Κινητοποιήσεις, δράσεις και εκδηλώσεις για την 8η Μάρτη σε όλη τη χώρα

Αθήνα: 1. Στις 13:00 στο άγαλμα Κολοκοτρώνη, πορεία, 2. στις 13:00 στην πλατεία Κλαυθμώνος, πορεία, 3. Στις 12:00 ημερίδα μικρών εργαστηρίων για την Ημέρα της Γυναίκας, στο παιδικό στέκι Προσφυγικών, 4. Στις 19:30 στο κτήριο TRISE, προβολή του “Brainwashed”

Θεσσαλονίκη: 1. Στις 12:00 στην Καμάρα, πορεία, 2. Στις 12:00 στο Άγαλμα Βενιζέλου, πορεία

Πάτρα: Στις 12:00 στην πλατεία Γεωργίου

Τρίκαλα: Στις 12:00 στην πλατεία Ρήγα Φερραίου

Βόλος: Στις 11:00 στο Ηρώο παραλίας Βόλου

Χανιά: Στις 12:00 στην πλατεία Αγοράς

Σύρος: Στις 12:00 στην πλατεία Μιαούλη

Αλεξανδρούπολη: Στις 18:00 στο Αναγνωστήριο Ιατρικής

Ρέθυμνο: Στις 18:00 στο δημαρχείου

Ξάνθη: Στις 19:00 στη Ρωγμή, Εκδήλωση

Κορυδαλλός: Στις 19:00 θα πραγματοποιηθεί συγκέντρωση στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού

ΑΘΗΝΑ

άγαλμα Κολοκοτρώνη (Σταδίου)

Να επιτεθούμε στο σύστημα που γεννά την ταξική & έμφυλη βία- Εκδίκηση για τις νεκρές της Τάξης μας! Κάλεσμα για την 8η Μάρτη

Κάλεσμα στην πορεία της 8ης Μάρτη | Εκδίκηση για τις νεκρές της τάξης μας! Να τσακίσουμε την πατριαρχία, το κράτος & το κεφάλαιο. Να επιτεθούμε στο σύστημα που γεννά την ταξική & την έμφυλη βία. Για τις δικές μας εφόδους στον ουρανό!

-Συγκέντρωση 13.00 Σταδίου, πλ. Κολοκοτρώνη

-Πορεία με κατάληξη το υπ. Εργασίας

Από τη ‘Βιολάντα’ ως τη Χίο, από τον Κολωνό ως το ΑΤ Ομόνοιας, από την Παλαιστίνη ως το Σουδάν

Η 8Η ΜΑΡΤΗ είναι μέρα αγώνα για τη γυναικεία & την ταξική απελευθέρωση.

Η φετινή 8η Μάρτη, μέρα ταυτισμένη με τους γυναικείους εργατικούς αγώνες, δεν μπορεί παρά να σημαδεύεται από το καπιταλιστικό έγκλημα στο εργοστάσιο Βιολάντα στα Τρίκαλα. Δεν μπορεί παρά να είναι μέρα τιμής και κάλεσμα σε αγώνα για τις πέντε εργάτριες που κάηκαν ζωντανές, ενώ δούλευαν νυχτερινή βάρδια σε μια παγίδα θανάτου, σε έναν χώρο όπου δεν τηρούνταν τα στοιχειώδη μέτρα προστασίας. Σε μια επιχείρηση «πρότυπο» του εγχώριου επιχειρηματικού κόσμου, όπου εργατικά σωματεία καταγγέλλαν ανύπαρκτους ελέγχους, παρεμπόδιση του συνδικαλισμού και εξαντλητική νυχτερινή εργασία. Οι νεκρές εργάτριες της ‘Βιολάντα’, η Αγάπη Μπουνόβα, η Βασιλική Σκαμπαρδώνη, η Έλενα Κατσαρού, η Σταυρούλα Μπουκουβάλα, η Αναστασία Νασιού, ήταν ως επί τω πλείστων μανάδες που εργάζονταν νυχτερινή βάρδια για να εξασφαλίσουν την επιβίωση των παιδιών τους και την ίδια στιγμή, καλούνταν την ημέρα να επιτελούν την αόρατη στον καπιταλισμό και την πατριαρχία οικιακή και μητρική εργασία, χωρίς καμία ουσιαστική θεσμική αναγνώριση και προστασία.

Η ‘Βιολάντα’ συμπυκνώνει τη σύγχρονη καπιταλιστική δυστοπία για τις εργαζόμενες γυναίκες: εντατικοποίηση, ελαστικά ωράρια, καταπάτηση εργασιακών δικαιωμάτων, εργατικά «ατυχήματα», απολύσεις και εκβιασμοί απέναντι σε εγκύους και μητέρες, σεξουαλική παρενόχληση, εργοδοτική τρομοκρατία. Τα αντεργατικά νομοθετήματα των τελευταίων ετών αποτυπώνουν τη συστηματική υποτίμηση της γυναικείας εργασίας σε καιρούς καπιταλιστικής κρίσης, με την περαιτέρω αποδυνάμωση της προστασίας της εγκυμοσύνης, τη θεσμική ανοχή απέναντι στη σεξουαλική παρενόχληση στους χώρους δουλειάς, καθώς και την καθιέρωση της εξαντλητικής 13ωρης εργασίας.

Το έγκλημα στη «Βιολάντα» αποτελεί στιγμιότυπο μιας μακράς ιστορίας ταξικής βίας και εκμετάλλευσης και ταυτόχρονα οδυνηρή υπενθύμιση της αναγκαιότητας των γυναικείων εργατικών αγώνων. Από τις εργάτριες της κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη το 1857, που απέργησαν ενάντια στα εξαντλητικά ωράρια και τις άθλιες εργασιακές συνθήκες αντιμετωπίζοντας άγρια καταστολή, έως τις υφαντουργίνες στον Πειραιά το 1892 που αμφισβήτησαν έμπρακτα την εργοδοτική αυθαιρεσία και τις νεαρές μετανάστριες του Triangle το 1911 που κάηκαν ζωντανές πίσω από κλειδωμένες εξόδους, εκτυλίσσεται μια συνεχής ιστορία γυναικείας εργασίας, εκμετάλλευσης και αντίστασης.

Η 8η Μάρτη είναι, ταυτόχρονα, μέρα αγώνα απέναντι σε μια πατριαρχική βία που διαπερνά όλο το φάσμα των ζωών μας. Από τις γυναικοκτονίες και τους βιασμούς, ως τα κυκλώματα trafficking και τις σεξουαλικές παρενοχλήσεις, η επίθεση στα σώματα και στις ζωές των γυναικών διαπερνά όλο το φάσμα της καθημερινότητας. Το 2025-26, στην Ελλάδα καταγράφτηκαν τουλάχιστον δεκαεννέα γυναικοκτονίες, στη μεγάλη τους πλειονότητα από οικείους θύτες. Το κράτος και οι θεσμοί του εγγυόνται τη διαιώνιση και την αναπαραγωγή της βίας, με την αστυνομία να είναι σταθερά φορέας της, όπως φάνηκε και με την υπόθεση βιασμού κοπέλας στο ΑΤ από μπάτσους της ομάδας ΔΙΑΣ.

Η βία της πατριαρχίας στον καπιταλισμό, συστηματοποιείται μέσα από τα κυκλώματα trafficking. Μια δομημένη μορφή έμφυλης και ταξικής βίας, που αναπαράγεται μέσα από τη διαπλοκή οικονομικών συμφερόντων, κρατικών μηχανισμών και παρακρατικών δικτύων. Οι υποθέσεις του Κολωνού, της Ηλιούπολης και της «Αμαρυλλίς» έχουν αποκαλύψει τη θεσμική συγκάλυψη, δείχνοντας ότι το κράτος λειτουργεί ως εγγυητής της απρόσκοπτης δράσης των κυκλωμάτων. Δεν είναι υπερβολή να πούμε πως το φαινόμενο του trafficking αποτελεί κοινωνική μάστιγα, μετατρέποντας βίαια τα γυναικεία σώματα σε πεδία καπιταλιστικής κερδοφορίας. Η σύγκρουση με τα κυκλώματα είναι αναπόσπαστο μέρος της αντιπαράθεσης με το ίδιο το καθεστώς που τα παράγει, το κεφάλαιο, το (παρα)κράτος και τους θεσμούς που εξασφαλίζουν την αναπαραγωγή τους.

Την 8η Μάρτη αγωνιζόμαστε συλλογικά απέναντι στον φασισμό και τον μιλιταρισμό. Βγαίνουμε στο δρόμο, διαδηλώνουμε, αντιστεκόμαστε, αντιπαλεύουμε την ένταση της κρατικής καταστολής και την αστυνομική βία. Στεκόμαστε μαζί με τις γυναίκες που στοιβάζονται στα καμπς και τα κολαστήρια των φυλακών ως αποτέλεσμα των ταξικών πολιτικών και των ανισοτήτων που παράγουν. Στεκόμαστε στο πλευρό των αδερφών μας, μεταναστριών και προσφυγισσών, που διασχίζουν θάλασσες και φράχτες -πολλές από αυτές με τα παιδιά τους στην αγκαλιά- για να ξεφύγουν από τη φτώχεια, την εξαθλίωση και τους πολέμους, για να έρθουν αντιμέτωπες με τη θανατοπολιτική των δυτικών κρατών. Το ελληνικό κράτος, της ακροδεξιάς κυβέρνησης της ΝΔ και του φασίστα υπ. Μετανάστευσης Πλεύρη συνεχίζει πρόθυμα τη «φύλαξη» των συνόρων της ΕΕ μέσω της δολοφονικής πολιτικής των pushbacks, μετατρέποντας το Αιγαίο σε υγρό τάφο μεταναστ[ρι]ών. Όπως πρόσφατα στη Χίο, όπου το Λιμενικό, ως άλλο ICE, επιτέθηκε σφοδρά σε λέμβο με αποτέλεσμα 15 νεκρούς και νεκρές, δύο αποβολές εγκύων, πολλά βαριά τραυματισμένα παιδιά.

Η θανατοπολιτική των συνόρων και ο έλεγχος των γυναικείων σωμάτων αποτελούν δύο όψεις της ίδιας αυταρχικής και μιλιταριστικής στρατηγικής. Γι’ αυτό υπερασπιζόμαστε μαχητικά το αναφαίρετο δικαίωμά μας στην άμβλωση, που βάλλεται διαρκώς μέσα σε ένα περιβάλλον ακροδεξιάς και φασιστικής ανασύνταξης διεθνώς και εγχώρια. Μόλις πρόσφατα μάλιστα, δημοσιογραφικές έρευνες αποκάλυψαν πως στην Ελλάδα της «πολιτισμένης» Δύσης, τουλάχιστον 46 δημοσία νοσοκομεία αρνούνται στις γυναίκες την πρόσβαση σε δωρεάν και ασφαλή άμβλωση.

Σε αυτό το ευρύτερο παραπάνω πλαίσιο εντάσσεται η «εθελοντική» στράτευση των γυναικών, που παρουσιάζεται ως τεκμήριο ισότητας, ενώ στην πραγματικότητα διευρύνει τη στρατιωτική μηχανή και κανονικοποιεί τον μιλιταρισμό, στα πρότυπα του ισραηλινού γενοκτονικού κράτους. Πρόκειται για την ίδια εθνοκεντρική και μισαλλόδοξη στρατηγική που θέλει τα σώματά μας αναπαραγωγικές μηχανές του έθνους ή αναλώσιμα γρανάζια του στρατού, και που ταυτόχρονα στοχοποιεί ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα, επιχειρώντας να τα περιθωριοποιήσει, να τα φιμώσει και να τα εκθέσει στη βία.

Η 8η Μάρτη, τέλος, είναι διεθνιστική ημέρα αγώνα. Στεκόμαστε στο πλευρό των γυναικών στην ηρωική Παλαιστίνη, οι οποίες μέσα στη γενοκτονία και τη σιωνιστική κατοχή κρατούν όρθιες τις κοινότητές τους, οργανώνουν δίκτυα αλληλεγγύης, συμμετέχουν ενεργά στην Αντίσταση. Στέλνουμε σινιάλο αλληλεγγύης στις γυναίκες που αντιστέκονται ενάντια στους φασίστες του ICE στις ΗΠΑ, και σε όλες εκείνες ανά τον κόσμο που μάχονται για ζωή, ελευθερία, αξιοπρέπεια. Στεκόμαστε στο πλάι των γυναικών στο Σουδάν, στο Κονγκό και σε κάθε τόπο όπου οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις δολοφονούν, λεηλατούν γη, πόρους και ζωές (όπως η πρόσφατη σφαγή δεκάδων μαθητριών δημοτικού στο Ιράν από αμερικανο-ισραηλινή επίθεση). Εκεί όπου ο πόλεμος, η φτώχεια και ο εκτοπισμός αποτελούν όψεις της ίδιας παγκόσμιας καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

Εκδίκηση για τις νεκρές της τάξης μας!

Να τσακίσουμε την πατριαρχία, το κράτος & το κεφάλαιο

Να επιτεθούμε στο σύστημα που γεννά την ταξική & την έμφυλη βία

Για τις δικές μας εφόδους στον ουρανό!

ΒΙΟΛΑΝΤΑ- ΧΙΟΣ-ΤΕΜΠΗ-ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΙΡΗΝΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Ταξική Αντεπίθεση (Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστών)

Η 8η Μάρτη δεν είναι μέρα «γιορτής». Είναι η μέρα που οι γυναίκες θυμόμαστε πως τίποτα δεν μας χαρίστηκε και πως ό,τι κερδήθηκε, κερδήθηκε μέσα από τους αγώνες των εργατριών, από τις απεργίες, από τις εξεγέρσεις, από τις φωνές που αρνήθηκαν να σιωπήσουν. Από τις εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας του 1857 μέχρι τις γυναίκες που σήμερα παλεύουν σε επισφαλείς, κακοπληρωμένες και εξοντωτικές δουλειές, ο αγώνας συνεχίζεται γιατί η πατριαρχία και η ταξική εκμετάλλευση συνεχίζουν να ορίζουν τη ζωή και τα σώματα μας.

Φέτος, η 8η Μάρτη μας βρίσκει αντιμέτωπες με μια ωμή πραγματικότητα: σύμφωνα με πρόσφατο ρεπορτάζ, 46 δημόσια νοσοκομεία στην Ελλάδα αρνούνται να πραγματοποιήσουν αμβλώσεις, μετατρέποντας ένα θεμελιώδες δικαίωμα σε προνόμιο για λίγες. Ταυτόχρονα, βλέπουμε ξανά το δικαίωμα μας στις αμβλώσεις να μπαίνει στο στόχαστρο, με πρόταση για δημόσια διαβούλευση. Η άρνηση πρόσβασης σε νόμιμες και δωρεάν αμβλώσεις επιτίθεται ανοιχτά στις γυναίκες της εργατικής τάξης: όσες δεν έχουν να πληρώσουν ιδιωτική κλινική, όσες δεν έχουν «μέσον», όσες δεν μπορούν να διαλέξουν. Η ελεύθερη, ασφαλής και δωρεάν άμβλωση δεν είναι πολυτέλεια. Είναι όρος αξιοπρέπειας για όλες μας.

Την ίδια στιγμή, η άδεια περιόδου εξακολουθεί να απουσιάζει πλήρως από το εργατικό δίκαιο, λες και η έμμηνος ρύση είναι κάτι αόρατο ή ασήμαντο. Στον καπιταλισμό, οι γυναίκες καλούνται να ανταγωνιστούν τους άντρες συναδέλφους τους διαγράφοντας τη βιολογική τους πραγματικότητα, σαν προϋπόθεση για να θεωρηθούν ισάξιες και επαρκείς, την ώρα που το μισθολογικό χάσμα, οι επισφαλείς συνθήκες και η άνιση μεταχείριση συνεχίζουν να στοιχειώνουν την καθημερινότητά μας. Ο πόνος, η αιμορραγία και η εξάντληση αντιμετωπίζονται σαν ιδιωτική υπόθεση που πρέπει να κρυφτεί για να μη χαλάσει την εικόνα της «παραγωγικότητας». Η «παράλειψη» αυτή δεν είναι ουδέτερη αλλά κομμάτι του θεσμικού μισογυνισμού που βιώνουμε, αποτέλεσμα ενός εργασιακού πλαισίου που χτίστηκε πάνω σε ανδρικά σώματα και εξακολουθεί να θεωρεί ότι εμείς πρέπει απλώς να προσαρμοστούμε.

Γι’ αυτό οφείλουμε να το λέμε ξεκάθαρα, στον αγώνα για συλλογικές συμβάσεις δεν κάνουμε πίσω. Η άδεια περιόδου πρέπει να είναι από τα βασικά αιτήματα του οργανωμένου εργατικού κινήματος. Θέλουμε άδεια περιόδου με αυτοδήλωση, χωρίς χαρτιά γιατρών, χωρίς εξευτελιστικές και κοστοβόρες διαδικασίες, χωρίς το άγχος ότι πρέπει να «αποδείξουμε» τον πόνο και τη βιολογική πραγματικότητά μας.

Η 8η Μάρτη δεν είναι μια μέρα για αποστειρωμένες δηλώσεις και «φιέστες ισότητας» την ώρα που το βάρος της ανισότητας πέφτει καθημερινά στις πλάτες μας. Οι γυναίκες ξέρουμε τι σημαίνει καθημερινή βία: στην εργασία, στην οικογένεια, στις αίθουσες δικαστηρίου, στο δημόσιο σύστημα υγείας που μας θεωρεί δεύτερης κατηγορίας. Εξακολουθούμε να σηκώνουμε το βάρος της ανατροφής των παιδιών, της φροντίδας των ηλικιωμένων και των οικιακών εργασιών σχεδόν αποκλειστικά μόνες μας. Παράλληλα, ερχόμαστε αντιμέτωπες με σεξουαλικές παρενοχλήσεις, ενδοοικογενειακή βία και γυναικοκτονίες, που συνθέτουν ένα πλέγμα καταπίεσης και απειλής για τη ζωή και την αξιοπρέπειά μας. Όλα αυτά δείχνουν πως η πατριαρχία δεν είναι μια αφηρημένη ιδέα, αλλά καθημερινή εμπειρία που διατρέχει κάθε πλευρά της ζωής μας, μέσα και έξω από το σπίτι.

Δεν γιορτάζουμε. Διαδηλώνουμε. Διεκδικούμε.

• Αυξήσεις μισθών
• Ισότητα στην αμοιβή
• Δωρεάν προϊόντα περιόδου στους εργασιακούς χώρους
• Άδεια περιόδου
• Ελεύθερες, ασφαλείς και δωρεάν αμβλώσεις σε όλα τα δημόσια νοσοκομεία
• Επίδομα στήριξης στις εργαζόμενες μητέρες
• Αύξηση και καθολική εφαρμογή της άδειας εγκυμοσύνης
• Συλλογικές συμβάσεις εργασίας που θα προστατεύουν από τις διακρίσεις λόγω φύλου
• Δημόσιες και δωρεάν υπηρεσίες ψυχολογικής και νομικής στήριξης σε θύματα έμφυλης και ενδοοικογενειακής βίας

8 Μαρτίου, 13:30, Άγαλμα Κολοκοτρώνη

ΣΥΒΧΨΑ

8 Μάρτη 2026: Πόλεμος Παραγωγή Αναπαραγωγή, Ενάντια στην εργαλειοποίηση των σωμάτων μας

Άγαλμα Κολοκοτρώνη 13.00 // Συγκέντρωση & Πορεία

Η 8 Μάρτη είναι η Παγκόσμια μέρα γυναίκας. Για εμάς είναι μια μέρα αγώνα ενάντια σε πατριαρχία & καπιταλισμό. Ενάντια στην καταπίεση γυναικών, θηλυκότητων, ΛΟΑΤΚΙΑ+ ατόμων. Τα προηγούμενα χρόνια η 8 Μαρτη συνδέθηκε αποφασιστικά με τη “φεμινιστική απεργία από παραγωγή και αναπαραγωγή” που πήρε διεθνη χαρακτήρα.

Σήμερα, ο πόλεμος βρίσκεται παντού τριγύρω και στρέφονται σε αυτόν (γενοκτονία στην Παλαιστίνη, ReΑrm Europe, επέμβαση ΗΠΑ στη Βενεζουέλα κλπ), η εκμετάλλευση και οι διακρίσεις στη δουλειά, καθώς και οι σεξουαλικές παρενοχλήσεις και η βία στη δουλειά, στο σπίτι, στο δρόμο παροξυνονται. Η συζήτηση περί “ηθικότητας” των αμβλώσεων ανοίγει ξανά γυρνώντας μας χρόνια πίσω. Την ίδια στιγμή 5 εργάτριες πεθαίνουν σε ένα ακόμα κρατικό εργοδοτικό έγκλημα στο εργοστάσιο της Βιολαντα, 3 χρόνια μετά το έγκλημα των Τεμπων. Όλα αυτά εντάσσονται στο ίδιο πλαίσιο. Εμεις στεκόμαστε απέναντι σε όλα αυτά και παλεύουμε για ισότητα & ελευθερία!

Στις 8 Μάρτη 1857 οι εργάτριες στην κλωστοϋφαντουργία της Νέας Υόρκης πραγματοποίησαν μεγάλη απεργία, διαμαρτυρόμενες για τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας και τους χαμηλούς μισθούς, θέτοντας τα θεμέλια για τους μετέπειτα αγώνες. Η μέρα καθιερώθηκε ως μέρα αγώνα και επιχειρείται να μετατραπεί σε απλή μέρα “γιορτής”. Φέτος, λίγο καιρό μετά το έγκλημα με τις νεκρές εργάτριες στη Βιολαντα διαδηλώνουμε με κατεύθυνση προς τη Βουλή & το Υπουργείο Εργασίας για να δείξουμε ξεκάθαρα πως δεν ανεχόμαστε τέτοια κρατικά εργοδοτικά εγκλήματα.

Φεμινιστικές συλλογικότητες, σωματεία, φοιτητικοί σύλλογοι, εργατικές συλλογικότητες, συλλογικότητες γειτονιάς κ.α. όλα μαζί στο δρόμο.

Καμία μόνη. Κανένα λιγότερο

Sabbat-Burn the rich not the witch

8Η ΜΑΡΤΗ: ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ, ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ & ΑΓΩΝΑ

Η 8η Μάρτη είναι ημέρα αγώνα και ιστορικής μνήμης που συμπυκνώνει τις εξεγέρσεις και τις απεργίες γυναικών απέναντι στην κρατική, καπιταλιστική και πατριαρχική βαρβαρότητα. Οι ρίζες της βρίσκονται στις απεργίες των εργατριών του 19ου αιώνα, στις κινητοποιήσεις των κλωστοϋφαντουργών, και στην πυρκαγιά του Triangle Shirtwaist Factory το 1911, όταν 146 εργάτριες -κυρίως μετανάστριες- κάηκαν ζωντανές λόγω των ακατάλληλων συνθηκών εργασίας και της μαφιόζικης σύμπραξης των κρατικών και εργοδοτικών συμφερόντων, που προτίμησαν να αφήσουν τα θύματα να καούν ζωντανά από το να ρισκάρουν τα κέρδη τους. Οι εργοδότες είχαν κλειδώσει τις εξόδους του εργοστασίου προκειμένου να αποτρέψουν τις εργάτριες να απεργήσουν. Διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας, ίση αμοιβή και δικαιώματα, αυτές οι γυναίκες βρέθηκαν αντιμέτωπες με τη βίαιη καταστολή, αλλά και με τους ρόλους που τους είχαν επιβληθεί λόγω του φύλου τους. Η ίδια ιστορική εμπειρία επιβεβαιώνει ότι τα δικαιώματα δεν χαρίστηκαν, αλλά κατακτήθηκαν μέσα από συγκρούσεις και αγώνες που αμφισβήτησαν ταυτόχρονα την ταξική εκμετάλλευση, την έμφυλη καταπίεση και τις φυλετικές διακρίσεις.
Η 8η Μάρτη αποτελεί μια διαρκή υπενθύμιση πως ο αγώνας ενάντια στην πατριαρχία, το κράτος και τον καπιταλισμό, που διαμορφώνουν ένα σύστημα εκμετάλλευσης και καταπίεσης είναι ιδιαίτερα επίκαιρος σήμερα, που το σύστημα εξουσίας κινείται με ολοένα και μεγαλύτερη σφοδρότητα προς τον σύγχρονο ολοκληρωτισμό, εξαπολύοντας μια συντονισμένη επίθεση άνευ προηγουμένου προς την κοινωνική βάση, με στυγνή καταστολή και επίταση της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης, με σκοπό να επιβάλλει ένα πλέγμα σιωπής και υποταγής σε κάθε κοινωνικό πεδίο. Είναι μια μέρα που μας υπενθυμίζει πως η βία κατά των γυναικών, η έμφυλη καταπίεση και εκμετάλλευση αποτελούν βασικούς πυλώνες του εξουσιαστικού συστήματος που οφείλουμε να ανατρέψουμε.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η έμφυλη βία αποτελεί δομικό μηχανισμό καθυπόταξης των γυναικών και όχι μεμονωμένη κοινωνική παθογένεια: οι γυναικοκτονίες, οι βιασμοί, η ενδοοικογενειακή κακοποίηση, η σεξουαλική παρενόχληση στους χώρους εργασίας, στο δρόμο, στα σχολεία και τις σχολές συγκροτούν ένα συνεχές βίας που επιβάλλει φόβο και σιωπή, διασφαλίζοντας την πειθάρχηση. Οι υποθέσεις της 12χρονης από τον Κολωνό και της Ε. από την Ηλιούπολη, με το εφετείο της πρώτης να αναπαράγει την κακοποίηση και τη στοχοποίηση του θύματος και να οδηγεί την οικογένεια της 12χρονης σε ομηρία με τη μητέρα να επιστρέφει στη θέση της κατηγορούμενης ως κομμάτι της επιχείρησης των θεσμών να ξεπλύνουν το κύκλωμα μαστροπών και παιδοβιαστών, καταδεικνύουν ότι τα κυκλώματα trafficking δεν λειτουργούν στο περιθώριο, αλλά διαπλέκονται στενά με κρατικούς μηχανισμούς. Η δίκη για τον βιασμό της 19χρονης στο κολαστήριο του ΑΤ Ομόνοιας από αστυνομικούς της ομάδας ΔΙΑΣ, αποτυπώνει με τον πιο αποκρουστικό τρόπο πως η έμφυλη βία δεν συγκαλύπτεται απλώς αλλά ανακυκλώνεται μέσα στους κόλπους των κρατικών μηχανισμών και διαπράττεται από τους ίδιους τους φορείς τους. Μέσα σε αυτό το σύμπλεγμα θεσμικής συγκάλυψης, οι δικαστικές αίθουσες μετατρέπονται σε αρένες όπου τα θύματα στοχοποιούνται και λοιδορούνται με ξεκάθαρη στόχευση το ξέπλυμα των δραστών.
Παράλληλα, η έξαρση των περιστατικών ομοφοβικής και τρανσφοβικής βίας -από το οργανωμένο λιντσάρισμα δυο ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων στην πλατεία Αριστοτέλους στη Θεσσαλονίκη τον περασμένο Μάρτιο, μέχρι τις επιθέσεις από ομάδα νεαρών τραμπούκων στους κήπους του Ζαππείου, τα περιστατικά τρανσφοβικής βίας στο Περιστέρι, έως και την πρόσφατη τραμπούκικη επίθεση σε τρανς γυναίκα από το Πακιστάν στα Πατήσια – είναι ένα τραχύ σύμπτωμα ενός συστήματος που προωθεί τον κοινωνικό κανιβαλισμό και εκφασισμό, θέτοντας εξαρχής στο στόχαστρο όσους θεωρεί απόκληρους και ανεπιθύμητους σύμφωνα με την επιβεβλημένη από τα πάνω κοινωνική και ταξική ιεραρχία.

Στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς, οι γυναίκες έρχονται καθημερινά αντιμέτωπες με την εργοδοτική ασυδοσία, την εντατικοποίηση, την απαξίωση των εργασιακών κεκτημένων, τον κίνδυνο της απόλυσης ή σε πιέσεις για παραίτηση σε περίπτωση εγκυμοσύνης, τη μισθολογική ανισότητα και τις σεξουαλικές παρενοχλήσεις που αγνοούνται και θάβονται, την πλήρη απαξίωση των μέτρων ασφαλείας. Οι εργάτριες καλούνται να πληρώσουν ακόμα και με το αίμα τους την καπιταλιστική κερδοφορία, όπως ανέδειξε με τον πιο τραγικό τρόπο η δολοφονία των πέντε εργάτριων στο εργοστάσιο «Βιολάντα» στα Τρίκαλα που έχασαν τη ζωή τους μέσα στη φονική έκρηξη κατά τη διάρκεια της νυχτερινής βάρδιας.
Το κράτος επιστρατεύει τους κατασταλτικούς του μηχανισμούς προκειμένου να επιβάλλει την ιεραρχική, ταξική και πατριαρχική τάξη πραγμάτων. Οι άγριες επιθέσεις των ΜΑΤ στο δρόμο, οι προσαγωγές και η κατασταλτική μανία απέναντι στις διαδηλώσεις ενάντια στις γυναικοκτονίες, την έμφυλη βία και τα κυκλώματα trafficking, η σεξιστική μεταχείριση των καθάρματων της ΕΛΑΣ σε φοιτήτριες, αγωνιζόμενες και αναρχικές επιβεβαιώνουν ότι ο δρόμος αντιμετωπίζεται ως πεδίο εχθρικό όταν καταλαμβάνεται από γυναίκες που αρνούνται να υπακούσουν στις επιταγές της εξουσίας που της θέλει σιωπηλές και υποταγμένες. Γιατί η έμφυλη βία της αστυνομίας είναι συστημική βία και έχει ως σκοπό -πέρα από την ικανοποίηση των αποκτηνωμένων καθαρμάτων με στολή- να καθυποτάξει, να εξευτελίσει και να επιβάλλει την εμπέδωση της κυριαρχίας ενός ολόκληρου συστήματος, του κράτους, του καπιταλισμού και της πατριαρχίας.

Τώρα που οι σειρήνες του πολέμου ηχούν ξανά, τώρα που ο αυταρχισμός και η αντεπανάσταση επιστρατεύεται για να καταπνίξει τους λαούς που εξεγείρονται απέναντι στην προοπτική του θανάτου, οι γυναίκες των πληβειακών στρωμάτων σε κάθε σημείο του πλανήτη βρίσκονται αντιμέτωπες πέρα από τον κίνδυνο του θανάτου, του εκτοπισμού, της πείνας και των ασθενειών, με την καθημερινή απειλή της έμφυλης βίας, των σεξουαλικών βασανιστηρίων και των εκτελέσεων, ως εργαλεία κατάκτησης και καθυπόταξης. Στην Λωρίδα της Γάζας και σε όλη την Παλαιστίνη, η γενοκτονική πολιτική του κράτους του Ισραήλ συνοδεύεται από εκτοπισμούς και καταγγελίες για σεξουαλική βία, με τις Παλαιστίνιες να βιώνουν τη βία του πολέμου και της γενοκτονίας και μέσα από την έμφυλη στοχοποίηση και κακοποίησή τους. Στο Ιράν, όπου, από τη δολοφονία της Μαχσά Αμινί έως σήμερα, οι γυναίκες συνεχίζουν να εξεγείρονται για ζωή και ελευθερία, απέναντι τόσο στο ισλαμιστικό καθεστώς όσο και στην εφιαλτική προοπτική της επανεγκαθίδρυσης της εξουσίας του Σάχη, βρίσκονται τώρα αντιμέτωπες με την εξόντωσή τους από τους βομβαρδισμούς ΗΠΑ και Ισραήλ που έχει ήδη οδηγήσει στο θάνατο εκατοντάδες ανθρώπους μεταξύ των οποίων και 108 νεαρά κορίτσια έπειτα από επίθεση σε σχολείο. Στη Ροζάβα, οι Κούρδισσες υπερασπίζονται την αυτονομία τους απέναντι στις επιθέσεις του Τουρκία, επιμένοντας στο πρόταγμα της οργάνωσης σε ομοσπονδιακό επίπεδο, που θέτει ως κεντρικό άξονα τη χειραφέτηση των γυναικών. Στο Σουδάν, όπου οι βιασμοί, οι κακοποιήσεις και η αναγκαστική δουλεία γυναικών και νεαρών κοριτσιών έχουν μετατραπεί σε εργαλείο διάλυσης των κοινωνικών αντιστάσεων εν μέσω της σύγκρουσης των αντίπαλων εξουσιαστικών φατριών. Στο Μεξικό, οι εξεγερμένες Ζαπατίστας συνεχίζουν να αντιστέκονται και να οικοδομούν τις αυτόνομες κοινότητες τους παρά τον κλοιό των επιθέσεων από στρατιωτικές και παραστρατιωτικές δυνάμεις, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες η αντίσταση απέναντι στον ICE και στις πολιτικές εγκλεισμού μεταναστριών συνεχίζεται!
Και για εκείνες τις πρόσφυγες και μετανάστριες που επέζησαν από τον πόλεμο, την πείνα και την οικονομική εξαθλίωση και επιδιώξουν να αναζητήσουν ένα καλύτερο μέλλον, τις περιμένει η αντιμεταναστευτική θανατοπολιτική της Ευρώπης Φρούριο, οι πνιγμοί στα θαλάσσια σύνορα, οι επαναπροωθήσεις, η κράτηση σε άθλιες συνθήκες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι βιασμοί και η σεξουαλική κακοποίηση και εκμετάλλευση από τα σώματα ασφαλείας. Γιατί για το ελληνικό κράτος και τους υπερεθνικούς θεσμούς, οι πρόσφυγες και οι μετανάστριες είναι αναλώσιμες, είναι ζωές που δεν αξίζουν να βιωθούν. Αυτό κατέδειξε το έγκλημα στην Πύλο, αυτό κατέδειξε η βύθιση πλοιαρίου στη Χίο από σκάφος του λιμενικού που οδήγησε στον θάνατο 15 ανθρώπους και προκάλεσε τον σοβαρό τραυματισμό άλλων 24, μεταξύ των οποίων γυναίκες και παιδιά.
Απέναντι στο δυσοίωνο μέλλον που μας επιφυλάσσουν οι εξουσιαστές αυτού του κόσμου, δεν θα μείνουμε σιωπηλές γιατί δε μας ενώνει μόνο η μνήμη των αγώνων, αλλά και η εμπειρία της αντίστασης• η επίγνωση ότι κάθε τι που μας δόθηκε, κερδήθηκε μέσα από τους αγώνες. Γνωρίζουμε καλά πως ο,τι σήμερα θεωρείται “κεκτημένο δικαίωμα” υπήρξε κάποτε απειλή για την τάξη τους και πως καμία εξουσία δεν είναι παντοδύναμη όταν οι καταπιεσμένοι οργανώνονται και αντιστέκονται! Είμαστε πολλές και ερχόμαστε από κάθε γωνιά της γης, η μια δίπλα στην άλλη, παίρνοντας θέση μάχης απέναντι σε ένα σύστημα που παράγει και προωθεί την έμφυλη βία, που κακοποιεί, δολοφονεί, ξεπλένει (παιδο)βιαστές, γυναικοκτόνους και μαφιόζους και συνεργάζεται με κυκλώματα trafficking, εκμεταλλεύεται ο,τι εμείς παράγουμε, ελέγχει τα σώματά μας, πριμοδοτεί τον σκοταδισμό, φτωχοποιεί και εξαθλιώνει, επιτίθεται σε lgbtqi+ άτομα, μας καταδικάζει στην αμάθεια και τη σιωπή, οξύνει τις πολεμικές συγκρούσεις, φυλακίζει ξεριζωμένες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, βασανίζει και καταστέλλει όσες και όσους στέκονται ανάχωμα στην κρατική, καπιταλιστική και πατριαρχική βαρβαρότητα. Αυτή η 8η Μάρτη, και κάθε μέρα, δεν είναι απλώς μια μέρα μνήμης για τις γυναίκες που αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν, είναι μια κραυγή για όλες τις γυναίκες που αγωνίζονται ακόμα, για όλες όσες δε σιωπούν και στοχοποιούνται, αλλά είναι και μια υπόσχεση πως ο αγώνας δεν θα σταματήσει μέχρι να γκρεμίσουμε το κράτος, την πατριαρχία και τον καπιταλισμό, μέχρι να κερδίσουμε την ελευθερία μας.

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ – ΕΡΓΑΤΡΙΕΣ – ΤΗΣ ΓΗΣ ΟΙ ΚΟΛΑΣΜΕΝΕΣ
ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΕΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ – ΓΙΑ ΤΗ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ & ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

8 Μάρτη – Διαδηλώσεις
Αθήνα: Πλατεία Κολοκοτρώνη (Σταδίου), 13:00

| Θεσσαλονίκη: Καμάρα, 12.00

Ομάδα ενάντια στην πατριαρχία | Αναρχική Πολιτική Οργάνωση – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων

Σας καλούμε την Παρασκευή 6/3 στις 15.00 όλες, όλα και όλους στον χώρο έξω από την βιβλιοθήκη του Γρυπάρειου! Ελάτε να μοιραστούμε τα έμφυλα βιώματά μας, τις ποικίλες εμπειρίες μας μεγαλωμένα καθώς είμαστε σε μια πατριαρχική κοινωνία, να συζητήσουμε για τις σιωπές μας ή τις ανησυχίες μας, να αυτομορφωθούμε φεμινιστικά και να ενδυναμωθούμε συλλογικά. Και επειδή η πατριαρχία εξακολουθεί να είναι καθεστώς και επομένως η αντίσταση μονόδρομος, καλούμε στο αγωνιστικό αντάμωμα της 8ης Μάρτη. Γιατί η μνήμη των απεργών διαδηλωτριών στις 8 Μάρτη του 1857 μας εμπνέει στο σήμερα και μας ωθεί, όπως έκαναν αυτές, έτσι κι εμείς, να βγούμε στον δρόμο. Να αρθρώσουμε όλες μαζί φωνή και να ορθώσουμε όλα μαζί ανάστημα! Κόντρα στα πλυντήρια των αρδ, ενάντια στα απολογητικά κυρίαρχα αφηγήματα και σε όσους μισογύνηδες και ομοτρανσφοβικούς τα αναπαράγουν, εμείς δε φιμωνόμαστε, ξέρουμε πολύ καλά την βία αυτού του συστήματος, την έχουμε άλλωστε νιώσει στο πετσί μας, είναι η αλήθεια μας. Η αλήθεια όλων εμάς που σφίγγουμε τα κλειδιά στην παλάμη για να γυρίσουμε το βράδυ στο σπίτι, όλων εμάς που μπορεί ταυτόχρονα να φοβόμαστε να κρατήσουμε χέρια στο μετρό μπροστά σε κακόβουλους άλλους, όλων εμάς που δεν αντέχουμε άλλο τα γλοιώδη βλέμματα καθηγητών και αφεντικών, όλων εμάς που μπορεί να μην ταιριάζουμε σε όσα η ματσίλα τους υπαγορεύει, όλων εμάς που μπορεί να μην είμαστε αρκετά αδύνατες ή να είμαστε πολύ κοκαλιάρες ή να έχουμε φουσκωμένες κοιλιές δίχως πρόσβαση σε ασφαλείς αμβλώσεις, όλων εμάς που το σώμα με το οποίο γεννηθήκαμε ποτέ δε μας χώρεσε, όλων εμάς που μπορεί να αναγκαστήκαμε να μεγαλώσουμε λίγο απότομα. Η αλήθεια των νεκρών εργατριών στην Βιολάντα, των δολοφονημένων μεταναστριών στην Χίο, όσων έχουν απαχθεί και βιαστεί στο ατ Ομόνοιας, των κακοποιημένων παιδιών και των δολοφονημένων από γυναικοκτόνους στον Κολωνό και σε κάθε γωνιά της γης. Η αλήθεια των ακρωτηριασμένων επιζωσών ομαδικών βιασμών στο Κονγκό και των φυλακισμένων και βασανισμένων Παλαιστινίων στα κελιά του Ισραήλ. Η αλήθεια της καταπίεσής μας μάς φέρνει κοντά και όσο σκληρό κι αν είναι το γεγονός της τόσο μοναδική είναι η αλληλεγγύη που τρέφουμε. Στον κόσμο αυτό το μόνο που έχουμε είναι η μία το άλλο, μαζί όμως, πλάι ο ένας στην άλλη, μπορούμε να στήσουμε αναχώματα και να υψώσουμε οδοφράγματα. Να απενοχοποιηθούμε και να οικειοποιηθούμε τον θυμό μας, να κάνουμε κάθε θυμωμένο «δικαιωματιστή» άντρα να νιώσει ένοχος. Να κοινωνικοποιήσουμε την γλώσσα της φροντίδας και της ενσυναίσθησης, να αυτοαμυνθούμε και να κάνουμε τον φόβο να αλλάξει μεριά!

ΕΙΜΑΣΤΕ ΦΟΙΤΗΤΡΙΕΣ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΕΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ

Η ΟΡΓΗ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΚΥΚΛΟΥΣ ΚΑΙ ΣΑΣ ΠΕΡΙΚΥΚΛΩΝΕΙ, ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ, ΣΤΗΝ ΣΧΟΛΗ ΠΟΤΕ ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ

*Το καφενείο θα λάβει χώρα στον χώρο έξω από την βιβλιοθήκη του Γρυπάρειου. Πρόκειται για έναν χώρο «άχαρο» και σκοτεινό, αφιλόξενο, τον μοναδικό ωστόσο δυνάμει κοινωνικό χώρο της σχολής. Το κτιριακό είναι ένα ζήτημα που μας έχει απασχολήσει όλα μας, πώς άλλωστε να μην την στιγμή που κάθε μέρα πρέπει να διακτινιζόμαστε σε τρία διαφορετικά κτίρια σε τρεις διαφορετικές τοποθεσίες, κτίρια εντελώς αποστειρωμένα με αίθουσες που θυμίζουν νοσοκομειακούς θαλάμους. Οι διαδρομές που διανύουμε στο εντωμεταξύ δεν επιτρέπουν ιδιαίτερα στα μονοπάτια μας να διασταυρωθούν, να συναντηθούν. Είναι μάλλον ειρωνικό το ότι ενώ η «επικοινωνία» αποτελεί ξεχωριστό ενδιαφέρον μας στην πραγματικότητα λιγοστές είναι οι στιγμές που μπορούμε να επικοινωνούμε ουσιαστικά. Στο πλαίσιο αυτό θέλουμε να οικειοποιηθούμε αυτόν τον χώρο με κάθε μέσο που μπορούμε και σας παροτρύνουμε να συμμετέχετε στο εγχείρημα αυτό! Φέρτε παλέτες, καρέκλες, αφίσες, λαμπάκια, σεμεδάκια, ό,τι πιστεύετε ότι απαντά στις πρακτικές ανάγκες, ό,τι πιστεύετε ότι θα ζεστάνει και ομορφύνει τον χώρο!

Ελευθεριακό Σχήμα ΝΟΠΕ

Η 8η Μάρτη, παγκόσμια ημέρα της γυναίκας, είναι ημέρα μνήμης, αντίστασης και αγώνα απέναντι σε κράτος, κεφάλαιο και πατριαρχία. Η θέσπιση της, οφείλεται στις διεκδικήσεις και τις θυσίες των αγωνιστριών του φεμινιστικού και εργατικού κινήματος του 19ου και 20ου αιώνα, οι οποίες έδωσαν αγώνες για την απόκτηση ίσων δικαιωμάτων, όπως αυτό της ψήφου, αλλά παράλληλα και αγώνες με ταξικό πρόσημο, για καλύτερες συνθήκες εργασίας, με μαζικές απεργίες και διαμαρτυρίες. Η ιστορία της 8ης Μάρτη, φανερώνει τη στενή σύνδεση μεταξύ των αγώνων για ισότητα στο κοινωνικό και στο ταξικό πεδίο και μας δείχνει ότι η απελευθέρωση των γυναικών, όπως και καμίας άλλης κοινωνικής ομάδας, δεν μπορεί να επέλθει όσο υπάρχει κράτος και καπιταλισμός. Σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς της εξουσίας, τα αιτήματα της 8ης Μάρτη παραμένουν εξαιρετικά επίκαιρα, καθώς οι ίδιοι εξουσιαστικοί θεσμοί ενάντια στους οποίους εξεγείρονταν οι γυναίκες του 19ου αιώνα, συνεχίζουν να καταπιέζουν και να καταπνίγουν την κοινωνική βάση μέχρι σήμερα.
Κάθε μέρα, μας γίνεται όλο και πιο κατανοητό ότι η πατριαρχία είναι ένα πρόβλημα βαθιά ριζωμένο στην κοινωνίας μας, τόσο στους δρόμους όσο και στις μεγάλες αίθουσες της αστικής δικαιοσύνης που συγκαλύπτουν εγκλήματα εμφυλης βίας.
Από τα “πειράγματα” στον δρόμο, που δεν είναι τίποτα άλλο από χυδαία σεξιστικά σχόλια, μέχρι την φράση “το περιπολικό δεν είναι ταξί” που έδωσαν οι μπάτσοι στην 28χρονη Κυριακή Γρίβα λίγο πριν δολοφονηθεί έξω από το ΑΤ Αγίων Αναργύρων, τον ομαδικό βιασμό της 19χρονης στο ΑΤ ομόνοιας, την υπόθεση trafficking της 12χρονης στο Κολωνό, μέχρι και την πρόσφατη εργατική φρίκη των πέντε νεκρών εργατριών στο εργοστάσιο Βιολάντα η πατριαρχία βιάζει και σκοτώνει τόσο σε κοινωνικό όσο και σε ταξικό επίπεδο. Η στάση του ελληνικού κράτους μέσω της αστικής δικαιοσύνης αποδεικνύει την ύπουλη νομιμοποίηση αυτής της κουλτούρας, αφού τέτοιες υποθέσεις όταν μεταφερθούν στα δικαστήρια θα μπουν σε δαιδαλώδης διαδικασίες αναβολής , χωρίς να υπάρξει κάποιο θετικό αποτέλεσμα για τα θύματα των υποθέσεων. Επιπλέον, γυναίκες καθημερινά βιώνουν καταπίεση και ταπείνωση, σε ότι αφορα την παροχή ιατρικής περίθαλψης. Οι εκτρώσεις για παράδειγμα, ενώ αποτελούν νομικά κατοχειρωμένο δικαίωμα μέχρι την 12η εβδομάδα, πολλές φορές γιατροί στο δημόσιο αρνούνται να τις παρέχουν λόγω “ηθικών” φραγμών, αφαιρώντας έτσι απο τις γυναίκες τη δυνατότητα να αποφασίσουν για το ίδιο τους το σώμα και αναγκάζοντάς τες να διαθέσουν υπέρογκα ποσά χρημάτων σε ιδιώτες. Επίσης, πολλές φορές, ένα άτομο που επιθυμεί να κάνει έκτρωση υποβαλλεται σε σειρά αδιάκριτων και ταπεινωτικών ερωτήσεων σε μορφή ανάκρισης, ενώ ντροπιάζεται για αυτή της την επιλογή. Γενικότερα, δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις, που οι γιατροί υποβιβάζουν και υποτιμούν τις γυναίκες, αντιμετωπίζοντας τες σαν κατώτερες και ξεπερνώντας τα όριά τους, εκμεταλλευόμενοι το κοινωνικό τους στάτους και τη σεξιστική κουλτούρα που κανονικοποιεί τέτοιες συμπεριφορές. Υπάρχουν επίσης σημαντικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι δότριες ωαρίων και οι παρένθετες μητέρες, αποτέλεσμα μιας πατριαρχικής, καπιταλιστικής νοοτροπίας, η οποία βλέπει το γυναικείο σώμα σαν αναπαραγωγική μηχανή και επιδιώκει να το εργαλιοποιήσει, ασκώντας πιέσεις στις γυναίκες ή ακόμα και με κυκλώματα trafficking, με πρόσφατο παράδειγμα αυτό στα Χανιά, όπου δεκάδες γυναίκες χρησιμοποιούνταν ως “φορείς γέννησης”. Πέρα απο όλα αυτά, συχνά αντιμετωπίζουν διακρίσεις στην εύρεση εργασίας, λόγω πιθανής εγκυμοσύνης, ενώ υπάρχουν περιπτώσεις που δεν λαμβάνουν επαρκείς άδειες εγκυμοσύνης ή ακόμα και απολύονται.
Ευρύτερα στον δυτικό κόσμο, με την άνοδο της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας, κράτος και κεφάλαιο επιδιώκουν την αφομοίωση και την εργαλειοποίηση του φεμινισμού, ενώ βέβαια, τα ίδια αυτά συστήματα είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την πατριαρχική τάξη πραγμάτων και φροντίζουν να την αναπαράγουν. Ο νεοφιλελευθερισμός, παρουσιάζει το εξεγερσιακό και ριζοσπαστικό φεμινιστικό κίνημα σαν ένα φιλειρηνικό κίνημα, που δεν θέτει ως στόχο την κοινωνική και ταξική χειραφέτηση αλλά την προσάρτηση μιας μειοψηφίας των γυναικών στην οικονομική ελίτ και την προώθηση του αστικού δικαιωματισμού. Ενώ προβάλλουν μια βιτρίνα ισότητας και προοδευτισμού, η καταπίεση των γυναικών, στην πραγματικότητα, δεν σταματά αλλά συνεχίζει να υφίσταται με πολλές και διάφορες μορφές, με τρόπους άλλοτε προφανείς και άμεσους και άλλοτε πιο έμμεσους, όπως είναι τα έμφυλα πρότυπα συμπεριφοράς, που υποβαθμίζουν και υποτάσσουν τις γυναίκες στην βούληση των ανδρών.
Σε παγκόσμιο επίπεδο, τόσο στον δυτικό όσο και στον ανατολικό πολιτισμό, η πατριαρχία παραμένει βασικός μοχλός του συστήματος κυριαρχίας. Από την απαγόρευση των εκτρώσεων στις ΗΠΑ μέχρι και τις αιματηρές εξεγέρσεις των γυναικών στο Ιράν, αποδεικνύεται ότι η πατριαρχία δεν έχει καταστραφεί, όπως θέλει να λέει το κράτος και η εξουσία, αλλά, αντίθετα, βρίσκει διόδους θεσμοθέτησης και νομιμοποιησης στην νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική πραγματικότητα.
Για εμάς η απάντηση δίνεται πάντα στον δρόμο από τον κόσμο που αντιστέκεται για ζωή και αξιοπρέπεια και τα προτάγματα μας βρίσκονται στις σύγχρονες επαναστατημένες κοινωνίες. Από το σύνθημα ” Jin , Jiyan , Azadî ” (γυναίκα, ζωή, ελευθερία) στο οποίο βασίστηκε η επανάσταση της Ροζάβα, μέχρι την φράση της διοικήτριας Ραμόνας “Ποτέ ξανά ένα Μεξικό χωρίς εμάς. Ποτέ ξανά μια επανάσταση χωρίς εμάς” και την θεσμοθέτηση του επαναστατικού νόμου των γυναικών στις εξεγερμένες κοινότητες των Ζαπατίστας, η μάχη ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο είναι ανούσια εάν δεν αντιμάχεται πρακτικά και υλικά την πατριαρχία.
Απέναντι στον νεοφιλελεύθερο “φεμινισμό” προτάσσουμε την κοινωνική και ταξική χειραφέτηση με αδιαμεσολάβητο και οργανωμένο αγώνα στην βάση.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ
Διαδήλωση: 8 Μαρτίου, Πλατεία Κολοκοτρώνη (Σταδίου), 13:00
Πρωτοβουλία Αναρχικών Φοιτητών/-τριών Αθήνας

Αθήνα: 12:30, πλ. Κολοκοτρώνη

Θεσσαλονίκη: 12:00, άγαλμα Βενιζέλου

Ενάντια στη σφαγή των ΗΠΑ-Ισραήλ

Με αγώνες να σταματήσουμε τη βαρβαρότητα

Η 8η Μάρτη δεν είναι μια ουδέτερη «παγκόσμια ημέρα». Είναι δεμένη με τους αγώνες των εργαζόμενων γυναικών και με την ιστορία του εργατικού κινήματος. Όσο κι αν η αστική τάξη προσπαθεί να την μετατρέψει σε ακίνδυνη «γιορτή» με λουλούδια και ευχές, η ουσία της παραμένει βαθιά πολιτική και ταξική. Υπενθυμίζει ότι τα δικαιώματα των γυναικών δε χαρίστηκαν ποτέ, αλλά κατακτήθηκαν μέσα από σκληρούς αγώνες. Δεν είναι «ατομική υπόθεση και επιλογή», όπως διατυμπανίζουν διάφοροι αστοί δικαιωματιστές. Είναι ένα βασικό τμήμα των κοινωνικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, μια θεμελιώδης κατάκτηση του παγκόσμιου εργατικού κινήματος.

Στη σημερινή ζοφερή πραγματικότητα, μέσα στη βαθιά δομική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, οι γυναίκες της εργατικής τάξης συνεχίζουν να πληρώνουν βαρύ τίμημα. Φτώχεια, ανεργία, εντατικοποίηση της εργασίας πλήττουν ιδιαίτερα τις γυναίκες, που συχνά σηκώνουν και το μεγαλύτερο βάρος της φροντίδας της οικογένειας και της καθημερινής επιβίωσης. Εργάτριες θυσιάζονται στον βωμό του κέρδους, σε «ατυχήματα»-δολοφονίες, όπως οι 5 νεκρές εργάτριες στη Βιολάντα.

Η επέκταση του πολέμου τσακίζει τα δικαιώματα των γυναικών (όπως γίνεται με όλες τις δημοκρατικές ελευθερίες σε πολεμικές περιόδους), αλλά και τις πνίγει στο αίμα, τις κάνει άμεσος στόχο των αρρωστημένων επιθέσεων ΗΠΑ-Ισραήλ. Οι μανάδες της Γάζας που σκοτώνονται κατά χιλιάδες μαζί με τα παιδιά τους, τα 200 κορίτσια που δολοφονήθηκαν από τους πυραύλους των Αμερικάνων ιμπεριαλιστών σε ιρανικό σχολείο… εξοργίζουν και δείχνουν το σιχαμένο πρόσωπο των κατά τα άλλα «υπερασπιστών των δικαιωμάτων των γυναικών στο Ιράν»(!): οι Δυτικοί ιμπεριαλιστές είναι στην πραγματικότητα οι χειρότεροι εχθροί των δικαιωμάτων της γυναίκας. Όταν χώρες και λαοί σκοτώνονται και ληστεύονται για τα συμφέροντα ΗΠΑ-Σιωνιστών χωρίς κανένα πρόσχημα, πως γίνεται να μην αφορά το γυναικείο κίνημα ο αντιπολεμικός αγώνας;

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι από τους πιο μεγάλους υποκριτές όσον αφορά στα δικαιώματα της γυναίκας. Καταδικάζουν τους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα στην ακρίβεια, στους χαμηλούς μισθούς, στη λεηλασία του δημόσιου πλούτου από τις ιδιωτικοποιήσεις, διαλύοντας τις ζωές και των εργαζόμενων γυναικών. Από την άλλη, αρέσκονται να προωθούν πολιτικές δήθεν «ενάντια στις διακρίσεις» και «συμπεριληπτικές», απομονώνοντας τα δικαιώματα των γυναικών από την κοινωνική και ταξική βάση τους, καλλιεργώντας τον αστικό ατομικό δικαιωματισμό. Ενώ η στήριξη που δίνει σε Σιωνιστές-ΗΠΑ στον πόλεμο στο Ιράν φέρνει σε άμεσο κίνδυνο όλο τον ελληνικό λαό.

Γυναίκες και άντρες, εργαζόμενες και εργαζόμενοι, νέες και νέοι, οφείλουμε να απαντήσουμε με ενωτικούς και ανυποχώρητους αγώνες. Το γυναικείο κίνημα θα είναι νικηφόρο μόνο αν ενωθεί με το εργατικό κίνημα, αν πρωτοστατήσει και συμμετέχει σε αντιπολεμικούς και αντι-ιμπεριαλιστικούς αγώνες. Που θα στοχεύουν στη ρίζα του προβλήματος δηλαδή το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα, που γεννά πόλεμο, φτώχεια, εκμετάλλευση και εξαθλίωση. Είναι κομβικό να ενισχυθεί η ισότιμη και ενεργή συμμετοχή των γυναικών στις οργανώσεις και στους αγώνες του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Όλες/οι μαζί να παλέψουμε για την κατάργηση κάθε μορφής εκμετάλλευσης, για έναν κόσμο Σοσιαλιστικό.

Eνάντια στον Ιμπεριαλιστικό Πόλεμο – Να ηττηθούν ΗΠΑ-Ισραήλ, να νικήσει το Ιράν! – Γυναίκες και άντρες να χτίσουμε μαζικό αντιπολεμικό κίνημα

Ίσα δικαιώματα στην εργασία και στη ζωή – Δημόσιες Κοινωνικές Υπηρεσίες και Δομές για όλους/ες

Ενάντια στον νεοφιλελεύθερο αστικό δικαιωματισμό – Υπεράσπιση των δικαιωμάτων γυναικών και παιδιών

Ο.Κ.Δ.Ε.

Πλατεία Κλαυθμώνος

Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΒΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΣΚΟΤΩΝΕΙ, ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ, ΣΤΗ ΣΧΟΛΗ, ΠΟΤΕ ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ!

8η Μαρτίου: η κατ’ επίφαση Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, θεσμοθετημένη από τον ΟΗΕ. Μια ημέρα που παρουσιάζεται ως «εορταστικός» φόρος τιμής στους ιστορικούς αγώνες του φεμινιστικού κινήματος, μνημονεύοντας τα εργασιακά και κοινωνικά κεκτημένα αυτών ανά τα χρόνια, ενώ στην πραγματικότητα αποσιωπεί το γεγονός ότι αυτά δεν υπήρξαν ποτέ γενναιόδωρες παραχωρήσεις “ελευθεριών” από το κράτος, εκείνων που το ίδιο μας στερεί εξ αρχής ανακυκλώνοντας και συγκαλύπτοντας την πατριαρχική βία, πίσω από συμβολικές δράσεις. Πρόκειται για άλλη μία περίπτωση, όπου οι ίδιοι οι μηχανισμοί που συντηρούν τις διακρίσεις, αυτοανακηρύσσονται εγγυητές της ισότητας.

Τις πραγματικές μας ελευθερίες μόνο μέσα από τον αντιπατριαρχικό και ευρύτερα αντιεξουσιαστικό κοινωνικό ταξικό αγώνα θα τις διεκδικήσουμε. Τι εννοούμε με τον “αντιπατριαρχικό αγώνα”, όμως; Είναι η ισοκατανομή της εξουσίας και του κεφαλάιου στις σχέσεις των δυο φύλων? Ή η ριζική καταστροφή αυτών των δύο; Τα ίσα αστικά δικαιώματα; Ή συνεχής προσπάθεια για την αυτοδιεύθυνση των ζωών μας; Είναι μια διεργασία για την αποδόμηση των πατριαρχικών μας καταλοίπων, των πατριαρχικών ιδεών και αξιών που έχουν ριζώσει χρόνια στις συνειδήσεις μας; Αλλά ακόμα και αν καταστρέψουμε το κράτος, αρκεί αυτό για την κατάρρευση του εν λόγω συστήματος ιδεών και αξιών;

Η 8η Μάρτη στην πραγματικότητα αποτελεί μια ακόμη αφορμή για όλα μας, να κατέβουμε στους δρόμους και να συνεχίσουμε να παλεύουμε ενάντια σε όλες τις μορφές καπιταλιστικής και πατριαρχικής βίας. Δεν θα ανεχτούμε οι καθημερινές καταπιέσεις που δεχόμαστε όλα μας, θηλυκότητες και μη, να απαξιωθούν και να χλευαστούν, ούτε να σπρωχτούν κάτω από το χαλί του υποκριτικού «εορταστικού» καπιταλιστικού κλίματος εξύμνησης του γυναικείου φύλου. Το σύστημα που αναπαράγεται από κράτος και κεφαλαίο θέλει να προωθήσει την γυναικεία χειραφέτηση ως ένα θέμα οικονομικής ανέλιξης και ισότητας μεταξύ των «δύο» φύλων, περιθωριοποιόντας παράλληλα και όσα άτομα δεν ταυτίζονται με αυτά, προσηλωμένο στις έμφυλες νόρμες. Το σύστημα αυτό έχει βαφτίσει αυτήν την νέα καπιταλιστική τάση ως «νεοφιλελεύθερο» φεμινισμό, στην προσπάθεια του να απομονώσει τα έμφυλα ζητήματα από τα υπόλοιπα κοινωνικά και ταξικά προβλήματα αποδυναμώνοντας έτσι τους συλλογικούς μας αγώνες. Εμείς γνωρίζουμε, ότι όπου υπάρχει οποιαδήποτε μορφή εξουσίας ταξική, οικονομική και έμφυλη δεν μπορεί να υφίσταται φεμινισμός.

Στο πλαίσιο, λοιπόν, του νεοφιλελεύθερου φεμινισμού ποτέ δεν θα μπορέσουμε να είμαστε όλα πραγματικά ελεύθερα. Η ισότητα που αποζητούμε εμείς δεν βρίσκεται στην ποσόστωση των γυναικών στην Βουλή, ούτε στις θέσεις ισχύος, είτε αυτές είναι στο πανεπιστήμιο, είτε στον χώρο εργασίας, είτε και γενικότερα στην δημόσια σφαίρα. Η πατριαρχία προϋπήρχε του κράτους και του καπιταλισμού -αφού εξάλλου συνιστά ένα από τα αρχαιότερα και διαχρονικότερα συστήματα καταπίεσης- όμως μέσα σε αυτά αυτή ταξικοποιείται. Καταπιέζει, δηλαδή, ακόμα περισσότερο τις ήδη ταξικά καταπιεζόμενες, τις μετανάστριες, τις εργαζόμενες. Από την μεταπτυχιακή εγκυμονούσα φοιτήτρια που απειλούταν με διαγραφή, επειδή πήρε η ίδια την απόφαση, για το σώμα της και τη ζωή της, να γίνει μητέρα, με όλα όσα αυτή η απόφαση συνεπάγεται, μέχρι την εργοδοτική δολοφονία στο εργοστάσιο της Βιολάντα με πέντε εργαζόμενες να χάνουν τη ζωή τους, επειδή το αφεντικό τους συνειδητά θεώρησε πως η ασφάλειά τους είναι δευτερεύουσα μπροστά στο κέρδος του. Απο τις 156 νεκρές μαθήτριες, που έπεσαν θύματα ισραηλινής επίθεσης στο Ιράν, τις δεκάδες χιλιάδες νεκρές Παλαιστίνιες στη Γάζα, τις νεκρές Κούρδισες μαχήτριες του YPJ στην υπό πολιορκία Ροζάβα, μέχρι και κάθε βιασμό και δολοφονία στα σύνορα ή εν καιρώ πολέμου.

Στο πεδίο της υγείας, είναι αδιανόητο να επανέρχεται στη συζήτηση ως «ζήτημα δημόσιας διαβούλευσης» το ζήτημα τον αμβλώσεων. Παράλληλα, η νομιμότητα της άμβλωσης παραμένει, για πολλές, μια τυπική διακήρυξη χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα. Στα δημόσια νοσοκομεία, η συστηματική επίκληση της «αντίρρησης συνείδησης» και η χρόνια υποστελέχωση λειτουργούν ως άτυποι μηχανισμοί αποκλεισμού, μετατρέποντας ένα «κατοχυρωμένο» δικαίωμα σε επιλεκτικά κατανεμημένο αγαθό που κοστολογείται. Έτσι, η πρόσβαση μετατοπίζεται στον ιδιωτικό τομέα, όπου η οικονομική δυνατότητα καθίσταται προϋπόθεση της αυτοδιάθεσης: το σώμα των οικονομικά ασθενέστερων παραμένει πεδίο ελέγχου και περιορισμού.

Σε απόλυτη συνάφεια με τα παραπάνω, βλέπουμε και την γελοία πρωτοβουλία του Δήμου Αθηνών για την διεξαγωγή ημιμαραθωνίου την Κυριακή 8 Μαρτίου, με τη χορηγία μάλιστα του γνωστού μαυραγορίτη ΟΠΑΠ, κερδοσκοπικού οργάνου, που καμία δουλειά δεν έχει να διαφημίζεται στους δρόμους που εμείς αγωνιζόμαστε. Όσο εμείς τζογάρουμε τις ζωές μας δουλεύοντας για αφεντικά που τις αμελούν στον βωμό του κέρδους, όπως σε κάθε εργατική δολοφονία, τόσο ο κρατικός μηχανισμός αδιαφορεί πλήρως για το αν τα κερδοφόρα δρώμενά τους μπλοκάρουν ευθέως κινητοποιήσεις, όπως εκείνης της 8ης Μάρτη. Οι αγώνες μας δεν εκφυλίζονται, δεν εργαλειοποιούνται και δεν εμπορευματοποιούνται. Δεν πρόκειται για φεμινιστική γιορτή, ούτε για αθλητικό event, αλλά για σύγκρουση με κράτος και κεφάλαιο.

Για αυτό, σε αντίθεση με την όποια προσπάθεια της πρυτανικής αρχής να απαντήσει στην έμφυλη καταπίεση με ένα νεοφιλελεύθερο πρόταγμα περί κοινωνικής ανέλιξης και καριερισμού, στο πλαίσιο προφανώς της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, εμείς αντιμετωπίζουμε την πατριαρχία ως ένα ευρύτερο σύστημα. Ένα σύμπλεγμα ιδεών, αξιών και καταπιέσεων που μας επιβάλλεται καθημερινά ψυχή τε και σώματι, και ως εκ τούτου αντιστεκόμαστε σε αυτό συλλογικά και μόνο.

ΟΛΕΣ/ΟΛΑ/ΟΛΟΙ 8 ΜΑΡΤΙΟΥ 13.00 ΠΛ.ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ

Ελευθεριακό Σχήμα Παντείου

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ

Η 8Η ΜΑΡΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΟΡΤΗ. ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ.

Η 8η Μάρτη δεν είναι εθιμοτυπική «γιορτή» ούτε μέρα συμβολικών ευχών, λουλουδιών και δώρων. Είναι ημέρα μνήμης και αγώνα για όλα όσα το πατριαρχικό, κρατικό και καπιταλιστικό σύστημα προσπαθεί να κρύψει, να ελέγξει, να καταστείλει, να μας κλέψει. Είναι μέρα που θυμόμαστε τις φωνές και τις ζωές των γυναικών, των θηλυκοτήτων, των τρανς και όλων όσων βιώνουν πολλαπλές μορφές καταπίεσης. Είναι ημέρα υπενθύμισης του αγώνα μας και όσων παλεύουμε να αποτάξουμε. Φέτος, επιλέξαμε να θίξουμε το θέμα των σωμάτων μας, καθώς όλο και περισσότερος λόγος βλέπουμε να γίνεται γύρω από αυτά, για εμάς, χωρίς εμάς.

ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΑΣ ΣΕ ΚΙΝΔΥΝΟ, ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ

Τα σώματά μας δεν είναι ουδέτερα πεδία, προϊόν «προσωπικών επιλογών» ή «ιδιωτικής ζωής» για το κράτος και το κεφάλαιο. Είναι πεδία ελέγχου, πειθαρχίας και οικονομικής εκμετάλλευσης.

Η καπιταλιστική συσσώρευση έχει ιστορικά επιχειρήσει να αποσυνδέσει την αναπαραγωγή της ζωής από την ίδια τη γυναίκα, να την ποινικοποιήσει, να τη διαμεσολαβήσει μέσω του νόμου, της ιατρικής, της οικογένειας και της θρησκείας. Η «μητρότητα» μετατρέπεται σε ρόλο κοινωνικά επιβεβλημένο και οικονομικά αξιοποιήσιμο, όχι σε εμπειρία αυτοκαθορισμού.

ΜΑΙΕΥΤΙΚΗ ΒΙΑ: ΕΡΓΑΛΕΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ

Ιατρικό σύστημα, κράτος και οικογένεια αντιμετωπίζουν όσες γυναίκες επιλέγουν τη μητρότητα ως άρρωστες και ανήμπορες, το σώμα τους γίνεται αντικείμενο διαχείρισης της πατριαρχίας και της εξουσίας, ενώ η ίδια τους η γέννα δεν τους ανήκει. Ο ιατρικός πατερναλισμός και ο καπιταλισμός αναγνωρίζουν τη γέννα ως «σκέτη παραγωγή» και «ιατρικό προϊόν», με τους γιατρούς να παρουσιάζονται ως αυθεντίες και να αποφασίζουν για το «καλό εκείνης και του παιδιού της» παραβιάζοντας τις επιθυμίες της και τη συναίνεσή της, ακρωτηριάζοντας το ίδιο της το σώμα, αφήνοντας την στο έλεός τους. Το μαιευτικό σύστημα στην Ελλάδα βασίζεται στην άσκηση μαιευτικής βίας, η οποία λειτουργεί ως μηχανισμός πατριαρχικής πειθάρχησης του σώματος. Ως σήμερα, οι πρακτικές που εφαρμόζονται από γυναικολόγους μαιευτήρες, όπως σε κάθε εποχή, διακρίνονται από έλλειψη επιστημονικής τεκμηρίωσης στην εφαρμογή μεθόδων, με στόχο την επιβολή εξουσίας και ελέγχου των γυναικείων λειτουργιών, χωρίς τη συναίνεσή μας. Αντίστοιχα, μετανάστριες, Ρομά, φτωχές γυναίκες, ανήλικες μητέρες, γυναίκες με αναπηρία, οροθετικές, κρατούμενες, αλλά και τρανς ή μη δυαδικά άτομα και σεξεργάτριες που κυοφορούν, βιώνουν εντονότερο θεσμικό αποκλεισμό, απαξίωση και μια εμπειρία βασισμένη στο ρατσισμό και στις ταξικές ανισότητες.

Η μαιευτική βία δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, ούτε περιορίζεται σε «κακές πρακτικές» γιατρών. Σε συνθήκες πολέμου και κατοχής, ο έλεγχος της κύησης και της γέννας γίνεται πρακτική γενοκτονίας. Στη Λωρίδα της Γάζας, το τρόμο-κράτος του Ισραήλ, στο πλαίσιο της συνεχιζόμενης γενοκτονίας ενάντια στον παλαιστινιακό λαό, έχει στοχεύσει και καταστρέψει υποδομές αναπαραγωγικής υγείας, έχει μπλοκάρει την είσοδο βασικών φαρμάκων και ιατρικού εξοπλισμού για εγκύους, ενώ γυναίκες αναγκάζονται να γεννούν μέσα σε ερείπια, χωρίς πρόσβαση σε ζωτική φροντίδα. Ο έλεγχος των σωμάτων δεν ασκείται μόνο με νόμους και «ηθικά» αφηγήματα, ασκείται και με βόμβες, πολιορκίες και στέρηση βασικών όρων ζωής. Η αναπαραγωγή μετατρέπεται σε πεδίο πολεμικής στρατηγικής και τα σώματα των γυναικών σε στόχο.

ΔΕ ΓΕΝΝΑΜΕ ΓΙΑ ΚΑΜΙΑ ΠΑΤΡΙΔΑ, ΘΕΟ, ΑΦΕΝΤΙΚΟ

Η ιστορία της υποταγής των γυναικών είναι ιστορία ελέγχου της αναπαραγωγικής εργασίας και του γυναικείου σώματος ως εργαλείου ανάπτυξης του καπιταλισμού.Το σώμα, κατάλληλα ακρωτηριασμένο, τόσο μεταφορικά όσο και κυριολεκτικά σε πολλές περιπτώσεις,αποτελεί πεδίο εκτόνωσης θρησκευτικών και πατριαρχικών αντιλήψεων, αποστερημένο από την σεξουαλική απόλαυση και την ανάγκη για αυτοδιάθεση και έκφραση της επιθυμίας. Το σώμα μετατρέπεται σε αντικείμενο πειθαρχίας και οικονομικής «ανάγκης»: πρέπει να γεννάμε τα επόμενα εργατά, να υπηρετούμε και να συντηρούμε το καπιταλιστικό σύστημα είτε το επιθυμούμε είτε όχι.

Σήμερα, η ιατρική και το κράτος χρησιμοποιούν τα σώματά μας ως πειράματα και μηχανές παραγωγής, ενώ το αφήγημα ενός «δημογραφικού προβλήματος» επιφορτίζει τις «ελληνίδες» με την επίλυση του. Στα εθνικιστικά παραληρήματα κυβερνώντων και συστημικών ΜΜΕ, που θρέφουν ρατσισμό και φασισμό, απαντάμε ότι μπροστά στη σάπια ιδέα του έθνους, εμείς επιλέγουμε την αυτοδιάθεσή μας.

ΑΜΒΛΩΣΗ: ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΤΟ ΣΩΜΑ, ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΕΠΙΛΟΓΗ

Τα σώματά μας ιστορικά έχουν υπάρξει πεδίο ελέγχου και πειθάρχησης, είτε μέσω της απαγόρευσης των αμβλώσεων, είτε μέσω της επιβολής τους. Η άρνηση της αναπαραγωγικής μας αυτονομίας εντάσσεται στην ίδια λογική που θέλει τις γυναίκες «χρήσιμες» μόνο ως μηχανές αναπαραγωγής ή ως φτηνό εργατικό δυναμικό, αλλά δεν αναγνωρίζει τα σώματά μας ως δικά μας. Η παρέμβαση όποιας εξουσίας στα θηλυκά σώματα δεν αφορούσε ποτέ την “προστασία της ανθρώπινης ζωής”.

Χαρακτηριστικά ιστορικά παραδείγματα αποικιοκρατικής επιβολής πάνω σε θηλυκά σώματα αποτελούν οι δεκάδες «καμπάνιες» μαζικών στειρώσεων και αμβλώσεων που χρηματοδοτήθηκαν από τις ΗΠΑ, από τα μέσα του 20ου αιώνα, σε χώρες της Ασίας, στη βάση αφηγημάτων περί “υπερπληθυσμού” και “ανάγκης” για πληθυσμιακό έλεγχο. Την ίδια περίοδο, αμερικανικά νοσοκομεία εκτελούν στειρώσεις μαύρων, ιθαγενών και λατίνων γυναικών χωρίς τη συναίνεσή τους.

Όσον αφορά την Ελλάδα, η άμβλωση θεωρείται νόμιμη από το 1986 και προβλέπεται να παρέχεται δωρεάν σε δημόσια νοσοκομεία. Ωστόσο, η νομιμότητα δεν ισοδυναμεί με πραγματική πρόσβαση. Πρόσφατη έρευνα έδειξε πως από τα 80 δημόσια νοσοκομεία που ερωτήθηκαν, 46 δήλωσαν ότι δεν πραγματοποιούν αμβλώσεις, 7 απέφυγαν σαφή απάντηση και μόνο 27 απάντησαν θετικά. Είτε επιλέγουμε να γεννήσουμε είτε όχι, κράτος και καπιταλισμός συνεχίζουν να διεκδικούν τον έλεγχο των σωμάτων μας και να αποφασίζουν ποια ζωή αξίζει να προστατευτεί και ποια όχι.

Η άμβλωση βαφτίζεται “δολοφονία” από εκκλησία και φασιστοειδείς πολιτικούς για πειθαρχία και έλεγχο, όχι για υπεράσπιση της ζωής. Όταν όμως το κράτος ασκεί θανατηφόρα βία, όπως στη Χίο από λιμενόμπατσους όπου τα δύο αγέννητα έμβρυα που χάθηκαν δεν αναγνωρίστηκαν ως ανθρώπινες ζωές, η “αξία της ζωής” σιωπά, αποκαλύπτοντας καθαρά την υποκρισία: η «αξία της ζωής» που επικαλούνται δεν είναι καθολική, αλλά εργαλείο εξουσίας.

ΤΡΑΝΣ ΒΙΩΜΑ ΣΤΟ ΙΑΤΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Η “αξία της ζωής” καθορίζεται πριν ακομή την γέννηση, όπου το ιατρικό σύστημα καλείται να κατηγοριοποίησει τα έμβρυα σε αγοράκι ή κοριτσάκι, καλώντας τα να επιτελέσουν το ρόλο που τους έχει επιβληθεί. Η μη – συμμόρφωση σε αυτό το δίπολο γεννά ιατρική βία, όπου τρανς και intersex άτομα αντιμετωπίζονται και αναγκάζονται να αξιολογούνται ως δυσφορικά και διαταραγμένα από ψυχολόγους και γιατρούς, να πληρώνουν υπέρογκα ποσά για επεμβάσεις που το σύστημα υποτιμά ως «αισθητικές» ή να υποβάλλονται σε μη συναινετικές παρεμβάσεις ή ορμονοθεραπείες από τη γέννηση για να χωρέσουν με το ζόρι στο δυαδικό τους καλούπι.

Και ενώ γιατροί επικαλούνται «αντίρρηση συνείδησης» για να αρνηθούν αμβλώσεις στο όνομα της ηθικής, το ίδιο ιατρικό καθεστώς δεν διστάζει να προτείνει την έκτρωση ως λύση όταν διαπιστώνει «αμφιβολία» στα γεννητικά όργανα, αντιμετωπίζοντας την intersex ύπαρξη ως σφάλμα προς διόρθωση ή εξάλειψη. Ο ίδιος ο κρατικός μηχανισμός, τελικώς, γεννά ένα ιατρικό σύστημα που αξιώνει να αποφασίζει ποια σώματα είναι βιώσιμα, ποια πρέπει να πειθαρχηθούν και ποια δεν αξίζουν να γεννηθούν, ως ένδειξη ωμής εξουσίας.

ΚΡΑΤΟΣ – ΜΠΑΤΣΟΙ – ΕΚΚΛΗΣΙΑ – ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΑΡΧΗ, ΞΕΠΛΕΝΟΥΝ ΚΑΘΕ ΚΑΚΟΠΟΙΗΤΗ

Ας τελειώνουμε με το παραμύθι της “ουδέτερης” νομοθετικής δικαιοσύνης. Το κράτος και η αστική δικαιοσύνη δεν προστατεύουν. Διαχειρίζονται και αναπαράγουν τη βία μέσω των νόμων και της καταστολής. Σε πολλά περιστατικά έμφυλης βίας, κακοποίησης ή απειλών για τη ζωή, τα νομικά μονοπάτια οδηγούν σε επανατραυματισμό των επιζώντων: εξαντλητικές ανακρίσεις, αμφισβήτηση της εμπειρίας τους, κακοποιητές που επιβραβεύονται από την κανονικότητα, παραγραφές και πατριαρχική αμφιβολία. Υπάρχουν άπειρες υποθέσεις που επιβεβαιώνουν τη σαπίλα του δικαστικού συστήματος με κάποιες ενδεικτικές να είναι το κύκλωμα trafficking του Κολωνού, η υπόθεση της 19χρονης στην Ηλιούπολη, Greek Mafia, υπόθεση Αμαρυλλίς, μπάτσοι βιαστές στο ΑΤ Ομόνοιας, γυναικοκτονίες κ.ά. Όλες αυτές οι υποθέσεις καταλήγουν συχνά με τους κακοποιητές ελεύθερους και τα επιζώντα διπλά και τριπλά τραυματισμένα.

Η αστική δικαιοσύνη δεν αποτυγχάνει, αλλά εκτελεί το ρόλο της: προστατεύει τους κακοποιητές, απομονώνει τα επιζώντα και μετατρέπει την έμφυλη βία σε “εξαίρεση”, όχι σε δομικό αποτέλεσμα του συστήματος.

ΒΙΟΛΑΝΤΑ: ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΤΥΧΗΜΑ, ΕΙΝΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ

Η βία πάνω στα σώματά μας δεν περιορίζεται μόνο στα σπίτια ή στις δικαστικές αίθουσες. Εκτείνεται και στους χώρους εργασίας, εκεί όπου κράτος και αγορά αποφασίζουν ποια σώματα είναι αναλώσιμα. Η δολοφονία των πέντε εργατριών στο εργοστάσιο της Βιολάντα δεν ήταν ένα “εργατικό ατύχημα”, αλλά ταξική δολοφονία, αποτέλεσμα του τρόπου με τον οποίο οργανώνεται η παραγωγή και η εργασία. Το ίδιο σύστημα που επιχειρεί να ελέγχει τα σώματά μας ως μηχανές αναπαραγωγής, τα μετατρέπει και σε μηχανές παραγωγής μέχρι εξάντλησης, μέχρι θανάτου. Σώματα γυναικών φτηνά, αναλώσιμα, πειθαρχημένα, εγκλωβισμένα σε συνθήκες χωρίς ουσιαστική προστασία, χωρίς φωνή και χωρίς δικαίωμα άρνησης. Σώματα που λογίζονται ως κόστος παραγωγής και όχι ως ζωές. Όταν γυναίκες της εργατικής τάξης πεθαίνουν μέσα σε εργοστάσια, η ευθύνη διαχέεται και η βία βαφτίζεται “αστοχία” ή “λάθος”. Οι ένοχοι εξαφανίζονται και η βία θεωρείται “εξαίρεση” ενώ η εργοδοτική και κρατική ευθύνη κουκουλώνονται. Όπως και στις υποθέσεις έμφυλης βίας, το έγκλημα συνοδεύουν σιωπή, αδιαφορία, κανονικοποίηση της κακοποίησης. Τα σώματά μας παραμένουν το πεδίο όπου το σύστημα ασκεί την εξουσία του – μέχρι θανάτου.

ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΑ

Για το υπάρχον σύστημα, η θηλυκότητα δεν αντιμετωπίζεται ως υποκείμενο, αλλά ως πόρος. Η αξία της μετριέται με όρους χρησιμότητας: πόσο μπορεί να παράγει, πόσο μπορεί να αναπαράγει, πόσο μπορεί να φροντίσει, πόσο μπορεί να αντέξει. Όταν γεννά, είναι χρήσιμη. Όταν δουλεύει με χαμηλό μισθό, είναι χρήσιμη. Όταν φροντίζει δωρεάν, είναι χρήσιμη. Όταν αρρωσταίνει, όταν αντιστέκεται, όταν αρνείται, όταν διεκδικεί, γίνεται πρόβλημα. Η κρατική και καπιταλιστική ρητορική μιλά για «ισότητα» και «δικαιώματα», αλλά στην πράξη απαιτεί πειθαρχημένα σώματα και σιωπηλή εργασία. Δεν μας θέλουν ελεύθερες, μας θέλουν λειτουργικές.

Η 8η Μάρτη δεν είναι ημέρα γιορτής, ούτε συμβολικής αναγνώρισης. Είναι ημέρα σύγκρουσης με ένα σύστημα που οργανώνει τη ζωή μας και τα σώματά μας γύρω από την εκμετάλλευση, την πειθάρχηση και τη βία. Αγωνιζόμαστε για την ελευθερία των σωμάτων μας όχι ως ατομικό αίτημα, αλλά ως συλλογική ανάγκη. Για να πάρουμε πίσω όσα μας έχουν αφαιρεθεί: την αυτοδιάθεση, τη φωνή, το χρόνο, τη ζωή μας. Απέναντι σε κράτος, πατριαρχία και καπιταλισμό, επιλέγουμε τον αγώνα, την αλληλεγγύη και τη ρήξη. Δε θέλουμε τα σώματά μας να είναι χρήσιμα για το σύστημα, ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΑ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΗΣΥΧΙΑ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΘΑ ΤΟ ΚΑΨΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ

ΦΕΜ ΑΝΤΙΒΙΑ

ΤΡΑΝΣΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

Το Σπίτι για την Ενδυνάμωση και τη Χειραφέτηση

Προσφυγικά 

Το Παιδικό Στέκι σας καλεί για μια ημερίδα μικρών εργαστηρίων για την Ημέρα της Γυναίκας. Την ημέρα της αντίστασης, του αγώνα, της ζωής.

Την Κυριακή, από τις 12:00, η γειτονιά των Προσφυγικών γεμίζει με συνθήματα αντίστασης. Οι συντρόφισσες, οι μητέρες, οι φίλες, οι αδελφές μας κατεβαίνουν στην πορεία της 8ης Μάρτη και την ίδια στιγμή τα μικρότερα μέλη της Κοινότητας (και όχι μόνο!) ενώνουμε τις φωνές μας, τραγουδάμε, αφηγούμαστε αναμνήσεις και μοιραζόμαστε σκέψεις για τις γυναικείες αντιστάσεις και για όσες χάθηκαν από το άδικο και καταπιεστικό σύστημα της πατριαρχίας. Μαθαίνουμε από τους αγώνες και υποσχόμαστε πως ο κόσμος που θα φτιάξουμε θα είναι πιο δίκαιος, πιο συμπεριληπτικός, φυτεύοντας ανθούς αντίστασης όπου και να πάμε.

Από τα Προσφυγικά μέχρι τη Ροζάβα κι από το Ιράν μέχρι την Παλαιστίνη – οι γυναίκες μας δείχνουν τον δρόμο και διαλέγουμε τη μεριά μας στην ιστορία μαζί με τις από τα κάτω.

Δομή Παιδικού Στεκιού και Αυτομόρφωσης της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών

Προβολή – κτήριο TRISE

Screening & Discussion: Brainwashed: Sex-Camera-Power (2022)
by Nina Menkes

Sunday 8/3/2026 – 19:30
TRISE (Kolokotroni 31, Syntagma)
Film in English

This is a documentary essay that examines how the language of cinema itself participates in shaping gendered power relations. Building on Menkes’ long-standing research and lecture “Sex and Power: The Visual Language of Oppression” the film dissects over a century of film history to show how shot design, framing, lighting and camera movement have repeatedly positioned women on screen as objects for the male gaze rather than as subjects in their own right.

Drawing on approximately 175 clips from canonical and cult films alongside interviews with directors, theorists and artists, the film unfolds a compelling argument, that visual grammar in mainstream cinema has not been neutral but structured by unequal gender dynamics and that this cinematic grammar resonates beyond the screen in practices of hiring discrimination, pay inequity, harassment and the broader cultural acceptance of sexist norms. The documentary invites viewers to reconsider familiar images and beloved films not for their narratives but for the very ways in which a camera looks at its subjects. It foregrounds the concept of the “male gaze” introduced by feminist film theorists in the 1970s and urges a critical awareness of how visual codes shape the perception of gender, power and desire.

Presented here in the context of International Women’s Day this screening is an opportunity to reflect on how visual culture participates in the reproduction of gendered hierarchies and to consider what it might mean to envision alternative ways of seeing, framing and telling stories on screen.

We invite you to a collective screening and discussion.

Προβολή & Συζήτηση: Brainwashed: Sex-Camera-Power (2022)
της Nina Menkes

Κυριακή 8/3/2026 – 19:30
TRISE (Κολοκοτρώνη 31, Σύνταγμα)
Ταινία στα αγγλικά

Η ταινία είναι ένα δοκιμιακό ντοκιμαντέρ που εξετάζει πώς η ίδια η γλώσσα του κινηματογράφου συμμετέχει στη διαμόρφωση έμφυλων σχέσεων εξουσίας. Βασισμένο στη μακρόχρονη έρευνα και στη διάλεξη της Menkes «Sex and Power: The Visual Language of Oppression» η ταινία αναλύει πάνω από έναν αιώνα κινηματογραφικής ιστορίας, δείχνοντας πώς το κάδρο, η σύνθεση, ο φωτισμός και η κίνηση της κάμερας έχουν επανειλημμένα τοποθετήσει τις γυναίκες στην οθόνη ως αντικείμενα του ανδρικού βλέμματος και όχι ως υποκείμενα με δική τους φωνή και αυτονομία.

Αντλώντας υλικό από περίπου 175 αποσπάσματα κλασικών και cult ταινιών, καθώς και από συνεντεύξεις δημιουργών, θεωρητικών και καλλιτεχνών, το ντοκιμαντέρ συγκροτεί ένα ισχυρό επιχείρημα, ότι η οπτική γραμματική του mainstream κινηματογράφου δεν υπήρξε ποτέ ουδέτερη αλλά δομημένη πάνω σε άνισες έμφυλες σχέσεις. Και ότι αυτή η γραμματική εκτείνεται πέρα από την οθόνη, επηρεάζοντας πρακτικές διακρίσεων στην εργασία, μισθολογικές ανισότητες, παρενόχληση και τη γενικευμένη αποδοχή σεξιστικών προτύπων. Η ταινία καλεί το κοινό να επανεξετάσει οικείες εικόνες και αγαπημένες ταινίες όχι με βάση τις αφηγήσεις τους αλλά με βάση τον τρόπο που η κάμερα κοιτά τα σώματα και τις σχέσεις. Επαναφέρει την έννοια του «ανδρικού βλέμματος» (male gaze) όπως διατυπώθηκε από τη φεμινιστική θεωρία τη δεκαετία του ’70 και προτείνει μια κριτική εγρήγορση απέναντι στους οπτικούς κώδικες που διαμορφώνουν την αντίληψή μας για το φύλο, την εξουσία και την επιθυμία.

Στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας η προβολή αυτή αποτελεί μια ευκαιρία να σκεφτούμε συλλογικά πώς η οπτική κουλτούρα συμβάλλει στην αναπαραγωγή έμφυλων ιεραρχιών και τι μπορεί να σημαίνει η αναζήτηση εναλλακτικών τρόπων θέασης, κάδρου και αφήγησης στον κινηματογράφο.

Σας καλούμε σε μια συλλογική προβολή και συζήτηση.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Καμάρα

Η 8η Μάρτη δεν είναι γιορτή, είναι μέρα αγώνα και αντίστασης

Η 8η Μάρτη, φέρνει στη μνήμη μας τους φεμινιστικούς και ταξικούς αγώνες που έδωσαν εργάτριες το 1857 σε εργοστάσιο υφαντουργίας στη Ν.Υόρκη, διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας καθώς και τις άγριες απεργίες που ακολούθησαν τις επόμενες χρονιές. Έχει χαραχτεί ως μέρα αντίστασης στην πατριαρχία και το κεφάλαιο, όσο και αν τείνουν να την μετατρέψουν σε μια καπιταλιστική γιορτή. Η θεσμική κατοχύρωση της ως “ημέρα της γυναίκας” είναι μία προσπάθεια να σβηστεί από αυτήν η αγωνιστικότητά της. Ακόμη χειρότερα, όταν μιλάν για “γιορτή του ωραίου φύλου”, με εκπτώσεις σε “γυναικεία” ρούχα ή διαφημίσεις με χαρωπές νοικοκυρές αναπαράγονται ακόμη μία φορά τα έμφυλα στερεότυπα. Ορίζουν ποια σώματα μπορούν να είναι γυναικεία και ποια όχι και τα εμπορευματοποιούν κάνοντάς τα βιτρίνα για τα μαγαζιά τους. Όσο υπάρχει η καταπίεση θα γεννιούνται αντιστάσεις και αγώνες των από κάτω, αγώνες τους οποίους το κυρίαρχο καθεστώς προσπαθεί να περιορίσει και να αφομοιώσει• ενώ ακόμη και οργανώσεις της αριστεράς μπορεί να περιορίζουν το ποιά υποκείμενα αφορούν οι φεμινιστικοί αγώνες.

Το εξουσιαστικό σύστημα ανέκαθεν προσπαθούσε να ελέγξει τις ζωές, το χρόνο μας, το ποια θα είμαστε καθώς και τις ανθρώπινες μας σχέσεις, ώστε να είναι πιο εύκολο ύστερα να μας εκμεταλλευτεί. Οι νόμοι του κράτους μαζί με τους κοινωνικούς κανόνες, που θέτει η πατριαρχία, καθορίζουν τον αποδεκτό ανθρωπότυπο, αυτόν που θα επωφελείται από την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων, και από την άλλη αυτήν που θα δουλεύει για τη διαιώνιση της, με την δεύτερη να οφείλει να είναι πλήρως υποταγμένη. Τα αφεντικά πολλές φορές χρησιμοποιούν την εξουσία τους για να παρενοχλήσουν τις εργαζόμενές τους, μετατρέποντας το χώρο εργασίας σε χώρο φόβου και ανασφάλειας. Σε ένα κλίμα όπου κυριαρχεί ο ατομικός/ανταγωνιστικός δρόμος, αυτός της προσωπικής ανέλιξης, διαχωρίζονται τα εργαζόμενα και έτσι δεν μπορεί εύκολα να επιτευχθεί η συλλογική ενδυνάμωση και συσπείρωση απέναντι στον εκάστοτε παρενοχλητή (αφεντικό, πελάτη η ακόμη και συνάδελφο). Επιπλέον, στο καπιταλιστικό σύστημα οι ζωές των εργατ(ρι)ών μπαίνουν στο ζύγι με τα κέρδη των επιχειρήσεων, με τη ζυγαριά να πέφτει προς τα δεύτερα. Κάτι τέτοιο είδαμε να συμβαίνει και στο εργοστάσιο “Βιολάντα”, όπου οι ελλιπείς προδιαγραφές μέσα στις οποίες αυτό λειτουργούσε και η χρόνια αδιαφορία για την έκθεση των εργατριών σε εύφλεκτα αέρια, δολοφόνησαν 5 εξ’αυτών.

Με αφορμή την 8η Μάρτη θα θέλαμε να μιλήσουμε για την έμφυλη βία που είναι τόσο διάχυτη στην καθημερινότητά μας καθώς και το πως ασκείται αυτή σε θεσμικό επίπεδο. Με τα κυκλώματα trafficking, φυλακίζονται θηλυκότητες, ντόπιες και μετανάστριες, αλλά και παιδιά, και κακοποιούνται σεξουαλικά για να βγάζουν λεφτά οι άθλιοι αυτού του κόσμου. Σε αυτά τα κυκλώματα είναι μπλεγμένα σύσσωμα κράτος και παρακράτος, με κεφάλια αστυνομικούς (βλέπε Μπουγιούκος), ανθρώπους που βρίσκονταν ή βρίσκονται στη βουλή (όπως στελέχη της ΝΔ ή της Χρυσής Αυγής), κυκλώματα προστασίας (όπως Greek Mafia) και άλλους πόσους οικογενειάρχες και νοικοκυραίους που εκμεταλλεύονται την ταξική και κοινωνική θέση αυτών των θηλυκοτήτων.

Η νομιμοποιημένη βία του κράτους εκδηλώνεται φανερά στις δικαστικές αίθουσες, μέσα στις οποίες οι καταγγέλλουσες έμφυλης βίας αναγκάζονται να αναβιώνουν το τραύμα τους απέναντι σε προέδρους και εισαγγελείς που τις αντιμετωπίζουν σαν να είναι αυτές οι κατηγορούμενες, καθώς κύριο μέλημα της αστικής δικαιοσύνης ήταν και θα είναι πάντα η προστασία, διατήρηση και διαιώνιση των εξουσιαστικών αξιών αυτής της κοινωνίας. Τρανταχτό παράδειγμα αποτελεί η υπόθεση ομαδικού βιασμού στο Α.Τ. Ομόνοιας. Κατά τη δίκη της υπόθεσης, αφού η 19χρονη εξήγησε ότι δεν μπόρεσε εξαρχής να αντιδράσει διότι πάγωσε, η πρόεδρος της είπε “κανονικά δίνεις ένα χαστούκι και το καταγγέλλεις”. Η διαδικασία αυτή εξουθενώνει τα επιζώντα ψυχικά και οικονομικά, καθώς καλούνται να εμφανίζονται ξανά και ξανά στα δικαστήρια και να επαναφέρουν την εμπειρία τους στη μνήμη τους, προσπαθώντας μπροστά στον θύτη τους να αποδείξουν πως τα έχουν κάνει όλα “σωστά” και εκείνος όλα “λάθος”, σε ένα σύστημα που αδιαφορεί για το βίωμά τους. Τις ίδιες απαιτήσεις από τα επιζώντα έμφυλης βίας έχει και η κοινωνία, έχοντας θέσει σαν την εικόνα του “σωστού θύματος” αυτό που διεκδικεί δικαίωση, όμως μόνο σε νομιμοποιημένα πλαίσια και μόνο αν δεν “άργησε να το θυμηθεί”. Έτσι, οι επιζώσες οδηγούνται στην αμφισβήτηση των ίδιων τους των εμπειριών και αναμνήσεων, και κατ’ επέκταση στην απομόνωση και τη σιωπή.

Ωστόσο, η πατριαρχία δεν προάγεται μονάχα στις δικαστικές αίθουσες• βάζει διαρκή εμπόδια στις ζωές μας. Οι έμφυλες επιταγές, μας διέπουν χωρίς καν να το αντιλαμβανόμαστε από πολύ μικρή ηλικία. Οι κοινωνικοί θεσμοί όπως η οικογένεια, το σχολείο και η εργασία, δομούν τους έμφυλους ρόλους και τους μεταβιβάζουν σε κάθε προσωπικότητα. Έτσι, το καθένα μεγαλώνει σε μία άκρως πατριαρχικά δομημένη κοινωνία, η οποία καθορίζει τόσο το ίδιο, όσο και τις διαπροσωπικές σχέσεις που αυτό διατηρεί, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται ολόκληρες κοινωνικές ομάδες, περιθωριοποιημένες από την κοινωνία. Μέσω αυτής της περιθωριοποίησης, αρχίζουν να κανονικοποιούνται και οι πιο έμπρακτες πρακτικές αποκλεισμού, όπως αυτές είναι οι επιθέσεις, τόσο λεκτικές όσο και σωματικές κατά των queer ατόμων. Ακόμη, κανονικοποιείται η βία που ασκείται σε θηλυκότητες, όπως βλέπουμε να συμβαίνει με τις τόσες γυναικοκτονίες, που δολοφονούνται από κάποιον άντρα που τις θεωρούσε κτήμα τους. Το κράτος μέσω των μηχανισμών του σε συνδυασμό με την κοινωνική αδιαφορία είναι αυτά που οπλίζουν τα χέρια των γυναικοκτόνων.

Για εμάς είναι πολύπλευρο ζήτημα, θέλουμε να απελευθερωθούμε από τις κοινωνικές αυτές πιέσεις• Το δίπολο “γυναίκα-άντρας” στο φύλο είναι ένα κοινωνικό κατασκεύασμα το οποίο θέτει το πως θα εξυπηρετήσουμε το κυρίαρχο σύστημα. Εμείς βλέπουμε τα εαυτά μας εκτός αυτών των προτύπων και των εμφύλων ρόλων που μας επιβάλλονται. Να μην θρηνήσουμε καμία και κανένα άλλο, να μην γίνονται τα βιώματά μας εικόνα στις ειδήσεις. Το κάθε υποκείμενο που ζει σε αυτή την κοινωνία, πλήτετται είτε άμεσα είτε πιο έμμεσα από την πατριαρχία. Οι αγώνες μας, οφείλουν να είναι συλλογικοί και γεμάτοι αλληλοκατανόηση. Να σηκώσουμε αναχώματα στην πατριαρχική καταπίεση το ένα δίπλα στην άλλη, πιστεύοντας τα βιώματά της κάθε μίας και οξύνοντας τα συλλογικά αντανακλαστικά μας. Θέλουμε και αυτή την 8η Μάρτη με πορείες να γεμίσουμε τους δρόμους και να διεκδικήσουμε την αξιοπρέπεια και την ελευθερία μας.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΕ ΔΡΑΚΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΕ ΤΕΡΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΥΖΥΓΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ

Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΒΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΠΟΤΕ ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ

ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΑ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΗΣΥΧΙΑ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΘΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ

Καμία μόνη/ Κανένα μόνο στο δρόμο, στη δουλειά και πουθενά.

Καλούμε σε πορεία την Κυριακή 08/03 12:00 στην Καμάρα

Ανοιχτή αντιπατριαρχική συνέλευση για την 8η Μάρτη

8η Μάρτη, ημέρα αντίστασης και αγώνα

ΚΡΑΤΟΣ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ, ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΒΙΑΖΟΥΝ ΚΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ

στα εργασιακά κάτεργα, στα σύνορα, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στα αστυνομικά τμήματα, στους δρόμους

Ενάντια στον βάρβαρο κόσμο της Εξουσίας που δεν έχει να υποσχεθεί τίποτα άλλο πέρα από Πόλεμο, Φασισμό, εκμετάλλευση, καταπίεση και καταστολή- Οργάνωση και Αγώνας για τη Χειραφέτηση και την Αναρχία

Από την Παλαιστίνη, το Ιράν και το Σουδάν ως το Μεξικό και τις ΗΠΑ -Διεθνιστική Αλληλεγγύη

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ, ΕΡΓΑΤΡΙΕΣ ΤΗΣ ΓΗΣ ΟΙ ΚΟΛΑΣΜΕΝΕΣ- ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΕΣ

Ομάδα ενάντια στην πατριαρχία – Αναρχική Πολιτική οργάνωση ομοσπονδία συλλογικοτήτων

Πιάνοντας το νήμα των αγώνων των θηλυκοτήτων, από την πρώτη απεργία των εργατριών το 1804, μέχρι και σήμερα, οποιαδήποτε κατάκτηση μας είναι αποτέλεσμα αγώνων και οπισθοχώρηση της εξουσίας μπροστά σε αυτούς. Τίποτα δεν μας χαρίστηκε, οι κατακτήσεις είναι αποτέλεσμα των απεργιών, των διαδηλώσεων και την δημιουργία γυναικείων σωματείων από τη μεγάλη Βρετανία μέχρι τις ΗΠΑ. Είναι αποτέλεσμα του ξεσηκωμού και των μακροχρόνιων κινητοποιήσεων των εργατριών που εναντιώθηκαν στις άθλιες συνθήκες εργασίας και στην υποτίμηση των ζώων τους από τα αφεντικά. Ωστόσο η εξουσία δεν σταμάτησε πότε να προσπαθεί να άρει όσα κερδήθηκαν με αγώνες. Γι’ αυτό οφείλουμε να συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε και να αγωνιζόμαστε, ειδικά σε μια εποχή που εντείνεται η καταπίεση που επιβάλλουν η πατριαρχία, το κράτος και ο καπιταλισμός.

Ερχόμενα στο σήμερα, αποτελεί γεγονός ότι οι ζωές μας εξακολουθούν να μην έχουν σημασία για το κεφάλαιο και την εξουσία. Τα εγκλήματα των Τεμπών, της Πύλου και της Χίου να αποτελούν κάποια από τα πιο γνωστά παραδείγματα. Οι πολεμικές συγκρούσεις και οι ιμπεριλιαστικές επεμβάσεις δεν είναι καθόλου μακριά μας, με μεγαλύτερη αυτή τη στιγμή τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού από το κράτος- δολοφόνο του Ισραήλ. Οι πολεμικές δαπάνες της χώρας φτάνουν τα δισεκατομμύρια, ενώ τα εργαζόμενα άτομα επιβιώνουν με μισθούς πείνας. Τα αιτήματα μας ως εργατριες συστηματικά αγνοούνται από τους εργοδότες μας, και επειδή είμαστε θυληκότητες, και επειδή είμαστε εργάτριες. Κάθε χρόνο μετράμε εργατικές δολοφονίες, με αποκορύφωμα τις 5 νεκρές εργάτριες στη βιομηχανία “Βιολάντα”, οι οποίες θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί με τα κατάλληλα μέτρα ασφαλείας. Με τις πλάτες του κράτους, οι επιχειρήσεις καταπατούν συστηματικά τους εργασιακούς νόμους, ενώ το ίδιο το κράτος φροντίζει να ξηλώνει τα εναπομείναντα εργασιακά δικαιώματα, προς όφελος του κεφαλαίου οδηγώντας στην εξάντληση τα/τις/τους εργαζόμενα/ες/ους. Η ακροδεξιά ρητορική και η νεοφιλελεύθερη πολιτική που ακολουθούν οι κυβερνήσεις παγκοσμίως, δεν διστάζουν να θυσιάζουν ακόμα και τις ζωές μας στον βωμό του κέρδους. Ενάντια σε ένα σύστημα λοιπόν, που γεννά θάνατο και εκμετάλλευση, που μας θέλει συμμορφωμένες και πειθήνιες για να εξυπηρετούμε τα συμφέροντα του κεφαλαίου, οι αγώνες μας είναι πιο επίκαιροι και επιτακτικοί από ποτέ.

Κατακτήσεις που τις θεωρούμε δεδομένες, όπως η άμβλωση, βλέπουμε να αμφισβητούνται με νέους νόμους τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ε.Ε. Ακόμα, έμπρακτα παρατηρούμε ότι οι διοικητές των νοσοκομείων αρνούνται σε άτομα με μήτρα το κατοχυρωμένο δικαίωμα τους στην ασφαλή άμβλωση. Ο λόγος, απλούστατα, ότι οι ίδιοι δεν το θεωρούν σωστό… Μέσα από την ηθική αξιολόγηση στα σώματα μας, μας επιβάλουν σε έναν εξευτελισμό και μειώνουν την αξία μας. Μέσα από τον έλεγχο στα σώματα μας προσπαθούν να μας ωθήσουν στον ιδιωτικό τομέα, κάνοντας την υγεία προτέρημα. Νομοθεσίες που απειλούν την αυτοδιάθεση μας και ωθούν σε παράνομες και επικίνδυνες επεμβάσεις με αρνητικές συνέπειες στα σώματα και την ψυχική υγεία μας. Από την άλλη στην Ελλάδα, το νέο νομοθετικό πλαίσιο περιορίζει το καθηκοντολόγιο των μαιών/ μαιευτών, με αποτέλεσμα να τους αφαιρεί την αρμοδιότητα για την ανεξάρτητη παρακολούθηση και εκτέλεση φυσιολογικών τοκετών, αν δεν υπάρχει γιατρός στη δομή. Αυτό “απομακρύνει” τις μαίες από τις γυναίκες, μετατρέποντας την φυσιολογική γέννα από μια βιολογική διαδικασία σε ιατρική πράξη, με κίνδυνο την περαιτέρω αύξηση των καισαρικών και ιατρικών παρεμβάσεων. Ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος για όσες κατοικούν σε απομακρυσμένες περιοχές και στην επαρχία, όπου δεν υπάρχουν διαθέσιμοι γιατροί, ακόμα και για επείγουσες περιπτώσεις.

Η υποτίμηση της αυτοδιάθεσης, της ελευθερίας και της ζωής μας ολόκληρης γιγαντώνεται στα σώματα των θηλυκοτήτων με την υποκρισία του κράτους και των μηχανισμών του, που σε κάθε ευκαιρία ξεπλένει και συγκαλύπτει παιδοβιαστές, μαστροπούς, γυναικοκτόνους. Με εισαγγελείς που θεωρούν ότι ένα 12χρονο παιδί μπορεί να συναινέσει σε σεξουαλικές πράξεις. Με μπάτσους που βιάζουνε γυναίκες μέσα στα τμήματα ( όπως η υπόθεση βιασμού της 19χρονης στο ΑΤ Ομόνοιας) που δολοφονούν ρομά και μετανάστ(ρι)ες, που διώχνουν θύματα έμφυλης βίας από τα τμήματα και διατρανώνουν ότι συντελούν ενεργά στην εξάλειψη της έμφυλης βίας, επειδή έφτιαξαν …το panic button. Με δικαστικούς που διώκουν θύματα trafficking, που κατηγορούν και ρίχνουν την ευθύνη στα επιζώντα ότι δε κατήγγειλαν νωρίτερα τους κακοποιητές τους, επανατραυματίζοντας τα επιζώντα. Τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα όταν τα άτομα που υφίστανται κακοποίηση, υφίστανται κι άλλες καταπιέσεις πέρα από τις έμφυλες, όπως οι μετανάστριες, οι τοξικοεξαρτημένες, οι φτωχές, οι κρατούμενες, οι σεξεργάτριες, τα θύματα trafficking κ.α. Στις περισσότερες περιπτώσεις δεν αναδεικνύονται καν οι ιστορίες τους, ενώ ακόμα κι αν ακουστούν έρχονται αντιμέτωπες/α με έντονη καχυποψία, ενώ συχνά η δεινή τους θέση τις/τα αναγκάζει να μένουν με τους καταπιεστές τους.

Επιπλέον, μέσα στη σύνθεση ενός δημόσιου χώρου που δεν χωρά οτιδήποτε θεωρείτε ως περιθωριακό και «άλλο», τα υποκείμενα που φέρουν πολλαπλές ταυτότητες εκτοπίζονται, αορατοποιούνται και δέχονται διαρκή υποτίμηση και βία. Οι τρανσφοβικές και ομοφοβικές επιθέσεις μας δείχνει ότι ο δημόσιος χώρος δεν είναι μοιρασμένος σε όλους και όλα το ίδιο. Ένας ακόμα διαχωρισμός που έρχεται από τα πάνω με θεσμικούς φορείς να αναφέρονται και να αποδέχονται μόνο δύο φύλα και να ενισχύουν το αφήγημα της ετεροκανονικότητας, κανονικοποιώντας και διαχέοντας στην κοινωνία τη σεξιστική ρητορική, την τρανσφοβία και την ομοφοβία.

΄Όσο κι αν επιδιώκουν το κράτος και το κεφάλαιο με διάφορα τεχνάσματα να υποβιβάσουν το νόημα της 8ης Μάρτη, με την απαγόρευση των απεργιακών κινητοποιήσεων στην Αθήνα από τη μια, και με τη μετατροπή της για ακόμη μια χρονιά σε καπιταλιστική γιορτή «τιμώντας την καλή σύζυγο, την καλή μητέρα, την καλή νοικοκυρά», εμείς θα είμαστε εδώ για να αναδείξουμε το πραγματικό νόημα αυτής της ημέρας. Για εμάς η 8η Μάρτη αποτελεί ημέρα μνήμης και ταξικών αγώνων ενάντια σε κράτος και κεφάλαιο.

Όλες/α μαζί αντιστεκόμαστε σε κάθε συστημική προσπάθεια υποβάθμισης των ζωών μας.

Να σταματήσουν οι εμφυλοκτονίες.

Να βάλουμε τέλος στην έμφυλη βία και καταπίεση.

Να προσδιορίζουμε εμείς τα ίδια το φύλο και την σεξουαλικότητα μας. Καμία ανοχή σε τρανσοφοβικές και ομοφοβικές επιθέσεις και συμπεριφορές.

Να σταθούμε δίπλα σε κάθε καταπιεσμένη μετανάστρια, σε κάθε καταπιεσμένη εργάτρια, σε κάθε επιζώσα έμφυλης κακοποίησης.

Να υψώσουμε ανάχωμα στις ορέξεις του κράτους και των αφεντικών που θέλουν να δουλεύουμε με μισθούς πείνας μέχρι να πεθάνουμε.

Να σπάσουμε το φράγμα των έμφυλων διακρίσεων σε μισθολογικά ζητήματα.

Να βάλουμε φρένο στον θάνατο που σπέρνουν κράτος και κεφάλαιο με τις πλάτες των ΜΜΕ.

Διεκδικούμε δημόσια, δωρεάν και ποιοτική υγεία. Με ελεύθερες, ασφαλής και δωρεάν αμβλώσεις/τοκετούς για όσα άτομα το επιθυμούν.

Αγωνιζόμαστε για μια κοινωνία όπου η αυτοδιάθεση του ατόμου θα είναι αυτονόητη, που η επιλογή διακοπής κύησης δε θα τίθεται σε “δημόσια διαβούλευση”.

Να μην αφήσουμε τα θύματα trafficking μόνα τους απέναντι στις αδηφάγες ορέξεις των κακοποιητών τους.

Απέναντι στο καθεστώς διαίρεσης που προσπαθεί να επιβάλλει η εξουσία αγωνιζόμαστε για έναν κόσμο αλληλεγγύης, ισότητας, ελευθερίας.

Συλλογικότητα για τον ελευθεριακό φεμινισμό Rabbia Viola

** Συμμετέχουμε στο μπλοκ της ανοιχτής αντιπατριαρχικής συνέλευσης για την 8η Μάρτη **

Κείμενο καλέσματος στην πορεία 8η Μαρτη.

Η 8η Μάρτη προτείνεται πρώτη φόρα το 1910 από τη Διεθνή Διάσκεψη Γυναικών να καθιερωθεί ως η Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας. 8 Μαρτίου του 1917, πραγματοποιείται μια από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας από εργάτριες της κλωστοϋφαντουργικής βιομηχανίας. Απεργούν για “Ψωμί και Ειρήνη” και βγαίνουν στους δρόμους για τον τερματισμό του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και την ανατροπή του Τσάρου. Με την παραίτηση της κυβέρνησης κατοχυρώνεται το δικαίωμα ψήφου για τις γυναίκες και η μέρα καθιερώνεται ως επίσημη αργία στη Σοβιετική Ένωση. Το 1975 θεσπίζεται από τα Ηνωμένα Έθνη η 8η Μάρτη ως η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας.

Η πρώτη Ημέρα της Γυναίκας, ωστόσο, λαμβάνει χώρα στις 28 Φεβρουαρίου του 1909, στη Νέα Υόρκη, από το Σοσιαλιστικό Κόμμα Αμερικανών. Δίνει έναυσμα για δεκαετίες διαδηλώσεων και απεργιών του γυναικείου κινήματος οι οποίες στη συνέχεια θα παίξουν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του ευρύτερου κινήματος απελευθέρωσης. Σχεδόν έναν αιώνα αργότερα, στις 28 Φεβρουαρίου του 2026 καταγράφεται η πρώτη γυναικοκτονία του έτους στην Ελλάδα, ακολουθώντας τις 19 γυναικοκτονίες του προηγούμενου έτους, τις 50.000 διεθνώς το 2024, και αιώνες καταπίεσης, βίας και φόνου εις βάρος γυναικών.

Παρά την συμφωνημένη εκεχειρία, το κράτος-δολοφόνος του Ισραήλ συνεχίζει την γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού, ενώ πρόσφατα έκλεισε όλα τα περάσματα προς την Γάζα, επιβάλλοντας πλήρη αποκλεισμό. Καθημερινά, οι Παλαιστίνιες δολοφονούνται, βιάζονται, βασανίζονται, αποκλείονται από κάθε είδους ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Ταυτόχρονα, τις τελευταίες μέρες οι ΗΠΑ και το Ισραήλ βομβάρδισαν το Ιράν, εν μέσω διαπραγματευτικών προσπαθειών. Η επίθεση αυτή, που είχε ως πρόφαση, μεταξύ άλλων, την δήθεν προσπάθεια για απελευθέρωση των γυναικών και την διασφάλιση των δικαιωμάτων τους, είχε ως αποτέλεσμα τον βομβαρδισμό ενός γυναικείου δημοτικού σχολείου στο Μινάμπ, με τουλάχιστον 168 νεκρές μαθήτριες, καθώς και ενός κλειστού γυμναστηρίου στην πόλη Λαμέρντ, με θύματα 20 αθλήτριες. Όλα αυτά την στιγμή που οι ΗΠΑ και το Ισραήλ προφασίζονται ότι στόχος τους είναι η απελευθέρωση των γυναικών του Ιράν και η διασφάλιση των δικαιωμάτων τους.

Στις 26/01, σημειώθηκε ισχυρή έκρηξη στο εργοστάσιο τροφίμων της «Βιολάντα» στα Τρίκαλα, η οποία είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο πέντε εργατριών. Δεν επρόκειτο για κάποιο τυχαίο ατύχημα, αλλά για μία εργοδοτική δολοφονία, με θύματα τις εργαζόμενες γυναίκες, οι οποίες αναγκάζονταν να εργάζονται σε νυχτερινές βάρδιες κάτω από άθλιες εργασιακές συνθήκες, σε ένα εργοστάσιο στο οποίο στο οποίο επί μήνες παραβλέπονταν τα απαραίτητα τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας και αποτελούσε κίνδυνο για τις εργαζόμενες.

Παράλληλα με τις συγκυρίες αυτές θυμόμαστε τις κρατούμενες μετανάστριες και προσφύγισσες που ζουν στα παγωμένα κοντέινερ πίσω από τα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης της χώρας μας, σαν αυτό της Σιντίκης Σερρών, στερούμενες ιατροφαρμακευτικής κάλυψης και ειδών υγιεινής. Αναγνωρίζουμε την δολοφονική πατριαρχική βία που σήμερα ασκούν άντρες σε γυναίκες στο Σουδάν με τη μορφή του “κυνηγιού μαγισσών”, “πρακτικής” που παρατηρούνταν κατά τον 15° αι. στην Ευρώπη , με τον ίδιο σκοπό, δηλαδή της υφαρπαγής της περιουσίας και κληρονομιάς των γυναικών, ως μέσω υποδούλωσης ή αφανισμού. Δεν παραλείπουμε να κοιτάξουμε και βασικά “προνόμια” που αποκτήθηκαν στη λευκή Δύση, με υποχωρήσεις και οπισθοδρομήσεις να σημειώνονται μέχρι και σε θέματα ασφαλείας στη γέννα με την απομάκρυνση των μαιών, και την αμφισβήτηση της ακεραιότητας του δικαιώματος για άμβλωση, ως αποτέλεσμα της ακροδεξιάς ρητορικής ή της ελλιπούς διάθεσης δημοσίων νοσοκομείων που την εκτελούν.

Παρόλο που βρισκόμαστε σε μία εποχή έξαρσης της έμφυλης βίας και ανατροπής κεκτημένων του φεμινιστικού κινήματος, η Παγκόσμια Ημέρα Γυναικών έχει χάσει τον επαναστατικό χαρακτήρα της και έχει μετατραπεί σε εμπορική εορτή. Όσο το δικαίωμα μας πάνω στα σώματά μας καταπατείται και η ασφάλειά μας διαλύεται στα χέρια cis-het αντρών, τα media μας κατευνάζουν με ροζ δημοσιεύεις και προσφορές σε πολυτελή δώρα. Με τη συμφόρηση μισογυνιστικής ρητορικής στην πολιτική, την απάθεια του κόσμου μπροστά σε φριχτές περιπτώσεις σεξουαλικής βίας σε εμπόλεμες περιοχές και την άνοδο δημοφιλίας του νεοφιλελεύθερου λευκού, τερφικου φεμινισμού, η ανάγκη για αντίσταση και αλληλεγγύη καθίσταται πιο αναγκαία από ποτέ. Κανένα δικαίωμα δε γεννήθηκε μέσω «διαβούλευσης» και κρατικής παρέμβασης αλλά μέσω συνεχών αντιστάσεων και αιματηρών αγώνων.

Η γυναικεία χειραφέτηση είναι άρρηκτα διαπλεγμένη με την ευρύτερη έννοια της απελευθέρωσης του ανθρώπου. Ταξικότητα, ρατσισμός, μισαναπηρία και ομοτρανσφοβια διέπονται από μεγάλο φορτίο έμφυλης καταπίεσης η οποία συχνά αγνοείται και από τα άτομα εντός του ίδιου του κινήματος. Το φεμινιστικό κίνημα έθεσε τα θεμέλια για το ξεκίνημα πολλών επαναστάσεων με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την Οκτωβριανή Επανάσταση (η οποία άτυπα θεωρείται πως ξεκίνησε από την μεγάλη απεργία των εργατριών κλωστοϋφαντουργίας στις 8 Μαρτίου του 1917). Το φεμινιστικό κίνημα εγγυήθηκε την επιβίωση όλων των υπολοίπων επαναστατικών κινημάτων με τις εργάτριες να γεμίζουν τους δρόμους στις απεργίες της κλωστοϋφαντουργίας το 1857, τις μετανάστριες να βγαίνουν μπροστά στον αγώνα, τις τρανς λεσβίες μαζί με τις σεξεργάτριες να αντιστέκονται στην καταστολή και ταυτόχρονα να περιθάλπουν τα θύματα των συγκρούσεων του Stonewall και του HIV.

Για αυτόν τον λόγο είναι χρέος όλων μας να ακολουθήσουμε στα καλέσματα στην πορεία προς τιμήν της 8ης Μάρτη.

ΚΑΜΙΑ ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΩΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΩΝ ΣΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

ΚΑΝΕΝΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟ, ΑΝ ΔΕΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΘΟΥΜΕ ΟΛΑ

Καμάρα 12.00

Pride & Rebellion

Ραντεβού στους δρόμους.

Κείμενο καλέσματος στην πορεία 9η Μαρτη.

Στις 9 Μαρτίου του 2024, δύο κουήρ άτομα δέχονται ομο-τρανσφοβική επίθεση καθώς διασχίζουν την πλατεία Αριστοτέλους. Ξεκινώντας από μία παρέα νέων αγοριών, και συγκεντρώνοντας τελικά έναν όχλο γεμάτο μίσος, άτομα μαζεμένα στην πλατεία Αριστοτέλους στρέφουν την προσοχή τους στα δύο μη-δυαδικά άτομα, βρίζοντας, απειλώντας, και πετώντας σε αυτά γυάλινα μπουκάλια. Το πλήθος, που μάρτυρες τοποθετούν στις εκατοντάδες, κυνηγάει τα άτομα, ουρλιάζοντας προτροπές προς βία και απειλές προς τη ζωή τους. Τελικά, μετά από ανθρωποκυνηγητό με τσουγκράνες και πασσάλους και μετά από την πολύωρη αγνόησή τους από τους μάρτυρες του συμβάν, τα άτομα βρίσκουν καταφύγιο σε κοντινό μαγαζί.

Μπροστά σε μία εξαιρετικά βίαιη και χυδαία ομο-τρανσφοβική επίθεση στο κέντρο της πόλης, οι περαστικοί παραμένουν αμέτοχοι, ενώ οι μπάτσοι αποδεικνύουν για άλλη μία φορά την ανικανότητά και την απροθυμία τους, απαντώντας στην κλήση για δολοφονικό όχλο τριακοσίων ατόμων με δύο άτομα, αγνοώντας τα θύματα και επιτρέποντας σε ένα δεύτερο κύμα λεκτικών επιθέσεων να λάβει χώρο μπροστά τους. Παρά την παράκληση από το ένα από τα δύο μη-δυαδικά άτομα, οι μπάτσοι αρνούνται να προχωρήσουν σε προσαγωγές, μέχρι μισή ώρα αργότερα όποτε και προσάγουν 24 άτομα με βασικό κριτήριο την καταγωγή τους. Τα όργανα καταστολής κάνουν για άλλη μια φορά προφανή τόσο τα πραγματικά τους όπλα όσο και τον πραγματικό εχθρό τους. Οι δεκαετίες εγκλημάτων κατά της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και αστυνομικής βίας μας φανερώνουν πως οι μπάτσοι προχωράνε με τον ρατσισμό, τον σεξισμό, την ομο-τρανσφοβία και τον σταυρό -πάντα- μπροστά. Κάθε μπάτσος αποτελεί φορέας όχι μόνο άπειρου μίσους, με το οποίο έχει εκπαιδευτεί, αλλά και φορέας μιας ιδεολογίας που προστατεύει τα πρότυπα της ετεροκανονικότητας και του εθνικισμού. Αποκλίνουσες από τα πεπατημένα της πατριαρχίας υπάρξεις καταστέλλονται προς υπεράσπιση της “καθαριότητας” και ακεραιότητας του λευκού, πλούσιου, cis-het άνδρα και της αισθητικής του.

Τρομαχτικότερο γεγονός εντός του ήδη τραγικού συμβάντος ήταν η καθολική απουσία αλληλεγγύης και βοήθειας των ατόμων από τους παρευρισκόμενους στην περιοχή ανθρώπους. Η επέκταση του συνεχόμενα αυξανόμενου φασισμού στα ΜΜΕ και στη διεθνή πολιτική σκηνή (ιδιαίτερα μετά την επανεκλογή του Τραμπ), η συντηρητικότητα της εκπαίδευσης και η απομόνωση της αγάπης στα όρια του θεσμού της οικογένειας έχουν απονεκρώσει κάθε αλληλέγγυο και συντροφικό αντανακλαστικό του ανθρώπου. Είναι προφανής η επί χρόνια δομημένη προπαγάνδα της ανοχής και η ενωτική δύναμη που δυστυχώς κατέχει το μίσος. Η γενιά που χαρακτηρίζεται από ψηφιακή αυτοαποτύπωση (μέσω social, AI), που έχει εκπαιδευτεί μόνο με τους όμοιους με αυτήν και ταυτίζει τον αυτοσκοπό της με την αναπαραγωγή (πρότυπο της πυρηνικής οικογένειας) έχει λειψή ορατότητα των πόλων σωστού και λάθους.

Σε κάθε είδους ρατσιστική επίθεση απαντάμε εμείς. Την ημέρα μετά την ακραία επίδειξη ομο-τρανσφοβίας στην Αριστοτέλους, η Θεσσαλονίκη στέκεται απέναντι στο μίσος και τον φασισμό με μία τεράστια διαδήλωση αλληλεγγύης που συγκινεί και ενδυναμώνει. Όπως τότε, έτσι και κάθε μέρα, ΛΟΑΤΚΙΑ+ και αλληλέγγυα βγαίνουμε στους δρόμους περήφανα, δεν τρομοκρατούμαστε και δεν υποκύπτουμε στον φασισμό. Απαντάμε στις ομοτρανσφοβικες επιθέσεις στα λεωφορεία και τις πλατείες των αστικών κέντρων, αλλά και τα επεισόδια που δεν μαθαίνουμε από επαρχία, για αυτό λοιπόν, δύο χρόνια μετά, κατεβαίνουμε στους δρόμους κουήρ, μη-συμμορφούμενα με τις νόρμες τους, και γεμάτα οργή, διεκδικώντας πίσω την πόλη μας.

Αν χτυπήσουν ένα, απαντάμε όλα μας.

Στο δρόμο στη δουλειά, ποτέ κανένα μόνο, την ομοτρανσφοβία και το φασισμό τσακίζουμε στο δρόμο.

18:00, 9 Μαρτίου, Άγαλμα Βενιζέλου

βραδυ παραγωγή

μέρα αναπαραγωγή

μίσος και οργή για όσα μας κλέβουν τη ζωή

Πορεία/ Κυριακή 8 Μάρτη/ 12:00 Καμάρα

Στη Βιολάντα πέθαναν 5 εργάτριες. Γυναίκες που δούλευαν στη βραδινή βάρδια σε ένα εργοστάσιο που δουλεύει 24 ώρες την ημέρα, για να γυρίσουν σπίτι να φροντίσουν τα παιδιά. Γυναίκες της εργατικής τάξης, που καλούνταν να εργάζονται 8 ώρες στην παραγωγή (μπισκότων) και άλλες 8 (+++++) στην αναπαραγωγή· φροντίδα του σπιτιού, φροντίδα του μπαμπά, φροντίδα του παιδιού. Που δούλευαν για το μεροκάματο μέσα στη μαύρη νύχτα για λίγα περισσότερα χρήματα σε ένα εργοστάσιο που δεν σταματάει να παράγει ποτέ, που επέστρεφαν σε ένα σπίτι που δεν σταματάει να χρειάζεται φροντίδα ποτέ. Γυναίκες εκτεθειμένες σε όλους τους κρατικούς μηχανισμούς που εγκλωβίζουν τα υποκείμενα σε ρόλους: φύλου, τάξης, φυλής, εκτεθειμένες στις κακές ποιότητες της ζωής: στη φτώχεια, στον εκφασισμό, στην αποξένωση, στην αφάνεια. 250 εργάτριες δούλευαν στη Βιολάντα, μερικές εκατομμύρια κάπου αλλού. Δεν ήταν άτυχα παραδείγματα, δεν είμαστε μεμονωμένα περιστατικά. Είμαστε μέρος μίας τάξης, που είναι καθημερινά εκτεθειμένη σε όλα αυτά που καταπνίγουν κάθε επιθυμία για ζωή, που προκαλούν δυστυχία και απομόνωση, που οδηγούν στο βίαιο θάνατο. Έναν μοιραίο θάνατο που καθορίζεται από την εργασία μας, ορατή και μη, από τους ρόλους μας, έμφυλους και μη.

Στην ανασφάλεια αυτής της ζωής και στην επισφάλεια αυτής της φτώχειας έχει στρέψει το ενδιαφέρον του το κράτος και παρουσιάζει τη στράτευση των γυναικών σαν τον κρατικό μηχανισμό που μεριμνά και συμπεριλαμβάνει όλες αυτές τις ανάγκες. «Πρόσβαση σε νοσοκομεία, λέσχες, αναγνώριση του χρόνου θητείας ως προϋπηρεσία, μοριοδότηση για το ΑΣΕΠ» είναι κίνητρα που φαντάζουν ονειρικά σε αυτό το χωροχρονικό συγκείμενο και ο στρατός- που μέχρι τώρα ήταν αντρικό προνόμιο- προσδίδει μία χειραφετητική χροιά σε όλο το σκηνικό. Όμως η «γυναίκα στρατιώτης» είναι άλλη μία ταυτότητα που περιορίζει το σώμα σε νέους ρόλους, σε νέες καταπιέσεις, σε νέους περιορισμούς. Είναι η υποτίμηση των φωνών που ζητούν μία άλλη ποιότητα ζωής και η αναγωγή τους στις ανάγκες του έθνους. Δεν είναι απόρροια των φεμινιστικών αγώνων που διεκδικούν μια ζωή έξω από την αφάνεια, είναι η εργαλειοποίηση αυτών. Ένας πόλεμος που μας χωράει όλες δεν είναι η κατεύθυνση προς τη ζωή που διεκδικούμε, το έθνος δεν είναι η ζεστή φτερούγα που θα μας αγκαλιάσει όλες, ο στρατός δεν είναι το μέρος που θα τακτοποιηθούν τα περιθώρια του κοινωνικού ιστού. Στράτευση σημαίνει πειθάρχηση των σωμάτων, απώλεια των αισθήσεων, στέρηση της επιθυμίας.

Δεν είναι η εθελοντική στράτευση όμως η αφετηρία της υποτίμησης των επιθυμιών μας. Η αποσύνδεση του σώματος από όλα αυτά που του δίνουν την ιδιότητα του ατόμου συμβαίνει σε στάδια- ούτε σε μια στιγμή ούτε σε ένα νομοσχέδιο- και το τέλμα της αποτυπώνεται σε μία γυναικοκτονία. Σε μία γυναικοκτονία εκδηλώνεται όλο το φάσμα των στερησεων του σώματος: από την στέρηση της ελευθερίας να ορίζει και να επιθυμεί μέχρι την στέρηση της ίδιας της ζωής, και γίνεται η αναγωγή του σε έναν κατοπτρισμό: οργής, ζήλειας, ιδιοκτησίας, αρρώστιας, στέρησης, δύναμης, εξουσίας. Σε έναν κατοπτρισμό όλων αυτών που χτίζουν το κέλυφος της αρρενωπότητας, που χρειάζεται η πατριαρχία και τα δομεί πάνω μας. Σε ένα πεδίο άσκησης εξουσίας, επιβολής ορίων, περιορισμού ελευθεριών και ενίοτε πηγή κερδοφορίας. Τότε το σώμα εγκλωβίζεται από ακόμη πιο βίαιους μηχανισμούς καταστολής.

Σε όλα αυτά εμείς βλέπουμε τις πολλαπλές ταυτότητες που συναντιούνται σε ένα σώμα- φυλετικές, έμφυλες, ταξικές- και το καθιστούν πιο ευάλωτο και εκτεθειμένο στη βία, βλέπουμε τους σύνθετους μηχανισμούς πειθάρχησης και καταστολής που πλέκονται και εγκλωβίζουν το σώμα σε ρόλους αποκομμένους από επιθυμία και αυτοδιάθεση. Βλέπουμε και τον κοινό παρονομαστή όλων αυτών: την ευαλωτότητα των σωμάτων μας· εκεί που βρίσκει η πατριαρχία το πεδίο για να ασκήσει την εξουσία της. Βλέπουμε τις κοινωνικές κατασκευές να πλαισιώνουν τις σχέσεις μας, να δημιουργούν διαχωρισμένα πεδία και αποστάσεις.

Είναι η αποδόμηση αυτών των ταυτοτήτων που απεγκλωβίζει τα σώματα από τα αποπνικτικά δίπολα, που μετατρέπει την ευαλωτότητα σε κινητήρια δύναμη και επιθυμία. Είναι η ρευστότητα που καθιστά την κάθε ταυτότητα ικανή να διαπερνά και να αγκαλιάζει τα διάχυτα σημεία του κοινωνικού πλέγματος, να δημιουργεί ρωγμές στους στερεοποιημένους εαυτούς και συνδέσεις μεταξύ των ετερόκλητων βιωμάτων. Και είναι αυτές οι συνδέσεις και οι ρήξεις που σχηματίζουν τις σχέσεις μέσα στις οποίες υπάρχουμε όπως θέλουμε, που συγκροτούν τις υποκειμενικότητες των εαυτών. Σε αυτή την κοινωνία που προστάζει πως οποιαδήποτε γκρίζα ζώνη, αμφισβήτηση, πειραματισμός πρέπει να καταστραφεί εμείς κάνουμε αυτή τη ρευστότητα δύναμή μας: απαγκιστρωνόμαστε από τα δίπολα· άνδρας-γυναίκα, ικανός- ανάπηρος, ορατή- αόρατη αναπηρία, δειλός- ήρωας. Εμείς θα επιμένουμε πως αυτός ο κόσμος και τα δίπολα του δε μας χωράνε, πως μπορούμε να είμαστε πολλά παραπάνω και τίποτα από αυτά.

calvaluna

ομάδα για την ανάδειξη/ανάδυση του κουηρ-φεμινισμού

Η Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας και η επέτειος 2 χρόνων από τις ομοτρανσφοβικές επιθέσεις στην Αριστοτέλους πρέπει να είναι δύο μέρες υπερηφάνειας για όλες τις γυναίκες, τις θηλυκότητες και τα άτομα που δεν ταιριάζουν στα στερεότυπα ταυτότητας και έκφρασης φύλου. Στις 8 Μαρτίου, εκατομμύρια γυναίκες σε όλον τον κόσμο βγαίνουν στους δρόμους για τη διεκδίκηση ίσων δικαιωμάτων στο σπίτι και στη δουλειά, για παροχές διευκόλυνσης της γονεϊκότητας, για βελτίωση των υλικών όρων της ζωής. Και ειδικά στη Θεσσαλονίκη, στις 9 Μαρτίου τα λοατκια+ και αλληλέγγυα άτομα πάμε στην πλατεία Αριστοτέλους με όποια εμφάνιση εκφράζει τον εαυτό μας και το φύλο μας για να απαιτήσουμε με την παρουσία μας το αυτονόητο, να κυκλοφορούμε ελεύθερα σε όλη την πόλη. Ντυνόμαστε όπως μας αρέσει, βαφόμαστε, βάζουμε τα αξεσουάρ μας και κατεβαίνουμε στην πλατεία για να διαδηλώσουμε ενάντια στις ομοτρανσφοβικές επιθέσεις των νεαρών ακροδεξιών, αλλά και να χαρούμε τη δημόσια παρουσία μας όπως ακριβώς είναι, όχι όπως θέλουν τα φασισταριά να μας περιορίσουν.

Ας είμαστε όλα και στις δύο μέρες!

Την Κυριακή 8 Μαρτίου θα στηρίξουμε το μπλοκ του Pride & Rebellion στην Καμάρα στις 12:00.

Tη Δευτέρα 9 Μαρτίου θα μαζευτούμε από τις 17:00 για ένα Queer Public DIY MakeUp Event. Ελάτε να βαφτούμε παρέα κατευθείαν στην Αριστοτέλους. Όσα θέλετε, φέρτε μαζί σας τα δικά σας υλικά μακιγιάζ, αλλά θα φέρουμε και εμείς αρκετά για όσα δεν έχετε.

Και στις 18:00 θα βγούμε στους δρόμους για λοατκια+ αντιφασιστική πορεία! Θα μας βρείτε στο μπλοκ του Ανοιχτού Συντονισμού Θεσσαλονίκης για τη Διεθνή Ημέρα Μνήμης Τρανς Θυμάτων.

ομάδα Sylvia Rivera – για ένα κινηματικό Thessaloniki Pride

8η ΜΑΡΤΗ – ΗΜΕΡΑ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗΣ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΕΙΩΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΝ

Κάλεσμα στήριξης σε συγκέντρωση – πορεία: Κυριακή 8 Μαρτίου, 12:00 Καμάρα

Στον δρόμο του αγώνα ενάντια στον θάνατο, τον πόλεμο και την φτώχεια, τα κυκλώματα trafficking, τους βιασμούς, τους παιδοβιασμούς, την ενδοοικογενειακή βία. Χτίζοντας αντιστάσεις, για έναν κόσμο ελευθερίας. Να διατηρήσουμε ζωντανή την συλλογική μνήμη των γυναικείων αγώνων και αντιστάσεων που είναι βαμμένοι με αίμα. Η 8η Μάρτη δεν είναι η μέρα της γυναίκας. Είναι ένας συνεχής αγώνας απέναντι σε κράτος, καπιταλισμό και πατριαρχία.

Στις αρχές του 20ου αιώνα, μετανάστριες εργάτριες στον χώρο της κλωστοϋφαντουργίας στις ΗΠΑ, γυναίκες που βίωναν με κάθε τρόπο την εκμετάλλευση, εξεγείρονται άγρια δίνοντας μαχητικούς αγώνες. Οι αγώνες εκείνοι ενάντια σε ένα σύστημα βίας και εκμετάλλευσης μας δείχνουν σήμερα τον δρόμο που θέλουμε να ανοίξουμε. Έναν δρόμο που θα μας οδηγήσει όχι απλά σε ένα αίτημα των γυναικών για ισότητα στη διαχείριση της εξουσίας, όπως συστηματικά αναδεικνύεται από τον καθεστωτικό φεμινισμό και τον κυρίαρχο εξουσιαστικό χώρο. Η γυναικεία χειραφέτηση είναι ένας αγώνας συνολικός, από τα κάτω, του οποίου στόχος είναι η διάλυση του πατριαρχικού συστήματος ως κομμάτι της κρατικής και καπιταλιστικής εξουσίας.

Τα περιστατικά έμφυλης βίας, όπως ξυλοδαρμοί, βιασμοί, γυναικοκτονίες και υποθέσεις trafficking αυξάνονται τα τελευταία χρόνια σε βαθμό που αποτελούν καθημερινότητα για χιλιάδες γυναίκες. Τα τελευταία 5 χρόνια μετράμε πάνω από 85 γυναικοκτονίες, ενώ παγκοσμίως δολοφονούνται περίπου 50.000 γυναίκες κάθε χρόνο. Από την υπόθεση trafficking της Ηλιούπολης, ένας αγώνας της Ε. απέναντι σε κράτος, μαφία και μπάτσους, όλων των καθαρμάτων που συνεργάζονται και τρομοκρατούν όσες αποφασίζουν να σπάσουν την σιωπή μέχρι την υπόθεση της Κυριακής Γρίβα, η οποία δολοφονήθηκε από τον σύντροφό της με την συνέργεια της αστυνομίας, αφού αρνήθηκαν να την προστατέψουν, καθώς «τα περιπολικά δεν είναι ταξί», και από τους μπάτσους στο Α.Τ. Ομόνοιας που βίασαν την 19χρονη μέσα στο τμήμα και κυκλοφορούν ελεύθεροι με την στάση των δικαστικών αρχών να είναι εμετική, μέχρι την υπόθεση trafficking της τότε 12χρονης, η οποία εκδιδόταν συστηματικά από άτομα με διασυνδέσεις στην πολιτική και την αστυνομία, δείχνοντας πώς κράτος, μαφία και θεσμοί συνεργάζονται για να τρομοκρατήσουν όσες σπάνε τη σιωπή το συμπέρασμα είναι ένα. Δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη στο κράτος, την αστική δικαιοσύνη και τους ένστολους δολοφόνους.

Κράτος, δικαστικοί θεσμοί και ένστολοι δολοφόνοι διαθέτουν το μονοπώλιο της βίας, το οποίο δεν διστάζουν να εξαπολύουν πάνω στα σώματά των γυναικών, των εργατριών, των μεταναστριών, σε όλες τις καταπιεσμένες αλλά και σε όσες διαδηλώνουν, καθώς έχουμε έρθει αντιμέτωπες με δεκάδες περιστατικά ξυλοδαρμού διαδηλωτριών. Όσοι έχουν την εξουσία την ασκούν εις βάρος των καταπιεσμένων και ανενόχλητοι, γιατί οι θεσμοί τους ανήκουν. Εκείνοι πράττουν και τα ΜΜΕ με τη δικαστική εξουσία ξεπλένουν, ρίχνουν το φταίξιμο στα θύματα, τα συκοφαντούν και τα φέρνουν σε διαδικασία να αποδείξουν τα αυτονόητα. Σε ένα τέτοιο σάπιο σύστημα, το μήνυμα είναι ένα: Δεν θα βρεις το δίκιο σου, ακόμη και αν μιλήσεις και καταθέσεις μπροστά στους βιαστές και τους κακοποιητές σου.

Η καπιταλιστική βία ωστόσο, είναι επίσης κομμάτι της πατριαρχίας και του συστήματος εκμετάλλευσης. Στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας, μια φονική έκρηξη στο εργοστάσιο μπισκότων «Βιολάντα» στοίχισε τη ζωή σε πέντε γυναίκες εργαζόμενες κατά τη διάρκεια της νυχτερινής βάρδιας, μια τραγωδία που αναδεικνύει τις εργοδοτικές παραλείψεις στην ασφάλεια και την κοινωνική απαξίωση των εργατριών μέσα στα ίδια τα παραγωγικά κέντρα στον βωμό του κέρδους.

Σε διεθνές επίπεδο, στο Ιράν τουλάχιστον 153 μαθήτριες σκοτώθηκαν σε επίθεση που χτύπησε σχολείο θηλέων στη Μινάμπ, με το σχολείο να βομβαρδίζεται τρεις φορές κατά τη διάρκεια των αμερικανο-ισραηλινών στρατιωτικών επιθέσεων, ένα γεγονός που άφησε πίσω του και δεκάδες τραυματίες. Παράλληλα, γυναίκες στη Ροζάβα, στην Τσιάπας και στην Παλαιστίνη αγωνίζονται για την ελευθερία τους, αντιστεκόμενες στη στρατιωτική βία και την κατοχή. Αυτές οι εικόνες συνέδεσαν τους αγώνες μας: όλες οι γυναίκες που αντιστάθηκαν, είτε με όπλα είτε με οργάνωση, είτε απλώς παλεύοντας για τη ζωή τους, έστειλαν το ίδιο μήνυμα αντίστασης απέναντι στην καταπίεση και τον θάνατο.

Η θεσμική βία αποτυπώνεται επίσης στον έλεγχο των σωμάτων μας. Παρά το γεγονός ότι η άμβλωση είναι νόμιμη εδώ και δεκαετίες, δεκάδες δημόσια νοσοκομεία, κυρίως στην περιφέρεια και τα νησιά, αρνούνται στην πράξη να την πραγματοποιήσουν, επικαλούμενα «συνειδησιακούς» λόγους. Έτσι, ένα κατοχυρωμένο δικαίωμα μετατρέπεται σε προνόμιο για λίγες, ενώ για πολλές γυναίκες -ιδίως φτωχές, μετανάστριες, αποκλεισμένες- η πρόσβαση σε ασφαλή και δωρεάν διακοπή κύησης γίνεται αβέβαιη ή αδύνατη. Ο έλεγχος της αναπαραγωγής μας παραμένει κεντρικό πεδίο άσκησης εξουσίας.

Ως αναρχικές και αναρχικοί, απέναντι στο σύστημα κράτους, καπιταλισμού και πατριαρχίας, οφείλουμε να δώσουμε ισχυρές απαντήσεις. Να δουλέψουμε για τη γυναικεία χειραφέτηση, να δημιουργήσουμε δομές αγώνα και συλλογικοποίησης από τα κάτω, να περάσουμε στην αντεπίθεση και να γκρεμίσουμε τους θεσμούς που γεννούν και αναπαράγουν βία. Για μια κοινωνία αξιοπρέπειας και ελευθερίας, όπου η έμφυλη βία δεν θα είναι καθεστώς και μέσα από αδιαμεσολάβητους αγώνες θα πάψει να αποτελεί καθημερινότητα.

ΝΑ ΜΗ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

Η ΕΜΦΥΛΗ ΒΙΑ ΕΊΝΑΙ ΘΕΣΜΙΚΗ ΒΙΑ – ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΚΡΑΤΟΥΣ, ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ Ε., ΤΗΝ 12ΧΡΟΝΗ, ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΠΙΖΩΣΕΣ ΚΑΙ ΣΕ ΟΣΕΣ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΝ ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΝ ΤΗΝ ΣΙΩΠΗ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Libertatia, συλλογικότητα για τον ελευθεριακό κομμουνισμό

8Η ΜΑΡΤΗ: ΗΜΕΡΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ

Συγκέντρωση-πορεία: Κυριακή 8/03 Καμάρα στις 12:00

ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΕΙΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΝ

Η γυναικεία χειραφέτηση δεν είναι το αίτημα των γυναικών για την ισότητα τους στη διαχείριση της εξουσίας, όπως προσπαθεί να αναδείξει ο κυρίαρχος εξουσιαστικός χώρος, αλλά ένας αγώνας συνολικός, ένας αγώνας από τα κάτω που ξεκίνησε από τις κινητοποιήσεις και τις απεργίες από μετανάστριες εργάτριες στον χώρο της κλωστοϋφαντουργίας στις ΗΠΑ, τις αρχές του 20ου αιώνα. Από γυναίκες που βίωναν την εκμετάλλευση και εξεγέρθηκαν άγρια με μαχητικούς αγώνες. Εκείνοι οι αγώνες που δόθηκαν μπορούν σήμερα να μας δείξουν τον δρόμο που είναι επιτακτικό να ακολουθήσουν οι γυναίκες που βιώνουν την πλήρη απαξίωση των ζωών τους από ένα σύστημα πατριαρχικό και εξουσιαστικό, κομμάτι του καπιταλιστικού κόσμου στον οποίο ζούμε.

Η έμφυλη βία είναι καθεστώς, όσο υπάρχει κράτος και καπιταλισμός. Οι αγώνες ενάντια στην πατριαρχία του παρελθόντος, φωτίζουν τον δρόμο για τους αγώνες του σήμερα, για την γυναικεία χειραφέτηση και την συντριβή του εξουσιαστικού συστήματος. Για μας, η πατριαρχία είναι εξουσία και η εξουσία δολοφονεί.

Τα τελευταία χρόνια, έρχονται στο φως ολοένα και περισσότερα περιστατικά έμφυλης βίας. Από τις δεκάδες γυναικοκτονίες που καταγράφονται καθημερινά, τις δολοφονημένες αδελφές μας στα σύνορα μέχρι τις κινήσεις παραβιαστών και βιαστών που ”τυχαίνεί” τις περισσότερες φορές να ανήκουν στα όργανα της τάξεις ή να είναι υψηλόβαθμα πολιτικά στελέχη όπως ο μαστροπος μπάτσος Δ.Μπουγιούκος στην Ηλιούπολη, οι μπάτσοι στο Α.Τ Ομόνοιας που βίασαν την 19χρονη μέσα στο τμήμα και κυκλοφορούν ελεύθεροι, την αθώωση των μπάτσων που κλωτσούσαν τον ΖΑΚ/Zackie Oh και το πέσιμο στα μαλακά των δολοφόνων του μέχρι την καταδίκη του Π.Φιλιππίδη για δύο απόπειρες βιασμού αλλά την απόφασή του δικαστηρίου να κυκλοφορεί και αυτός ελεύθερος. Ακόμα οι πολυ επίκαιρες υποθέσεις της 12χρονης από τον Κολωνό και της Ε. από την Ηλιούπολη ”φωτίζουν” την αδιάκοπη δράση κυκλωμάτων σωματεμπορίας, τα οποία δρουν με την ευχή του κράτους και των ένστολων καθαρμάτων του. Ταυτόχρονα τα εγκλήματα συγκαλύπτονται από την αστυνομία και τις δικαστικές αρχές και τα θύματα στοχοποιούνται και απαξιώνονται διαρκώς. Όλα αυτά αποδεικνύουν πως το κράτος δεν είναι μόνο αδιάφορο απέναντι στην έμφυλη βία και καταπίεση που βιώνουν οι γυναίκες, αλλά είναι και συνένοχο. Οι βιασμοί, οι παιδοβιασμοί και η σεξουαλική εκμετάλλευση γυναικών και ανηλίκων αποτελούν την πιο σκληρή πραγματικότητα μιας κοινωνίας που ανέχεται και συντηρεί την πατριαρχική βία. Αλλωστε η αστική δικαιοσύνη -ως βασικό εργαλείο του κρατικού μηχανισμού- καθησυχάζει και αποπροσανατολίζει την κοινή γνώμη διατυμπανίζοντας πως η έμφυλη βία θα λυθεί τάχα μέσα στις δικαστικές αίθουσες την στιγμή που στην πραγματικότητα ρυθμίζει την κοινωνικότητα από τα πάνω για την συντήρηση ενός συστήματος που ακριβώς τρέφει και μεθοδεύει την πατριαρχία. Δεν είναι καθόλου τυχαία η επιλογή άλλοτε διχοτόμησης της κοινωνίας σε “καλούπια” προκειμένου να διευκολυνθεί η επίθεση από την μια στην άλλη και ο κοινωνικός κανιβαλισμός και άλλοτε η τοποθέτηση αυτών κάτω από μια φιλελεύθερη “συμπεριληπτική” ομπρέλα που ξεχνά καταπιεστές και καταπιεσμένες, αποπροσανατολίζοντας σε κάθε μια περίπτωση την κοινή γνώμη από το να στραφεί ενάντια στην εξουσία ως τον κοινό εχθρό. Στο πλαίσιο αυτό χρησιμοποιείται και ο δυτικός φεμινισμός ως εργαλείο αναζήτησης νέων συμμάχων στον καπιταλισμό, καλώντας μας να πανηγυρίζουμε τις μιντιακές παραχωρήσεις από πλευράς του κράτους και τις νίκες των αστών γυναικών, αυτών που λαμβάνουν θέσεις εξουσίας και μας επιβάλλονται.

Όλα αυτά τα παραδείγματα μας στέλνουν ένα ξεκάθαρο μήνυμα από την πλευρά της αστικής δικαιοσύνης. Πως δεν υπάρχει περίπτωση μια γυναίκα να μιλήσει και να βρει το δίκιο της μέσα σε ένα σύστημα που προωθεί την πατριαρχία και την εξουσιαστική βία, ένα σύστημα που τρομοκρατεί τα θύματα και απελευθερώνει τους θύτες ή τους καταδικάζει αλλά τους αφήνει να κυκλοφορούν ελεύθερους, που αποσιωπά τα στοιχεία τους αλλά βγάζει στη φόρα τα ονόματα των θυμάτων, τα οποία και στοχοποιούνται. Το κράτος, οι δικαστικές αρχές και τα ΜΜΕ παράγουν την έμφυλη βία, την προωθούν και την συγκαλύπτουν με τέτοιο τρόπο, ώστε αυτή κανονικοποιείται, γίνεται μια ακόμη είδηση, ένα κομμάτι της καθημερινότητας που δεν αφορά την κοινωνία.

Για μας, η εμπιστοσύνη στην αστική δικαιοσύνη τρέφει μόνο αυταπάτες λύτρωσης και σωτηρίας των καταπιεσμένων γυναικών. Η έμφυλη βία δεν μπορεί να καταπολεμηθεί από το σύστημα που την καλλιεργεί και οπλίζει το χέρι κάθε βιαστή και δολοφόνου. Αντίστοιχα, δεν μπορεί και να καταπολεμηθεί ατομικά, καθώς η εξάλειψη της έμφυλης καταπίεσης περνά μέσα από τον αγώνα για την γυναικεία χειραφέτηση. Με γυναίκες που στέκονται η μια δίπλα στην άλλη και χτίζουν κοινότητες αγώνα, μέσα από τις οποίες θα μπορούν να επικοινωνήσουν και να μιλήσουν για όσα βιώνουν, που δεν σιωπούν απέναντι στη βία αλλά αγωνίζονται για να την εξαλείψουν.

Ο αγώνας αυτός, λοιπόν, πρέπει να είναι συνολικός και όχι μονομερής και αποκομμένος, πρέπει να είναι παράλληλος με αυτόν ενάντια σε κράτος, κεφάλαιο και πατριαρχία για να πάψει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Από τις τις εξεγερμένες Ζαπατίστριες αυτές που αντιστέκονται στο Ιράν μέχρι τους αγώνες γυναικών εντός της χώρας παλεύουμε για ένα κόσμο ισότητας και αλληλεγγύης. Ενάντια στον φόβο και στην καταστολή της εξουσίας, ενάντια στον θεσμικό φεμινισμό της αφομοίωσης και της υποταγής, έχουμε δίκιο και θα νικήσουμε.

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ, ΕΡΓΑΤΡΙΕΣ, ΤΗΣ ΓΗΣ ΟΙ ΚΟΛΑΣΜΕΝΕΣ – ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΕΣ

Αναρχική Συνέλευση Φοιτητών/τριών Quieta Movere

Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΒΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΣΚΟΤΩΝΕΙ – ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΠΟΤΕ ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ

ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΕΣ

ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΝ 8Η ΜΑΡΤΗ, ΗΜΕΡΑ, ΜΝΗΜΗΣ, ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ & ΑΓΩΝΑ

Κυριακή 08/03 | Καμάρα 12:00

αυτοοργανωμένο σχήμα Αρχιτεκτονικής

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ 4ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ 8ΗΣ ΜΑΡΤΗΣ,

ΚΥΡΙΑΚΗ, 12:00, ΚΑΜΑΡΑ

Το σύνθημα “Η πατριαρχία είναι εξουσία και η εξουσία δολοφονεί” στη δεδομένη χρονική στιγμή μας φαίνεται η πιο ταιριαστή εισαγωγική πρόταση για το ζήτημα της γυναικείας χειραφέτησης. Σε μία συνέχεια για το τί εστί κράτος και εξουσιαστικό σύστημα, θα ήταν έλλειμμά μας να μην μιλήσουμε για τη Πατριαρχία, έναν βασικό πυλώνα αυτού του συστήματος. Οι γυναίκες, οι τρανς, οι λεσβίες, οι μετανάστριες και πρόσφυγες, οι φυλακισμένες, είναι οι καταπιεσμένες αυτού του κόσμου που το θανατηφόρο χέρι της πατριαρχίας της πλήττει στο δρόμο, στη δουλειά, στο σχολείο και τις σχολές, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τις φυλακές αλλά και σε κάθε άλλο σημείο που ζούμε ή αναγκαζόμαστε να ζούμε. Κάθε χρόνο, καταγράφονται δεκάδες γυναικοκτονίες και έρχονται στην επιφάνεια κυκλώματα trafficking και βιασμοί με κύριους ενόχους μπάτσους, στελέχη της ΝΔ, αφεντικά. Η υπόθεση παιδοβιασμού και trafficking της 12χρονης από τον Κολωνό, η απαγωγή της 19χρονης Ε. στην Ηλιούπολη από τον μπάτσο που την εξέδιδε, η δολοφονία της Zackie είναι κάποια παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι οι βιαστές και δολοφόνοι οπλίζονται και συγκαλύπτονται από το ίδιο διεφθαρμένο σύστημα, τα όργανα καταστολής και από το πολιτικό προσκήνιο αλλά και παρασκήνιο. Οι απειλές και οι ανισότητες μέσα στους εργασιακούς χώρους δεν έχουν τελειωμό, οι σεξουαλικές παρενοχλήσεις και κακοποιήσεις επίσης. Όλές αυτές που καλώς ήρθαν αντιμέτωπες με την αστική δικαιοσύνη, δίχως την αλληλεγγύη και την κοινωνική πίεση βρήκαν τοίχο, επειδή η αστική δικαιοσύνη είναι θεσμική και άρα ταξική, πατριαρχική. Γι’ αυτό και το ζήτημα της χειραφέτησης μας αφορά όλες και όλους και έτσι δε θα’ μείνει ποτέ καμία μόνη. Η μέρα της 8ης Μάρτη, αντικατοπτρίζει μια εποχή που στιγματίστηκε από κινητοποιήσεις και απεργίες εργατριών μεταναστριών στην Αμερική από τον 20ο αιώνα. Τότε, πραγματοποίηθηκαν επάλληλες απεργίες, πορείες για τη διεκδίκηση ασφαλών και αξιοπρεπών συνθηκών εργασίας, που ήρθαν σε σύγκρουση με την
υπόλοιπη κοινωνία η οποία τις αντιμετώπιζε ως το αδύναμο φύλο. Αποκορύφωμα αυτών των αγώνων ήταν η φωτιά που ξέσπασε στο εργοστάσιο Triangle Waist, όπου οι συνθήκες ήταν άθλιες και είχε ως αποτέλεμα τον θάνατο πάνω από 100 εργατριών που ήταν κλειδωμένες για να μην έρχεται μέσα το σωματείο ή και να μη φεύγουν οι ίδιες. Φυσικά ακολούθησε η αθώωση των ιδιοκτητών. Ακριβώς όπως και στο πιο πρόσφατο παράδειγμα με το εργοστάσιο ΒΙΟΛΑΝΤΑ όπου 5 εργάτριες έχασαν την ζωη τους από έκρηξη λόγω ανεπαρκών μέτρων ασφαλείας.Έτσι, μπροστά στις φιέστες, τα εκπτωτικά κουπούνια και άλλους μηχανισμούς του συστήματος για να αφομοιώσει τους αντιπατριαρχικούς-εργατικούς αγώνες, ερχόμαστε να υπενθυμίσουμε ότι η 8η Μάρτη είναι μια μέρα αιματοβαμμένη, μέρα διεκδίκησης, μνήμης και αγώνα. Συνδέουμε τις δολοφονίες στη Πύλο, στο Μάτι, στα Τέμπη με όλες αυτές τις υποθέσεις που ήρθαν αντιμέτωπες με την έμφυλη βία, ακριβώς γιατί υπάρχει ο κοινός παρονομαστής: η εξουσία που όπως είπαμε δολοφονεί με γνώμονα το κέρδος. Αγωνίζομαστε για τις αδελφές μας, για όλους τους καταπιεσμένους, για τη χειραφέτηση, για ζωή και ελευθερία.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ 19ΧΡΟΝΗ Ε. ΚΑΙ ΤΗΝ 12ΧΡΟΝΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΛΩΝΟ

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΕΡΓΑΤΡΙΕΣ ΤΗΣ ΓΗΣ ΟΙ ΚΟΛΑΣΜΕΝΕΣ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΕΣ

ΤΣΑΚΙΖΟΥΜΕ ΤΗ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΣΕ ΣΧΟΛΕΙΑ, ΣΧΟΛΕΣ, ΧΩΡΟΥΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ

ΠΟΤΕ ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ

Ελευθεριακό Σχήμα Γεωλογίας

Η 8η Μάρτη ως μέρα βλέπουμε να έχει ευτελιστεί σε γιορτή της (cis)γυναίκας, με όλο το καπιταλιστικό περιτύλιγμα που πλασσάρεται• σοκολατάκια, λουλούδια, εκπτωτικά κουπόνια, διαφημιστικές καμπάνιες και ροζ φωτισμοί στα δημαρχεία. Αντιλαμβανόμαστε ότι στη συνείδηση των περισσότερων έχει απωλέσει τα εξεγερτικά χαρακτηριστικά για τα οποία καθιερώθηκε. Συγκεκριμένα η 8η Μάρτη είναι μέρα μνήμης του αγώνα εργατριών που δούλευαν εξαθλιωμένες σε εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας και ραφεία, για βελτίωση συνθηκών εργασίας και ωραρίων. Συμμετέχοντας κι οργανώνοντας απεργίες, κατέληξαν στην τότε καλεσμένη απεργιακή πορεία στις 8 Μάρτη του 1857 στη Νέα Υόρκη, η οποία χτυπήθηκε άγρια στο δρόμο, με αποτέλεσμα τη δολοφονία πολλών εργατριών.

Η έμφυλη βία είναι καθημερινή.

Η έμφυλη βία δεν είναι μόνο μια εικόνα στις ειδήσεις αλλά η καθημερινότητα πολλών θηλυκοτήτων. Από την ώρα που ερχόμαστε σε αυτόν τον κόσμο γαλουχούμαστε με συγκεκριμένα πρότυπα και αναμένουν συγκεκριμένες προσδοκίες από εμάς. Η πειθαρχημένη κόρη, η βολική σύντροφος, η μητέρα-θυσία είναι καποιοι από τους ρόλους που ίσως κλιθούμε να αναλάβουμε. Επιβάλλεται το πως θα φερόμαστε με βάση το φύλο που μας αποδόθηκε απο την κοινωνία κατά τη γέννηση μας, το πως θα ντυνόμαστε, με ποια θα σχετιζόμαστε σεξουαλικά, και αν αυτό δεν ταυτίζεται με τα αναμενόμενα η περιθωριοποιήση και ο στιγματισμός είναι το φυσικό επόμενο βήμα. Στις γειτονιές και στους δρόμους που περπατάμε η παρενόχληση είναι μια ρουτίνα, τα σπίτια που ζούμε πολλές φορές δεν είναι το ασφαλές καταφύγιο αλλά το πεδίο της βίας που ασκείται πάνω μας από πατεράδες, συζύγους, γιούς που θεωρόυν τις ζωές μας κτήμα τους.

Κράτος – Δικαστήρια – Μπάτσοι και Πατριαρχία

Γνωρίζουμε ότι ο φεμινισμός που πλασάρεται από το κράτος είναι ενα προκάλυμμα προκειμένου να μας αποτρέπει από το να διεκδικούμε εμείς τα όρια και τις ανάγκες μας και να λειτουργεί ως διαμεσολαβητής στις μεταξύ μας σχέσεις, ορίζοντας τί είναι νομιμο και μή, τί θεωρείται έμφυλη βία και τί “απλώς παραστράτημα ζηλιάρηδων/ασυγκράτητων αντρών”. Έτσι κανονικοποιείται η έμφυλη βία στην καθημερινότητά μας και όποια επιζώσα επιλέξει να απευθυνθεί στους κρατικούς φορείς, δηλαδή τα δικαστήρια, τα Α.Τ. για να καταγγείλει περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας ή και παρενοχλήσεων στο δρόμο και σε ιατρεία, εξετάζεται αυστηρά, αμφισβητείται το βίωμά της κι έρχεται αντιμέτωπη με τον επανατραυματισμό, την υποτίμηση και τον ευτελισμό των βιωμάτων της. Δεν έχουμε αυταπάτες ακόμα και στα πιο τρανταχτά παραδείγματα χρόνιας κακοποίησης ότι οι μπάτσοι κι οι δικαστές θα πιστέψουν και θα προστατέψουν θηλυκότητες που σε μία αίσχατη ανάγκη μπορεί να βρεθούν στην πόρτα του γραφείου τους. Είδαμε και την απάθεια των μπάτσων του Α.Τ Παντελεήμονα πριν δυο χρόνια. Μόλις είχε βγεί η Κυριακή Γρίβα απο το μπατσότμημα, στο οποίο είχε παει να καταγγείλει τον κακοποιητικό συντροφό της και της αρνήθηκαν την όποια συνοδεία και εμπλοκή και λίγα μέτρα μακριά την περίμενε ο γυναικοκτόνος της και τη δολοφόνησε.

Αντίστοιχη είναι η αντιμετώπιση προέδρων και εισαγγελέων στις κρύες δικαστικές αίθουσες. Εκει γίνεται εξάντληση της βαρβαρότητας καθώς οι επιζώσες υποβάλλονται σε ενα καταιγισμό τραυματικών ερωτήσεων που θα πρέπει να αποδείξουν το ότι πληρούσαν ολες τις προϋποθέσεις κι ήταν τα τέλεια θύματα, καλούνται να επαναβιώσουν το τραύμα και να περιγράψουν επακριβώς λεπτό προς λεπτό αγγίγματα, βλεματα, διαλόγους, καταστάσεις τραυματικές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα σκουπιδοδικαστίνας ήταν κι αυτό στην υπόθεση του ομαδικού βιασμού 19χρονης απο μπάτσους στο Α.Τ. Ομόνοιας όπου τόλμησε να ρωτήσει τη επιζώσα γιατί μετά το πρώτο φιλί δεν τον έσπρωξε/χτύπησε. Καταλαβαίνουμε οτι η εξουσία στήνει παιχνίδια στις πλάτες μας και προφανώς όποια αντιμετώπιση κι αν επιλέξει η καθε μία μας, αυτή της υπομονής, της καταγγελίας, της αντιβίας πάλι το νομικό σύστημα θα βρει αλλα μέτρα και σταθμά για να την εγκλωβίσει. Αν δεχθεί παρενόχληση θα κατηγορηθεί το επιζόν οτι κάτι έκανε και φταίει ή οτι ετσι είναι η αντρική φύση, και αν επιλέξει να αντεπιτεθεί στον κακοποιητή της, θα θεωρηθεί ποινικό αδίκημα και θα κινδυνεύει με φυλάκιση, όπως άλλωστε έχει συμβεί με κάποια άτομα στο παρελθόν, όπως η Π. στην Κόρινθο.

(Παρα)κράτος και μαφία

Επίσης ποιά εμπιστοσύνη και απαίτηση να υπάρχει από το κράτος να διαχειρίζεται βιώματα απο καταγγέλουσες κι επιζώντα όταν το ίδιο συντηρεί και συμμετέχει σε κυκλώματα σωματεμπορίας; Τα τελευταία χρόνια έχουν αποκαλυφθεί πολλά μεγάλα κυκλώματα σκάνδαλα, όπως αυτό της 12χρονης απο τον Κολωνό και της 19χρονης απο την Ηλιοούπολη. Και στα δύο υπήρχε διαπλοκή υψηλά ιστάμενων προσώπων, μπάτσων, πολιτικών, καταστηματαρχών. Συγκεκριμένα, όσον αφορά το κύκλωμα του Κολωνού καταδικάστηκε μόνο ο Μίχος για παιδοβιασμό (αγνοήθηκε η κατηγορία της σωματεμπορίας απο την έδρα), ενω εμπλέκονται δεκάδες επιφανή πρόσωπα. Η αμέσως επόμενη διωκόμενη ήταν η μάνα της 12χρονης η οποία έχει δεχθεί ολο τον κοινωνικό κανιβαλισμό και αναμένεται η ανάκληση της αθώωσης της, παρά τις εκκλήσεις των παιδιών της ακόμα και της ιδιας της επιζώσας κόρης, να αθωωθεί και πως δε φέρει ευθύνη. Πρόκειται για υποθέσεις που δε πρέπει να μένουν στην αφάνεια και τα επιζώντα μόνα στην (παρα)κρατική βία. Τα επιζώντα έχουν να αντιμετωπίσουν παρακρατικές επιθέσεις, στοχοποιήσεις κατοικιών κι οικογενειακών μελών αν τα βάλουν με το κράτος και τη μαφία, ενώ στην περίπτωση που ειναι μετανάστριες και καταγγείλουν τους σωματέμπορες κινδυνεύουν με απέλαση.

Εκτρώσεις – Τα σωματά μας, μας ανήκουν

Έχουμε δει πολλές φορές πως οι ζωές μας και τα σωμάτα μας ειναι πεδίο δημόσιας συζήτησης και αντιπαράθεσης από πάπαδες, βουλευτές, μμε και ιατρούς. Το ζήτημα των εκτρώσεων επανέρχεται όλο και συχνότερα στη δημόσια σφαίρα είτε μέσα από καμπάνιες και προσπάθειες εκδηλώσεων απο σκοταδιστικούς φορείς για το ζήτημα, είτε από τοποθετήσεις πολιτικών στην Ευρωβουλή και στα κανάλια. Το θέμα των εκτρώσεων τίθεται όλο και ψηλότερα σε ένα ρατσιστικό πλαίσιο, πως “κινδυνεύουμε υπο εξαφάνιση ως έθνος”. Πρόσφατα, ήρθε στο φως της δημοσιότητας άρθρο που έλεγε αυτό που ήδη υποψιόζομασταν: 46 Νοσοκομεία στην επαρχία δεν κάνουν έκτρωση, ενώ μέσα σε αυτά υπάρχουν γυναικολογικές κλινικές. Η πρόσβαση σε δωρεάν και ασφαλή έκτρωση καθίσταται απαγορευμένη, εκθέτοντας και βάζοντας σε κίνδυνο εκατόνταδες γυναίκες. Καθίσταται κατά αυτόν τον τρόπο η άμβλωση προνόμιο όσων μένουν σε μεγάλα αστικά κέντρα και όσων έχουν να πληρώσουν στις ιδιωτικές κλινικές το υψηλό αντίτιμό.

Αφεντικά – εργασιακή πραγματικότητα – εργατικές δολοφονίες

Με αφορμή την απεργιακή μέρα της 8η Μάρτη δε γίνεται να μην αναφερθούμε στο παγκόσμιο σύστημα του καπιταλισμού που αλλοτριώνει τις ζωές μας και σκορπάει μιζέρια και θάνατο. Η εργασίακη εκμετάλλευση έρχεται να προστεθεί στις καταπιέσεις θηλυκότητων που καλούνται να ανταπεξέλθουν σε πολλαπλούς ρόλους και συχνά ο καταμερισμός εργασιων λαμβάνει κι εμφυλα χαρακτηριστικα. Στη δουλειά τους οι θηλυκότητες έρχονται αντιμέτωπες (πέρα απο τις κανονικοποιημένες πια εργοδοτικές αυθαιρεσίες αφεντικών) με παρενοχλητικά σχόλια και συμπεριφορές, με γλοιώδη βλέματα πελατών, με υποτίμηση. Στα περισσότερα απο τα παραπάνω δεν υπάρχει καν ο χώρος να αντιδράσεις, καθώς το ίδιο το περιβάλλον εργασίας είναι ανασφαλές και αφιλόξενο. Η γνωστοποίηση και η συλλογικοποίηση βιωμάτων έτσι πιθανώς ανασύρουν και τον φόβο της απόλυσης, του να χάσουμε το μόνο μέσο επιβιωσής μας. Προφανώς τα εκάστοτε αφεντικά προτεραιοποιούν το κέρδος πάνω απο την όποια είδους ασφάλεια των εργατών, είτε αυτη η ασφάλεια αφορά σεξουαλικοποιημένη βία, είτε μέτρα προστασίας στη δουλειά, είτε συντήρηση εγκαταστάσεων. Αυτό συμβαίνει επειδή η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και ζωή έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Έτσι συνέβη και με τους ελλειπείς ελέγχους του σιδηροδρομικού δικτύου που οδήγησε στη μαζική δολοφονία δεκάδων ανθρώπων. Το ίδιο επίσης επιβεβαιώνεται και με τα ελλειπή μέτρα προστασίας του εργοστασίου Βιολάντα που οδήγησε στη δολοφονία πέντε εργατριών, λόγω χρόνιας διαρροής προπανίου καθώς και σε τόσες άλλες εργατικές δολοφονίες που για κράτος και κεφάλαιο δεν είναι παρά μια υποσημείωση σε στατιστικές έρευνες.

Πόλεμος και φεμινιστικό προσωπείο

Τα τελευταία χρόνια τα δυτικά κράτη μαζί και η Ελλαδα βρίσκονται σε πολεμική προετοιμασία, κλιμακόνοντας και γενικευοντας τον πολέμο στη μέση ανατολή. Πάνω από δυο χρόνια γινόμαστε μάρτυρες της γενοκτονίας του παλαιστινιακού λάου, που το σιωνιστικό καθεστώς τους λιμοκτονέι, σκοτώνει, κλέβει τα σπίτια τους, ενώ τώρα βλέπουμε ΗΠΑ – Ισραήλ και Ευρώπη να επίτιθονται στο Ιράν. Ο κοινός παρανομαστής που διακρίνουμε είναι η προπαγάνδα περί απελεύθερωσης, με τα δυτικά κράτη να θέλουν να δείχνουν ένα φιλοφεμινιστικό προσωπείο. Με τη δήθεν επιτευγμένη ισότητα που προβάλουν προσπαθούν να καλύψουν τη σήψη τους και το θάνατο που προκαλούν πάνω στη γη όπου πηγαίνουν οι στρατοί τους. Έχοντας βαφτίσει όλους/ες τους/ις Παλαιστίνιους/ες και τους λαούς της μέσης ανατολής μισογύνηδες, τρομοκράτες, επικίνδυνοι/ες, στήνουν το αφήγημα πως τα δυτικά κράτη έρχονται να φέρουν τη δημοκρατία στα εδάφη τους. Η απέλευθερωση, όπως φαίνεται, για αυτούς είναι τα σχεδόν 150 δολοφονημένα κορίτσια από βομβαρδισμό σε σχολείο θηλέων και ο θάνατος 20 αθλητριών γυναικείας ομάδας Βόλει στο Ιραν, η σεξουαλικοποιημένη βία εναντίον των Παλαιστίνιων και ο έλεγχος γεννήσεων σε μια προσπάθεια αφανισμού του παλαιστινιακού λαού. Ξέρουμε πολύ καλά πως η πολεμική προετοιμασία για τις ζωές μας σημαίνει φτωχοποιήση και περαιτέρω υποβάθμιση των ζωων μας, δίνοντας όλο και παραπάνω χρήματα για πολεμικό εξοπλισμό για να διασφαλιστούν και να μεγαθυνθούν τα κέρδη της καπιταλιστικής μηχανής. Το ελληνικό κράτος, έρχεται να μας παρουσιάσει ως φεμινιστική επιτυχία την εθελοντική στράτευση γυναικών, εμπνεόμενη από τη στράτευση γυναικών του Ισραήλ, ενώ παράλληλα κάνει όλο και δυσκολότερη την απαλλάγη για τη θητεία καθώς χρειάζεται όλο και περισσότερο έμψυχο υλικό για να υλοποιηθούν τα φιλοπολεμικά του σχέδια, εμπλέκοντας τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα στην εθνικιστική του θανατομηχανή. Στην τελική, γνωρίζουμε πολύ καλά πως η απέλευθερωση, το σπάσιμο των αλυσίδων μας και το τέλος των καταπιεστών μας δεν μπορεί να έρθει από κανέναν άλλον πέρα από εμάς τις ίδιες• πως δεν θα πεθάνουμε, όυτε και θα σκοτώσουμε, για τα κέρδη των εταιρειών και για τα σχέδια των κρατών.

Η 8 Μάρτη δεν είναι μια μουσειακή μέρα αλλά μια μέρα για να ξαναβρεθούμε όλα στους δρόμους,να ενώσουμε τις καταπιέσεις μας και να αντιπαρατεθούμε σε ένα σύστημα που εγκλωβίζει και σπέρνει το θάνατο. Δεν θέλουμε οι ζωές μας να είναι κτήμα της πατρίαρχίας, εργαλείο για το κεφάλαιο και χρήσιμα για τον ιμπεριαλισμό των κρατών. Δεν θα συνηθίσουμε τη βαρβαρότητα, θα αγωνιστούμε μέχρι να πάρουμε τις ζωές μας πίσω.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΛΑ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΗΣΥΧΙΑ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΘΑ ΤΟ ΚΑΨΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ.

ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ ΌΠΟΙΟΣ ΑΠΛΏΝΕΙ ΧΕΡΙ ΘΑ ΦΕΥΓΕΙ ΜΕ ΦΟΡΕΙΟ.

ΚΑΜΙΑ ΛΙΓΟΤΕΡΗ/ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΟ.

ΑΓΩΝΕΣ ΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΟΙ-ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟΙ.

ΠΟΡΕΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ 18/3 ΚΑΜΑΡΑ 12.00 Μ

Στηρίζουμε το μπλοκ της Ανοιχτής αντιπατριαρχικής συνέλευσης για την 8η Μάρτη

Μαρμάγκα, αντιπατριαρχική ομάδα

Κάλεσμα για την πορεία της 8ης Μάρτη.

Κυριακή 8/3,12:00,καμαρα.

Ανάρες, ομάδα δράσης & αλληλεγγύης

Καλέσματα στήριξης για την φετινή 8η ΜΑΡΤΗ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ | 12:00 | ΚΑΜΑΡΑ

ΤΡΙΚΑΛΑ | 12:00 | ΠΛΑΤΕΙΑ ΡΗΓΑ ΦΕΡΑΙΟΥ

Η 8η Μάρτη δεν αποτελεί ένα απλό ενθύμιο ενός ασφαλώς αποστασιοποιημένου αγωνιστικού παρελθόντος. Τα αιτήματα των εργατριών υφαντουργίας της Νέας Υόρκης του 1857 αντηχούν ακόμα σε έναν σύγχρονο εργασιακό Μεσαίωνα που βρωμάει παλιά “καλή” πατριαρχία.

Η πρώτη Εθνική Ημέρα της Γυναίκας γιορτάστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 28 Φεβρουαρίου του 1909-η μέρα αυτή ορίστηκε προς τιμήν της απεργίας των εργατριών στη Νέα Υόρκη του προηγούμενου έτους, όπου οι γυναίκες διαμαρτυρήθηκαν για τις συνθήκες εργασίας. Οι κινητοποιήσεις των γυναικών εργατριών στα ραφτάδικα της Νέας Υόρκης λίγες δεκαετίες νωρίτερα (στις 8 Μάρτη του 1857), που απήργησαν διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας, ίσους μισθούς και ίση αντιμετώπιση με τους άντρες εργάτες αντιμετωπίστηκαν με σκληρή και βίαιη καταστολή. Μέσα από την καταστολή γεννιέται το σύγχρονο κίνημα για την γυναικεία χειραφέτηση.

Το σύγχρονο κρατικοκαπιταλιστικό σύστημα επιχειρεί να αποπολιτικοποιήσει την 8η Μάρτη απονοηματοδοτώντας την από ημέρα αγώνα σε ημέρα γιορτής. Μέσω τακτικών pinkwashing το κεφάλαιο υποβαθμίζει την ημέρα σε μια ακόμα εμπορευματοποιημένη επέτειο στον βωμό του κέδρους σε αγαστή συνεργασία με κράτος και θεσμούς που χτίζουν το αφήγημα του τέλους του αγώνα και της επίτευξης της έμφυλης ισότητας.

Η βιωμένη καθημερινότητά μας όμως απέχει πολύ από αυτό το αφήγημα. Στον καπιταλισμό ενσαρκώνεται για τις γυναίκες μία νέα μορφή πατριαρχικών σχέσεων μέσα από την οποία οι περισσότερες βιώνουμε μια κοινωνική πραγματικότητα ριζικά διαφορετική από αυτή των αντρών της τάξης μας. Ως γυναίκες καλούμαστε να επιλέξουμε ανάμεσα στο αν θα είμαστε “σωστές” επαγγελματίες ή “σωστές” μητέρες. Καθώς το βάρος της διαχείρισης του νοικοκυριού και η ανάληψη φροντιστικών ρόλων εντός της οικογένειας θεωρείται “γυναικεία” ευθύνη. Οι αμέτρητες αυτές εργατοώρες -συντήρηση νοικοκυριού, ανατροφή παιδιών- παραμένουν απλήρωτες καθώς αυτή η μορφή εργασίας δεν αναγνωρίζεται ποτέ εκ μέρους του κεφαλαίου. Ενώ για όσες από εμάς επιλέγουμε (και) την εργασία, κράτος και κεφάλαιο φιλτράρουν την κάθε πτυχή της εργασιακής μας ζωής. Η ανασφάλιστη εργασία κανονικοποιείται ενώ οι γυναίκες κερδίζουμε σταθερά λιγότερα χρήματα απ’ ότι οι άνδρες για την ίδια δουλειά, αντιμετωπίζοντας επιπλέον προκλήσεις στην εύρεση και διατήρηση της εργασίας τους λόγω πιθανής εγκυμοσύνης. Παράλληλα, οι ίδιοι οι χώροι εργασίας μας αποπνέουν ανασφάλεια: από τη μία οι παραβιαστικές συμπεριφορές από αφεντικά, συναδέλφους και πελάτες αποσιωπούνται χαριτωμένα και εκβιαστικά. Από την άλλη,όπως φάνηκε και στο πρόσφατο εργοδοτικό έγκλημα στην Βιολάντα, κράτος και κεφάλαιο δείχνουν εγκληματική αδιαφορία όσον αφορά τις συνθήκες εργασίας, τα βραδινά ωράρια και τις ελλειπείς προδιαγραφές ασφαλείας, κρίνουν τα σώματά μας αναλώσιμα και δεν διστάζουν να τα θυσιάσουν για τα κέδρη τους. Τελικά η γυναικεία εργασία είναι εν πολλοίς αυτή που καθιστά δυνατή την συσσώρευση πόρων για κάθε άνδρα, ενώ η “υπεραξία” που δημιουργούμε οι γυναίκες είναι ζωτικής σημασίας για τη λειτουργία της καπιταλιστικής πατριαρχίας.

Σε αυτά τα πλαίσια, οι έμφυλοι ρόλοι εργαλειοποιούν το cis γυναικείο σώμα ως μέσο διαιώνισης του ανθρώπινου είδους, για την αναπαραγωγή του εργατικού (και δυνητικά πολεμικού) δυναμικού και κεφαλαίου. Ταυτόχρονα οι κρατικοί, θεσμικοί και θρησκευτικοί περιορισμοί πάνω στο γυναικείο σώμα επιδιώκουν εξ αρχής της εδραίωσης της πατριαρχίας τον περιορισμό της κοινωνικής, ιδεολογικής-πολιτικής και ουσιαστικής αυτοδιάθεσης της γυναικείας υπόστασης. Στην Ελλάδα της “πολιτισμένης” Δύσης, η οποία ακολουθεί τη διεθνή τάση επιβολής στα γυναικεία σώματα, παρουσιάζεται σημαντικό πισωγύρισμα όσον αφορά τις αμβλώσεις, από τη μία στον δημόσιο διάλογο, από την άλλη στα 46 δημόσια νοσοκομεία που αρνούνται να τις υλοποιήσουν (όπως ανέδειξε πρόσφατη έρευνα). Ακόμα ένα παράδειγμα περιορισμού των γυναικείων σωμάτων μέσω της ιατρικής επιστήμης είναι το πρόσφατο υπό έγκριση καθηκοντολόγιο των μαιών που υποβαθμίζει τον επιστημονικό και αυτόνομο ρόλο τους στην διαδικασία του τοκετού. Περιορισμός που άπτεται όχι μόνο του εργασιακού αφού συρρικνώνει τα εργασιακά δικαιώματα των μαιών αλλά και περιορίζει τις επιλογές των λεχώνων ως προς την μέθοδο τοκετού (γύρω από τον οποίο υπάρχει ολόκληρο ντιμπέιτ που αφορά πρακτικές μαιευτικής βίας). Ένα ακόμα παράδειγμα όπου η υποκριτική προοδευτικότητα των κρατικών θεσμών απογυμνώθηκε είναι η πρόσφατη εκδίκαση της υπόθεσης βιασμού της 19χρονης στο Α.Τ. Ομόνοιας, μέσω του επανατραυματιστικού και συγκαλυπτικού λόγου της δικαστικής προέδρου. Όλα αυτά ενώ η ΕΛΑΣ πανηγυρίζει για την καινοτόμα υπηρεσία του panic button την στιγμή που συνεχώς μεγαλώνει η λίστα με περιστατικά παραβιαστικών συμπεριφορών και γυναικοκτονιών (όρος που ακόμα δεν έχει αναγνωριστεί νομικά από το ελληνικό κράτος).

Απέναντι στη ζοφερή ελληνική πραγματικότητα που μόνο πρόοδο δεν θυμίζει, εμείς αντιπαραθέτουμε το παράδειγμα των αγωνιστριών της Rojava. Το κουρδικό κίνημα θέτει στο επίκεντρο τη χειραφέτηση των γυναικών, αποτελώντας ένα προπύργιο αγώνα που προωθεί την έμφυλη ισότητα παρότι βρίσκεται στο στόχαστρο οπισθοδρομικών φονταμενταλιστικών δυνάμεων. Στον αντίποδα αυτού του παραδείγματος, βρισκόμαστε σε μία συγκυρία διεξαγωγής ενός πολέμου στη Μέση Ανατολή, ο οποίος βαφτίζεται ως απελευθερωτικός από τις δυνάμεις που τον κινούν. ΗΠΑ και Ισραήλ επικαλούνται πως θα φέρουν την ισότητα, μέσα από την ανατροπή του τρέχοντος καθεστώτος, ενώ στο εσωτερικό τους οι ίδιες προωθούν μια στροφή προς τον συντηρητισμό και την πατριαρχία. Πρόσφατο θύμα “απελευθέρωσης” υπήρξε και ένα σχολείο θηλέων στο Ιράν, με πολύνεκρες απώλειες από βομβαρδισμό.

Απέναντι σε κάθε μορφή καταπίεσης και εξουσίας, εμείς επιλέγουμε να δημιουργούμε οριζόντιες δομές και διαδικασίες αδιαμεσολάβητων αγώνων, ανοιχτές σε κάθε άτομο που έχει βιώσει κακοποίηση. Για το λόγο αυτό, δεν επικροτούμε ένα σύγχρονο κυρίαρχο αφήγημα που θέλει τις γυναίκες “girl bosses”, που ανταγωνίζονται τους άντρες για εξουσιαστικούς ρόλους, αλλά δημιουργούμε τις δομές αυτές που μας φέρνουν κοντά τη μία στην άλλη. Βρίσκουμε τους χώρους και τους χρόνους να εξωτερικεύσουμε με συλλογικές διαδικασίες τα φεμινιστικά προτάγματα για ισότητα και αυτονομία διεκδικώντας μαζί την συντριβή της πατριαρχίας. Στήνουμε διαδικασίες αυτομόρφωσης, μοιράσματος βιωμάτων και ασφάλειας αλλά και βγαίνουμε στο δρόμο, καταδεικνύοντας το συστημικό πατριαρχικό προσωπείο, κάνοντας την 8η του Μάρτη, μια μέρα διεκδίκησης όσων μας στερούν και όχι γιορτής για αυτά που μας παραχώρησαν. Όσο η πατριαρχία είναι εδώ, χτίζοντας και διαιωνίζοντας την ανδρική κυριαρχία πάνω στις ζωές και στα σώματα μας, τόσο θα πολεμάμε μέχρι να είμαστε πλέον ασφαλείς και όχι γενναίες στον δρόμο για το σπίτι, την δουλειά, την διασκέδαση. Μέχρι να γίνουμε η φωνή για κάθε καταπιεσμένη θηλυκότητα που στερείται δικαιώματα και ζει υπό πατριαρχική απειλή. Μέχρι να διαλύσουμε όσα έχτισε η πατριαρχία γύρω και μέσα μας και να απαλλαγούμε μια και καλή από τις καθημερινές σεξιστικές έμφυλες παραβιάσεις, ανισότητες και καταπιέσεις, που μας φόρτωσε.

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΒΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΣΚΟΤΩΝΕΙ, ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ, ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΠΟΤΕ ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ

ΧΕΡΙ ΠΟΥ ΑΠΛΩΝΕΤΑΙ ΘΑ ΚΟΒΕΤΑΙ

ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ ΠΟΥ ΚΡΑΤΟΣ, ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΓΕΝΝΟΥΝ

Στηρίζουμε τις φεμινιστικές συλλογικότητες της πορείας για 8η Μάρτη στην Θεσσαλονίκη στις 12:00 στην Καμάρα

Στηρίζουμε τα καλέσματα στα Τρίκαλα στις 12:00 στην Πλατεία Ρήγα Φεραίου

*Προσυγκέντρωση στις 11:00 στην κεντρική γέφυρα

Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος Σχολείο

Η 8η Μαρτίου είναι ημέρα αγώνα ενάντια σε κάθε καταπίεση. Μια ημέρα ενάντια στην έμφυλη καταπίεση, την ομοφοβία, την τρανσφοβία, τη σεξουαλική βία, την εκμετάλλευση.

Η δολοφονία των 5 εργατριών στο εργοστάσιο της Βιολάντα έρχεται να προσθέσει σε μια ατελείωτη λίστα δολοφονιών από αφεντικά. Πέντε γυναίκες που δεν “επέλεξαν” να δουλεύουν νυχτερινές ώρες αλλά αναγκάστηκαν για να στηρίζουν την οικογένεια τους την ημέρα, δολοφονημένες από ένα καπιταλιστικό σύστημα ταξικής ανισότητας, πατριαρχείας και εργασιακής εκμετάλλευσης.

Το αφήγημα του ατυχήματος που προσπάθησαν να προωθήσουν καταρρίπτεται από τα στοιχεία που επιβεβαιώνουν τις καταγγελίες για έλλειψη συντήρησης, ελέγχου και μέτρων ασφαλείας στο εργαστήριο, αποδεικνύοντας ότι άλλη μια επιχείρηση δεν έβλεπε την ασφάλεια των εργαζόμενων σαν κάτι άλλο από μια ζημιά στα κέρδη της. Τα συστημικά καθώς και τοπικά μέσα έσπευσαν να γράψουν για την πρότυπη επιχείρηση, με ένα «καλό» αφεντικό σε μια εταιρία «οικογένεια». Οι καταγγελίες των υπολοίπων εργαζομένων και των οικογενειών των θυμάτων για την έλλειψη ασφάλειας, την μυρωδιά αερίου που ανέφεραν καθώς και το καθεστώς σιωπής και φόβου που επικρατούσε στην επιχείρηση (η έλλειψη σωματείου σε μια τόσο μεγάλη επιχείρηση δεν είναι καθόλου τυχαία) μας δείχνουν πως πραγματικά μοιάζει ένα πρότυπο ανάπτυξης και επιχειρηματικότητας στον καπιταλισμό. Τα αφεντικά μας έχουν δείξει επανειλημμένα τι είναι διατεθειμένα να κάνουν για να αυξήσουν τα κέρδη τους, ειδικότερα όταν δεν υπάρχει ο οποιοσδήποτε έλεγχος.

Το κράτος έχει διασφαλίσει την πλήρη έλλειψη αυτού του ελέγχου περνώντας αντεργατικά νομοσχέδια που εξαφανίζουν σταδιακά τα δικαιώματα των εργαζομένων, όπως το 8ωρο, καταστέλλουν και ποινικοποιούν τη συνδικαλιστική δράση (και) στον χώρο εργασίας και διαλύουν κάθε ελεγκτικό μηχανισμό. Παράλληλα όλο και πιο συχνά ακούμε στα συστημικά μέσα να ανοίγει η συζήτηση γύρω από την άμβλωση, δημιουργώντας μια αίσθηση ανασφάλειας για το πόσο εύκολα μπορεί να χαθούν κι άλλα κατοχυρωμένα δικαιώματα, κι ας πρόκειται για φαινομενικά διαφορετικά θέματα.

Όσο υπάρχει καπιταλισμός και εκμετάλλευση, όσο δεν υπάρχει συλλογική αντίδραση στην καθημερινή λεηλασία των σωμάτων μας από κράτος, αφεντικά και κάθε εξουσιαστή, η απαξίωση των ζωών μας θα είναι η καθημερινότητα μας.

Κάλεσμα του δικτύου αυτόνομων συνελεύσεων της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης στα Τρίκαλα για την φετινή 8η Μάρτη.