Παρέμβαση της Φεμινιστικής Καλαμάτας μετά τη νέα γυναικοκτονία – ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ από Καλαμάτα
Το απόγευμα της Τετάρτης 23 Ιουλίου, δεκάδες μέλη της Φεμινιστικής προχώρησαν σε κινητοποίηση στους κεντρικούς δρόμους της πόλης με αφορμή τη νέα γυναικοκτονία. Με κεντρικό πανό “Καμένη και κακοποιημένη στη Σπάρτη – Νεκρή σε μια ταράτσα στην Καλαμάτα” διαδήλωσαν με μαύρα ρούχα στους δρόμους της πόλης με συνθήματα όπως:
«Δεν ήταν κακιά η στιγμή, δεν ήταν τραγωδία,
ήταν άλλη μία γυναικοκτονία!»
«Η πατριαρχία βιάζει και σκοτώνει,
στο δρόμο, στη δουλειά ποτέ καμία μόνη!»
«Καμία άλλη δολοφονημένη,
ούτε Γρηγορία, Δήμητρα κι Ελένη!»
«Είμαστε πολλές, δεν κάνουμε ησυχία,
το κράτος θα το κάψουμε και την πατριαρχία!»
«Στη Σπάρτη καμένη και κακοποιημένη,
κι εδώ σε μια ταράτσα δολοφονημένη!»
Στη συνέχεια, σε μια συμβολική κίνηση, έβαψαν κόκκινο το νερό στο σιντριβάνι της κεντρικής πλατείας και προχώρησαν προς το Μέγαρο Χορού όπου αυτές τις μέρες διεξάγεται το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας. Η διαδήλωση έκανε ηχηρή παρέμβαση στην κεντρική είσοδο του κτιρίου τραγουδώντας το «Τραγουδάμε δίχως φόβο».
Η ανακοίνωση της Φεμινιστικής Καλαμάτας που μοιράστηκε στους δρόμους της πόλης έχει ως εξής:
ΩΣ ΕΔΩ !
Συγκλονίζει για δεύτερη φορά την τοπική κοινωνία της πόλης μας, η ανακάλυψη σορού γυναίκας σε προχωρημένη σήψη σε ταράτσα οικοδομής !
Η πρώτη φορά ήταν η «αυτοκτονία» της νεαρής γυναίκας, πριν ένα χρόνο, στην περιοχή της Βέργας.
Τι συμβαίνει στην πόλη μας και οι γυναίκες -ειδικά οι νέες- έχουν τέτοιο απροσδόκητο, βασανιστικό -κακοποιητικό τέλος ζωής ; Ποιοι είναι οι κακοποιητές που μένουν στο απυρόβλητο, εκτός νόμου ή υπεράνω του νόμου ; Ποιοι είναι οι θύλακες τοπικής οικονομικής εξουσίας και κρατικών αρχών ;
Δεν μπορούμε, δεν έχουμε το δικαίωμα να αποστρέφουμε, πλέον, το βλέμμα μας από τέτοια τραγικά γεγονότα.
Η άγνοια, ο φόβος, η αδιαφορία, η έλλειψη κατάλληλων δομών για την προστασία αδύναμων γυναικών και παιδιών, δηλώνουν την αναλγησία ενός κράτους βουτηγμένου στη διαφθορά, την καταστολή, δηλώνουν την επικινδυνότητα να ζεις σε τέτοιο κράτος.
Οι γυναίκες που έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας ενός γυναικοκτόνου, δεν χρειάζονται μόνο τη συμπόνοιά μας, χρειάζονται την οργή μας.
Mια οργή που οφείλει να μετατραπεί σε ένα ισχυρό κίνημα απαίτησης για ουσιαστική αντιμετώπιση των γυναικοκτονιών και τιμωρίας των ίδιων των γυναικοκτόνων, όσο και των λειτουργών που καλύπτουν, δικαιολογούν και αφήνουν τις γυναίκες που φτάνουν να ζητήσουν βοήθεια εκτεθειμένες σε άμεση απειλή ξανά και ξανά.
Μια οργή που πρέπει μετουσιωθεί σε διεκδίκηση δομών πραγματικής προστασίας για κάθε ευάλωτη γυναίκα, με επιστημονικό προσωπικό και με δραστηριότητες ενδυνάμωσης της αυτοπεποίθησης της και ανάδειξης της προσωπικότητας της !
Οι γυναίκες, σήμερα, έχουμε ανάγκη ύπαρξης συλλογικοτήτων, ανοιχτών κοινοτήτων που τα «εν οίκω» θέματα αποκαλύπτονται «εν δήμω», και τότε μορφοποιούνται σε συλλογικά, δημιουργώντας ένα κοινωνικό δίχτυ προστασίας για όλες.
Καμία γυναίκα μόνη της ! Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας !
–*–
Ιδού … «αποφθέγματα» ανθρώπων του νόμου και της τάξης σε γυναίκες που ζήτησαν τη βοήθειά τους σε Α.Τ ή κατά τη διάρκεια δικών :
Μπάτσος στο Α.Τ Αγ. Αναργύρων : «το περιπολικό δεν είναι ταξί» προς Κ. Γρίβα
Πρόεδρος έδρας στη δίκη της Κ. Γρίβα «Το κράτος δεν μπορεί να σώσει κανέναν που δεν θέλει να σωθεί»
Δίκη 12χρονης από Κολωνό «η αδερφή σας φορούσε σουτιέν ;»
Μπάτσος σε καταγγέλλουσα για έμφυλη βία : «είναι καλό παιδί, όταν δεν είναι πιωμένος. Να ξέρεις σε αγαπάει»
Γ. Κασσίμης, εισαγγελέας στη δίκη Φιλιππίδη : «τι εσώρουχο φορούσατε, τάνγκα ή κανονικό;»
Μπαλάσκας, μπάτσος συνδικαλιστής : «αν ο 32χρονος είχε πάρει τηλέφωνο την αστυνομία μετά την πράξη του, μπορεί να καθόταν στη φυλακή λιγότερο από 5 χρόνια»
ΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΗ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ
