφονήσουν, μετά από ρεπορτάζ του για τον αυξανόμενο λιμό. Δεν τους ώθησε να αναφέρουν με ειλικρίνεια τον θάνατό του όταν τον κυνήγησαν και τον σκότωσαν μερικές εβδομάδες αργότερα.
Εκτίμησα τη δουλειά που προσέφερα στο Reuters τα τελευταία οκτώ χρόνια, αλλά πλέον δεν μπορώ να διανοηθώ να φορέσω αυτή την κάρτα δημοσιογράφου παρά μόνο με βαθιά ντροπή και θλίψη. Δεν ξέρω τι σημαίνει να αρχίσω να τιμώ πραγματικά το θάρρος και τη θυσία των δημοσιογράφων στη Γάζα – των πιο γενναίων και σπουδαίων που έζησαν ποτέ – αλλά από εδώ και στο εξής, ό,τι έχω να προσφέρω θα το κατευθύνω έχοντας αυτό κατά νου.
For the past eight years I have worked as a stringer for Reuters news agency. My photos covering stories in the prairie provinces have been published by the New York Times, Al Jazeera, and other media outlets across North America, Asia, Europe, and elsewhere. At this point it’s become impossible for me to maintain a relationship with Reuters given its role in justifying and enabling the systematic assassination of 245 journalists in Gaza. I owe my colleagues in Palestine at least this much, and so much more.
When Israel murdered Anas Al-Sharif, together with the entire Al-Jazeera crew in Gaza City on August 10, Reuters chose to publish Israel’s entirely baseless claim that Al-Sharif was a Hamas operative – one of countless lies that media outlets like Reuters have dutifully repeated and dignified. Reuters’ willingness to perpetuate Israel’s propaganda has not spared their own reporters from Israel’s genocide. Five more journalists, including Reuters cameraman Hossam Al-Masri, were among 20 people killed this morning in another attack on Nasser hospital. It was what’s known as a “double tap” strike, in which Israel bombs a civilian target like a school or hospital; waits for medics, rescue teams, and journalists to arrive; and then strikes again.
Western media is directly culpable for creating the conditions in which this can happen. As Jeremy Scahill from Drop Site News put it, “every major outlet – from the New York Times to the Washington Post, from AP to Reuters – has served as a conveyor belt for Israeli propaganda, sanitizing war crimes and dehumanizing victims, abandoning their colleagues and their alleged commitment to true and ethical reporting.”
By repeating Israel’s genocidal fabrications without determining if they have any credibility – willfully abandoning the most basic responsibility of journalism – Western media outlets have made possible the killing of more journalists in two years on one tiny strip of land than in WWI, WWII, and the wars in Korea, Vietnam, Afghanistan, Yugoslavia, and Ukraine combined, to say nothing of starving an entire population, shredding its children, and burning people alive.
The fact that Anas Al-Sharif’s work won a Pulitzer Prize for Reuters did not compel them to come to his defence when Israeli occupation forces placed him on a “hit list” of journalists accused of being Hamas and Islamic Jihad militants. It did not compel them to come to his defence when he appealed to international media for protection after an Israeli military spokesperson posted a video making clear their intention to assassinate him following a report he did on the growing famine. It did not compel them to report on his death honestly when he was hunted and killed weeks later.
I have valued the work that I brought to Reuters over the past eight years, but at this point I can’t conceive of wearing this press pass with anything but deep shame and grief. I don’t know what it means to begin to honour the courage and sacrifice of journalists in Gaza – the bravest and best to ever live – but going forward I will direct whatever contributions I have to offer with that front of mind.
Valerie Zink is a Regina-based photojournalist, documentarian and community organizer. She became active in the Palestine solidarity movement during the Second Intifada, when she worked as a medic in the West Bank and Gaza.
