Μαζικές διαδηλώσεις στην Ισπανία για τη στεγαστική κρίση και το αυξημένο κόστος ζωής

Εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες και εργαζόμενοι διαδήλωσαν στην πρώτη γενική απεργία μετά από 14 χρόνια σε όλη την Ισπανία, με βασικό αίτημα το δικαίωμα στη στέγαση και την αύξηση μισθών. Τα συνδικάτα ανεβάζουν τη συμμετοχή σε περίπου 4 εκατομμύρια, ενώ όπως σημειώνει η CGT πραγματοποιήθηκαν 2.500 πικετοφορίες σε μια μαζική και άνευ προηγουμένου κινητοποίηση, με πρωτοφανή καταστολή από πλευράς της αστυνομίας. Ιδιαίτερα μεγάλη συμμετοχή καταγράφηκε στην Καταλονία και την Ανδαλουσία, με δυναμικές διαδηλώσεις σε Μαδρίτη, Βαρκελώνη και σε περισσότερες από 50 πόλεις, παρά τις άσχημες καιρικές συνθήκες (καταιγίδα Charles) που οδήγησαν σε ακύρωση των απογευματινών πορειών που είχαν προγραμματιστεί στις πόλεις Σεβίλλη, Κόρδοβα, Κάντιθ και Ουέλβα.

Αυτή η άνευ προηγουμένου γενική απεργία,  η οποία καλέστηκε λιγότερο από τρεις εβδομάδες πριν από τις βουλευτικές εκλογές της 29ης Νοεμβρίου, ξεκίνησε ως απάντηση στην κρίση στέγασης —που σημαδεύτηκε από την έξωση της Maricarmen Abascal, μιας 87χρονης γυναίκας, η οποία εκδιώχθηκε από το σπίτι όπου ζούσε επί περισσότερες από επτά δεκαετίες, μετά από αύξηση του ενοικίου της. Πέθανε λίγες ημέρες αργότερα.

Η υπόθεσή της έγινε σύμβολο της στεγαστικής κρίσης και πυροδότησε ένα κύμα διαμαρτυριών και καταλήψεων δημόσιων χώρων.

Κοινό μέτωπο

Στη γενική απεργία της 11ης Νοεμβρίου συμμετείχαν οι συνδικαλιστικές οργανώσεις της χώρας, CCOO (Comisiones Obreras), η UGT (Unión General de Trabajadores), η CNT, η CGT, η Co.Bas και άλλες συνδικαλιστικές και κοινωνικές οργανώσεις, καθώς και τα συνδικάτα ενοικιαστών. Παρά τις διαφορές τους, οι οργανώσεις αυτές βρέθηκαν σε κοινό μέτωπο για τη γενική απεργία, αν και η συνεργασία δεν ήταν παντού ομαλή. Στη Σαραγόσα, για παράδειγμα, η CGT, η CNT και το Συνδικάτο Ενοικιαστών πραγματοποίησαν ξεχωριστή πορεία από εκείνη των CCOO και UGT.

Η συμμετοχή CGT, CNT και των μεγάλων συνδικαλιστικών οργανώσεων σε μια κοινή γενική απεργία δείχνει ότι υπάρχει δυνατότητα συγκρότησης ευρύτερων κοινωνικών και εργατικών μετώπων. Ταυτόχρονα, οι αντιθέσεις που εμφανίστηκαν αποκαλύπτουν ένα διαχρονικό πρόβλημα του συνδικαλιστικού κινήματος, του πώς μπορεί δηλαδή να συνεργάζεται με ευρύτερες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις χωρίς να χάνει την αυτονομία και τον ταξικό του χαρακτήρα.

Για την CGT, το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι μόνο η επιτυχία μιας απεργίας, αλλά η οικοδόμηση ενός κινήματος ικανού να συνεχίσει τον αγώνα και την επόμενη ημέρα και να ενισχύσει τη δυνατότητα συλλογικής δράσης.

Αστυνομική βία

Τα εργατικά συνδικάτα της Ισπανίας, κατήγγειλαν την Τετάρτη 11 Νοεμβρίου την δυσανάλογη χρήση βίας από την αστυνομία κατά τη διάρκεια της 24ωρης γενικής απεργίας. Οι ηγέτες των συνδικάτων επικεντρώθηκαν στην κριτική τους στα περιστατικά που σημειώθηκαν στη Μαδρίτη, την πρωτεύουσα της Ισπανίας, όπου δήλωσαν ότι η μονάδα ΜΑΤ, που ανήκει στην Εθνική Αστυνομία, χρησιμοποίησε σκόπιμα σπρέι πιπεριού για να διαλύσει τις ενημερωτικές πικετοφορίες και να παρεμποδίσει τις διαμαρτυρίες.

Η ημέρα της κινητοποίησης είχε επίσης ως αποτέλεσμα περίπου είκοσι συλλήψεις στην  Μαδρίτη για φερόμενη ανυπακοή, αντίσταση, υλικές ζημιές ή επίθεση σε αστυνομικούς. Επιπλέον, υπήρξαν στιγμές έντασης και αστυνομικές επιθέσεις σε άλλες πόλεις, όπως η παρέμβαση της αστυνομίας στην πλατεία του Δημαρχείου της Βαλένθια κατά τη διάρκεια της πορείας της CGT.

Οι χθεσινές διαδηλώσεις στην Ισπανία αποτελούν ένδειξη της αυξανόμενης κοινωνικής δυσαρέσκειας απέναντι στο υψηλό κόστος ζωής και, κυρίως, στην αδυναμία μεγάλου μέρους του πληθυσμού να εξασφαλίσει προσιτή κατοικία.

Το βασικό μήνυμα των κινητοποιήσεων είναι ότι η στέγαση δεν αποτελεί απλώς οικονομικό ζήτημα, αλλά θεμελιώδες κοινωνικό δικαίωμα. Η έκταση των αντιδράσεων αναμένεται να επηρεάσει και την πολιτική συζήτηση στην Ισπανία ενόψει των επικείμενων εκλογών, αλλά κυρίως  αποτελεί κυρίαρχο ζήτημα και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Η στεγαστική κρίση δεν αφορά πλέον μόνο τα χαμηλά εισοδήματα. Αγγίζει νέους εργαζόμενους, οικογένειες, εκπαιδευτικούς, δημόσιους υπαλλήλους και ανθρώπους με κανονική εργασία που αδυνατούν να εξασφαλίσουν μια κατοικία.

Οι άνθρωποι είναι απογοητευμένοι για το κόστος ζωής και τώρα αυτή η απογοήτευση ξεχύνεται στους δρόμους.

Μαρίνα Γ. Μεϊντάνη

Μοιραστείτε το άρθρο