Το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης αποδομεί τη “λύση των δύο κρατών”

Το ηγετικό στέλεχος του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης PFLP, Μαρουάν Αμπντέλ-Αλ, στη γαλλική εφημερίδα L’ Humanité:

Η λεγόμενη διάσκεψη για τη λύση των δύο κρατών δεν είναι τόσο μια ειρηνευτική πρωτοβουλία όσο μια ανακύκλωση μιας πολιτικής ψευδαίσθησης που έχει ξεπεραστεί από την πραγματικότητα. Η διάσκεψη, ως προς τη μορφή και το χρονοδιάγραμμα, μοιάζει με επίσημη κηδεία για μια λύση που δεν υπάρχει πια παρά μόνο στις διπλωματικές δηλώσεις. Αυτό που παρουσιάζεται σήμερα με τον τίτλο «λύση των δύο κρατών» δεν αποτελεί σχέδιο για την απελευθέρωση, αλλά μάλλον μια μόνιμη διαχείριση μιας αποικιακής τραγωδίας.

Η Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας, μπορεί τώρα θεωρητικά να αναγνωρίσει ένα παλαιστινιακό κράτος, αλλά στην πραγματικότητα χρηματοδοτεί προγράμματα συνύπαρξης με την κατοχή. Χρηματοδότησε τον πόλεμο και αποφεύγει οποιαδήποτε πραγματικά μέτρα κατά των εποικισμών, της πολιορκίας ή της διακοπής της γενοκτονίας.

Οι Παλαιστίνιοι δεν χρειάζονται περισσότερα λόγια, αλλά σαφή πολιτική δράση: Αναγνώριση ενός κυρίαρχου, ανεξάρτητου κράτους, άρση της κατοχής και τέλος στις αποικιακές συνεργασίες της Δύσης με το καθεστώς απαρτχάιντ του «Ισραήλ».

Η πραγματική λύση αρχίζει με την αλλαγή της ισορροπίας δυνάμεων επί τόπου. Ο λαός μας θέλει το τέλος της κατοχής, όχι μια διεθνή άφεση αμαρτιών.
Οι περισσότεροι Παλαιστίνιοι — ειδικά η νέα γενιά — έχουν καταλήξει να θεωρούν αυτή τη λύση πολιτική παγίδα. Πώς μπορεί κανείς να μιλάει για «δύο κράτη» όταν υπάρχουν σχέδια εξόντωσης, εθνοκάθαρσης, προσάρτησης και επέκτασης, και υπάρχουν περισσότεροι από 700.000 Σιωνιστές έποικοι στη Δυτική Όχθη;

Πού είναι το κράτος στη σκιά ενός τείχους που χωρίζει οικογένειες και με τα περάσματα να ελέγχονται κατά το καπρίτσι των στρατιωτών της κατοχής;
Δεν απαιτούμε μια συμβολική οντότητα υπό «ισραηλινή» κυριαρχία, αλλά πραγματική απελευθέρωση, το δικαίωμα στην επιστροφή και ιστορική δικαιοσύνη.
Η πλειοψηφία των Παλαιστινίων, τόσο στην πατρίδα όσο και στη διασπορά, το θεωρούν πλέον ψευδαίσθηση.

Δεν ζητάμε συναισθηματική αλληλεγγύη, αλλά πολιτική και ηθική δέσμευση. Η Παλαιστίνη σήμερα δεν είναι μόνο η υπόθεση ενός λαού που σφαγιάζεται, αλλά ένα παγκόσμιο ζήτημα στο οποίο δοκιμάζεται η ανθρωπότητά μας.
Αν πέσει η Παλαιστίνη, θα πέσουν μαζί της τα διεθνή πρότυπα και η δικαιοσύνη. Από το Παρίσι μέχρι τη Γάζα, η μάχη είναι μία: ενάντια στον φασισμό και τον νέο ρατσισμό και ενάντια στην αποικιακή μνήμη που δεν έχει ακόμη πεθάνει.

Πώς μπορούμε να μιλάμε για «δύο κράτη»; Το ζήτημα έχει υπερβεί τη συμβολική αναγνώριση και έχει μετατραπεί σε ζήτημα δικαιοσύνης, δικαιώματος στην επιστροφή και κατάργησης του συστήματος απαρτχάιντ.
Η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης είναι το προϊόν μιας εθνικής εμπειρίας και το θεμέλιο της παλαιστινιακής εθνικής δράσης, και η πάνδημη παρουσία της της πηγάζει από αυτή τη βάση.

Ποια είναι η εναλλακτική λύση;
Η εναλλακτική λύση είναι η κατάργηση του αποικιακού συστήματος από τις ρίζες του. Η εναλλακτική λύση δεν είναι μια έτοιμη συνταγή, αλλά ένας μακρύς δρόμος προς την απελευθέρωση. Ξεκινά, ωστόσο, με την αναγνώριση ότι το Ισραήλ δεν είναι ένα «δημοκρατικό» κράτος, αλλά ένα αποικιακό καθεστώς, όπως συνέβη στη Νότια Αφρική. Δεν απορρίπτουμε τη «λύση των δύο κρατών» επειδή είμαστε ριζοσπάστες, αλλά επειδή δεν είναι πλέον βιώσιμη.

Η εναλλακτική λύση είναι ένα ενιαίο δημοκρατικό κράτος σε ολόκληρη την επικράτεια, όπου όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι χωρίς θρησκευτικές ή εθνοτικές διακρίσεις. Ή, τουλάχιστον, ένα πλαίσιο απελευθέρωσης που ανοίγει την πόρτα σε όλες τις επιλογές, μακριά από τη λογική της «ειρήνης σε αντάλλαγμα υποταγής».

Η Παλαιστίνη σήμερα είναι ένας καθρέφτης για τον κόσμο: ανάμεσα στο διεθνές δίκαιο και τη δύναμη των όπλων, ανάμεσα στο θύμα και την προπαγάνδα. Η στάση υπέρ της Παλαιστίνης είναι μια δοκιμασία για την ανθρώπινη συνείδηση, όχι απλώς μια πολιτική θέση. Δεν θέλουμε το αποικιακό σύστημα να χρησιμοποιήσει την πρόταση της λύσης των δύο κρατών για να ξεπλύνει το ιστορικό του ή την αδράνειά του.

Αυτό απαιτεί από την γαλλική αριστερά να απελευθερωθεί από την πίεση των κυρίαρχων ιμπεριαλιστικών μέσων ενημέρωσης ή τον φόβο του ηθικού εκβιασμού. Περιμένουμε από την αριστερά να ανακτήσει τη ριζοσπαστική της γλώσσα: Να πει ότι αυτό που συμβαίνει στην Παλαιστίνη δεν είναι σύγκρουση, αλλά αποικιοκρατία και συστηματική γενοκτονία. Και να σταθεί στο πλευρό της αλήθειας, χωρίς ψευδή εξίσωση μεταξύ του δολοφόνου και του θύματος. Δεν υπάρχει ουδετερότητα μπροστά στη γενοκτονία.
Δεν ζητάμε συναισθηματική αλληλεγγύη, αλλά πολιτική και ηθική δέσμευση.